Foto bij - 157 -

- Gryffindor table -

Victoria pov.

Een beetje buiten adem kom ik aan op de slaapzaal aan. Ik zie Alexandra, die onmiddellijk stopt met uitpakken en me een grote knuffel geeft. Dat doet zo’n deud! “Oh Victoria, ik ben zo blij voor jou!” Haar enthousiasme is oprecht en ik glimlach haar toe. Een vlaag van schaamte gaat over me als ik me bedenk wat ik haar moeder heb beloofd. Ik maak er werk van, zeg ik streng tegen mezelf, dat ik Alexandra zal bevrijden van de bazige tengels van Libra.

Over haar gesproken, ze zit met haar rug naar me toe, maar buiten te staren via de grote ramen. Sneeuw hoopt zich op in de hoekjes van het raam en door de condens in de kamer zal ze vast niet ver moeten kijken. Of misschien wil ze me gewoon niet onder ogen zien, mij best. Cassie geeft me een glimlachje en zegt: “Goeie vakantie gehad?” Ik weet dat zij altijd meer bevriend was met Libra dan met mij, maar ik ben blij dat ze zelf de eerste stap zet. “Sinds een paar dagen gaat alles super! Zal ik je helpen?” Cassie knikt dankbaar en we gaan samen aan de slag met haar gigantische hutkoffer.

Libra pov.

Ik heb heel hard uitgekeken om terug te keren naar Hogwarts maar nu voel het alsof het allemaal aan me voorbij gaat, alsof ik ietwat verdoofd ben. Hoewel iedereen nog druk bezig is met uitpakken en bijpraten voel ik een drang om naar buiten te gaan. Terwijl ik eigenlijk liever mezelf in deze knusse zetel zou nestelen en luisteren naar wat de meiden nu aan het vertellen zijn. Ik moet weten waar Victoria zo blij om is, hopelijk heeft het niets met Malfoy te maken.

Met een tweestrijdig gevoel zeg ik de meisjes gedag en loop de common room uit. Ik voel hun ogen in mijn rug prikken, maar misschien zullen ze denken dat ik te hard geschrokken ben van Malfoy uitbarsting. Die trouwens perfect volgens plan is gegaan, maar dat had ik wel verwacht van hem. Het lukt me met gemak om naar buiten te sluipen, richting Hagrids huisje. Het is alsof een hand me voortduwt en ik zelf geen controle meer heb op wat ik zeg of doe. Dat gebeurd zo vaak en is heel erg vervelend. Maar ik kan er niets tegen opbrengen, het gebeurd gewoon. Net zoals die gaten in m’n geheugen. Sommige dingen herinner ik me heel vaag en andere zaken zijn dan weer erg helder. Het is vreemd en maakt me bang, dus probeer ik zo veel mogelijk te volgen wat me drijft. Als het een innerlijk instinct is, dan zal het wel goed voor me zijn.

Ik merk een jongen op die staat te praten met Hagrid en ik roep z’n naam. Harry draait zich om, aangenaam verrast.
“Libra!” Zijn adem maakt wolkjes in de ijzig koude lucht.
Hij zegt gedag naar Hagrid en loopt wat moeizaam naar me toe in de hopen sneeuw.
“Hey,” zeg ik: “Ik kom me eigenlijk excuseren. Ik ben nogal een trut tegen je geweest. Ik weet niet wat er aan de hand was.”
Het is alsof ik een woorden aan het herhalen ben die iemand me al voordien heeft ingefluisterd. Harry heeft niets door.
“Geeft niet,” antwoordt hij met een glimlach: “Ik ben blij dat ik je weer kan spreken!”

We lopen samen terug naar het kasteel en ik sla mijn mantel wat dichter om me heen tegen de bijtende vrieskou.
“Ja,” zeg ik, “Ik moet je eigenlijk nodig spreken. Het is me opgevallen dat Draco Malfoy de laatste tijd vreemd doet.”
Harry gromt iets als hij de naam hoort vallen en zegt: “Hoe bedoel je precies?”

“Ik weet het niet,” zeg ik om tijd te rekken: “Ik hield sowieso een oogje op hem omdat ik niet wilde dat hij opnieuw contact zocht met Victoria maar nu doet hij ronduit raar. Hij lijkt zo agressief en gefrustreerd rond te lopen. Net een tikkende tijdbom!”
Harry neemt het allemaal geïnteresseerd in zich op: “Doe alsjeblieft niets gevaarlijk, Malfoy heeft inderdaad een kort lontje. Dat komt er van om een rotjong te zijn.” Ik knik instemmend. Om een of andere reden geeft het me een gelukzalig gevoel dat ik Malfoy in een slecht daglicht kan stellen bij Harry en ik zal er alles aan doen om dat zo goed mogelijk te laten lukken.

Fred pov.

Wanneer George me na een groot halfuur opnieuw komt halen om te gaan eten in the Great Hall loop ik op wolkjes. Laura is nog steeds zo aardig als voorheen. Ik weet ook wel dat ze nog wat moet bijbenen met alles en dat we daarom nog af en toe een iets te lange stilte hebben maar voor de rest was het geweldig. Ze lachte om mijn grappen en ze vroeg honderduit over het leven in the Burrow en hier op Hogwarts. ’t is net alsof ze het er met Victoria niet eens over heeft gehad!

Of misschien wilde ze gewoon aardig doen.Ik vind het allemaal best, want het was een echte zalige relaxte tijd. Ik hoop dat ze het ook zo ervaren heeft, hoewel het jammer is dat ik haar nu alleen achter moet laten. Maar Madame Pomfrey laat haar niet buiten, daar moet toch iets op te vinden zijn?!

George, die zelf in niet zo’n goeie bui is, geeft me een klein duwtje en zegt: “Kan die grijns ook van je gezicht?”
Ik trek een wenkbrauw op en antwoord: “Wow, okay, waarom krijg ik dit nu?”
“Sorry.”
Ik wil hem een beetje tegenhouden om te zien water precies scheelt wanneer Lee Jordan bijna in m’n armen springt: “Fredje!”
“Lee.”

Het verbaasd me dat hij zo uitbundig is om me te zien, sinds de break-up met z’n nichtje. Misschien heeft Éloise het hem niet verteld, maar dat zou me verbazen.
“Hé, zo koel?” Lee kijkt me vragend aan, maar lijkt dan zelf tot de conclusie te komen.
“Ah, is het door dat gedoe met m’n nichtje? Ik denk niet dat je nog vaak in haar buurt moet komen, casanova! Maar kijk, zo’n dingen gebeuren hé en omdat zij je ogen kan uitkrabben moet ik dat niet doen.”
“Leuk hoor, fijn nieuws.” grom ik.
“De waarheid.” zegt Lee met een grote grijns: “Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd hebt hé.”
We lopen met z’n drietjes richting de Gryffindortafel, waar verschillende mensen ons willen begroeten.

Hermione pov.

Nadat ik gezwaaid heb naar Victoria loop ik richting Harry en Ron, die samen al aan de tafel zitten. Ik voel dat het Harry niet aanstaat dat ik vriendelijk doe tegenover zijn ex maar wanneer ik m’n wenkbrauw naar hem optrek zegt hij niets.
“En, heb je ’t gevonden?”
Ik schud mijn hoofd en zeg: “Dat boek kan niet zomaar weg zijn. ’t zou een ramp zijn als Madame Pince me een boete geeft! Zou ze mensen kunnen bannen uit de bib?” Dat zou echt het einde zijn, ik moet er snel bij zijn om voldoende voorsprong te hebben op m’n examenplanning.
“Maak je geen zorgen ‘moine,” zegt Ron terwijl hij een stukje vlees op z’n vork prikt: “Dat mens heeft een zwak voor je.”
Harry knikt en zegt: “Fred & George mogen er zelfs nog binnen na dat mestbomincident van twee jaar terug, dus moet je je er niet …”
“… George!”

Ik draai me om richting de tweeling en zeg: “Hé, George, jij hebt mijn boek van Oude Runen nog!” De jongen, die waarschijnlijk daar helemaal niet mee bezig was, slikt rustig zijn hap eten door en knikt: “Ja, verstond er geen knoop van, wat voor taal is dat?”
Ik knik en zeg: “Ik vind het interessanter in de originele taal.”
George knikt traag, maar ik zie dat hij m’n denkwijze niet echt begrijpt: “Je mag het gerust terughebben hoor.”
Opgelucht haal ik adem en zeg: “Bedankt, ik heb het echt nodig voor m’n examenplanning.”
Na nog zo’n vreemde dat-herken-ik-totaal-niet blik gekregen te hebben van George (en ook wel van Fred, Ron & Harry) draai ik me met een gerust gevoel terug naar m’n eten.

Sorry dat het een dagje te laat is, maar gezien ik vandaag een dagje vrij had ben ik er gisteren niet toe gekomen. Ik ben heel bij dat het laatste deel je aanstond, want ik wilde dat de eerste ontmoeting tussen Laura en Fred een toffe was! Er zit niet zo veel Laura in dit deeltje, maar nu er weer meer personages zijn moet ik af en toe eens iemand anders aan het woord laten hé! Hihi, het stoort me totaal niet als je in herhaling valt, zeker niet als dat met complimentjes is hoor;)Neen serieus, ik vind alle feedback heel tof en is sowieso goed voor't verhaal.

Reacties (1)

  • Boulevard

    Natuurlijk moet je andere personages ook aan het woord laten! Dat maakt jouw verhaal net zo leuk (als ik de verschillende verhaallijnen allemaal uit elkaar houd, that is - maar dat lukt me precies over het algemeen tamelijk goed!) Ik ben dan ook heel blij dat er nog eens een hoofdstukje over Libra tussen zit. De omwisseling tussen de personages zorgt voor een extra diepte!
    Lee is toch ook geniaal, I love his character! Hij zou bijna een derde helft van de tweeling (nou ja, dan zou het drieling zijn?) kunnen zijn. Super dat je hem dan ook in dit hoofdstukje gestopt hebt. En ik vind het zeker bij zijn karakter passen dat hij zich niets aantrekt van de relatie tussen Fred en Eloise, dat hij zich er buiten houdt en zich gewoon amuseert met z'n vrienden. Smart move!
    Echt weer een top hoofdstuk, Fie! Ik kan niet wachten tot zondag! (Of maandag, naargelang je tijd hebt uiteraard!)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen