Geschreven vanuit Carissimi.

Geschreven vanuit Carissimi.

Wanneer ik wakker word heb ik het idee dat ik niet heel lang buiten bewustzijn ben geweest, want er is niet veel veranderd. Jake heeft nog steeds het mes in huid en wiebelt het puntje heen en weer, waardoor de ene na de andere pijnscheut door mijn arm raast. 'Au.' kerm ik zachtjes en ik wil iets doen, maar ik heb er de kracht niet voor. Jake kijkt op, blijkbaar had hij nog niet door dat ik wakker was. 'Sorry, maar je moet mij vertrouwen.' zegt hij. Ik heb geen keus, want ik heb niet genoeg kracht om mij te verzetten. Eindelijk verdwijnt het lemmet uit mijn arm en er zit een raar iets aan vast. Iets wat niet bij een lichaam hoort. 'Wat is dat?' vraag ik met een geknepen stemmetje terwijl ik mijn hand op mijn bloedende onderarm leg, in een poging het bloed te stelpen. 'Een chip', is Jakes antwoord dat hij verbeterd als ik hem vragend aanstaar,' toen je... na die steek in je buik was je een tijdje bewusteloos, toen hebben ze een zender in je onderarm geplaatst, zodat ze je konden vinden als je weer weg zou gaan. Mike was niet zomaar wakker, hij controleerde steeds weer waar je was. Als je in het gebied van het faunaten-kamp zou komen, dan ging er een zacht alarm af wat hem zou wekken. Hij was wat laat, maar hij had je dus wel opgemerkt. Dat je flauwviel was een zelfverdedigings-techniek. Als je nou zelf probeerde de zender eruit te halen zou je flauwvallen, zodat dat niet kon gebeuren. Dit heeft hij ingesteld toen je... overgelopen was... naar de draken.' Dat laatste komt er wat moeilijk uit en ik begrijp gelijk waarom: hij vindt het erg dat ik overgelopen ben. Plots komt er iets in mij op. 'Jake', zeg ik,' waarom heb je die chip eruit gehaald? Aan wiens kant sta jij?' Even kijkt hij gekweld, misschien omdat hij het zelf niet weet, maar misschien omdat hij het niet wilt vertellen aan mij of aan niemand in het algemeen. Net als hij zijn mond opent om te antwoorden, hoor ik geschreeuw uit het dorp komen. Zouden dat de faunaten weer zijn? Ik schiet naar buiten. Mijn moeder komt ook naar buiten geraasd. Ik negeer haar vragende blik wanneer ze mijn nog steeds bloedende onderarm ziet en kijk om mij heen naar wat de aandacht zo heeft getrokken. Een van de verkennings-draken komt naar mijn moeder toegelopen. 'Een onbekende draak nadert het dorp.' Ik verstijf. Dit voelt niet goed. Jake komt naast mij staan en dat levert hem een vuile blik van mijn moeder op. Hij slaat er geen acht op. En dan zie ik hem vliegen. De onbekende draak, die niemand kent. Niemand, behalve Jake en ik. Benjamin...

Reacties (1)

  • Duendes

    Oh Ben...:(
    Ik snap helemaal niets meer van Jake :')

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen