Foto bij 99.

Sorry sorry sorry, ik was het helemaal vergeten om te posten. Maar ik zit nu midden in mijn eindexamens en tja, zo verstrooid als ik ben - vergeet dat gewoon. Doordat ik zo snel iets moest verzinnen, heb ik het niet na kunnen kijken. Dus eventuele fouten even negeren.
Ps. Ik vond het wel tijd voor een beetje #Brimes

Britta Nina Waldner

De laatste weken van mijn voorlaatste schooljaar braken aan. We hadden nu toetsweek, wat niet bepaald een pretje was. Iedereen was alleen maar aan het leren en niemand was in voor een pretje. Terwijl ik tussen het leren door grappen aan het verzinnen was, leerde mijn zus non-stop. Zelfs James was aan het leren. Het was saai en ik verveelde me dan ook dood. Zoals nu, ik lag op mijn rug op mijn bed te staren naar het plafond en liet mijn gedachtes de vrije loop gaan. De afgelopen weken was James steeds vaker in mijn gedachtes geweest en ik haatte het. Constant herinnerde ik me stukken uit mijn dagboek die ik had gelezen over hem als ik hem zag of iemand iets over hem zei. Ik kreeg kriebels in mijn buik, zoals ik een half jaar eerder blijkbaar ook had gehad. Het was hartstikke vervelend. Ik kon me namelijk geen beeld bij de tekst vormen, aangezien ik er geen weet meer van had. Daarbij was er een kans dat ik het verzonnen had. Ik had namelijk wel eens vaker de werkelijkheid spannender en interessanter gemaakt dan hij werkelijk was. Ik draaide op mijn buik en greep het ijsblauwe boekje van mijn nachtkastje. Mijn vingers gleden over de door mij geschreven letters. Het was de laatst geschreven pagina.

Dear Dairy,
Je gaat dit niet geloven, maar ik heb deze avond gezoend met niemand minder dan James Sirius Potter.
Ik zal bij het begin beginnen, zodat je het nog een beetje snapt.
H en ik zaten op de bank een grap te verzinnen voor de Slytherin Bitches, want die bitches verdienden het gewoon. Opeens kwam James aanlopen en ging ook op de bank zitten. Aangezien ik op de bank lag met mijn hoofd op H's schoot, kwamen mijn benen op zijn schoot te liggen. Omdat Hanna lekker irritant was, besloot ze naar Scorpie te gaan en mij alleen achter te laten bij James. Wat een fijne zus kan ze soms toch zijn.. Ach, uiteindelijk heeft het goed uitgepakt, maar op dat moment kon ik haar wel vermoorden. James en ik hebben toen gepraat en ik kwam erachter dat je best goede gesprekken met hem kan voeren. Natuurlijk hebben we ook een grap bedacht voor Goyle en Reed. We hebben al helemaal uitgedacht hoe we het gaan aanpakken morgenvroeg: We gaan naar de Slytherin Common Room onder James' Invisibility Cloak. Daar gaan we Flora en Karen vervloeken met een non-verbale Spell. De Spell houdt het volgende in: vanaf het moment dat we ze vervloeken kunnen ze een etmaal niet normaal praten, enkel zingen.
Het is niet erg kwaadaardig, maar dat kan ik ook eigenlijk niet doen. Aangezien ze meteen door zullen hebben dat Hanna en ik erachter zitten, want we zijn natuurlijk al van twee scholen afgestuurd. Waarom ze ons bij Zabini niet meteen hadden verdacht, wist ik nog steeds niet.
Oké, terug naar James. We zaten dus gezellig in de Keukens te praten, omdat we honger hadden. En opeens ging hij dichter tegen me aanzitten en ik schoof dichter naar hem toe. Voordat ik het wist zaten zijn lippen op de mijne. Shit, ik had niet verwacht dat hij zo goed kon zoenen.. Vooral het gevoel wat hij opwekte was niet te beschrijven. Zo had ik me nog nooit gevoeld.
-B.N.W.


Ik klapte het boekje dicht en stond op. 'Ik ga even een rondje lopen,' deelde ik mee. Er klonk wat goedkeurend gemompel van mijn kamergenoten en ik liep de kamer uit.
'Britta,'
James. Natuurlijk was het James. Ik keek op en zijn heldergroene kijkers keken in mijn ijsblauwe.
'James,' begroette ik hem vriendelijk. 'Ik ga een ommetje maken, ga je mee?' vroeg ik vriendelijk.
Overdonderd keek hij me aan. Dit had hij niet verwacht, dat was duidelijk te zien. Hij herpakte zich snel en een brede glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Graag,' nam hij mijn uitnodiging aan en stak uitnodigend zijn arm uit die lachend aannam. We liepen de Common Room uit en daarna de trappen op naar boven.
'Ken je de Room of Requirements?' vroeg hij me nieuwsgierig.
Ontkennend schudde ik mijn hoofd. 'Nee, wat is dat?'
Een brede lach verscheen op zijn gezicht en hij pakte mijn hand vast waaraan hij me meetrok. Lichte blosjes verschenen op mijn wangen en het aangename gevoel in mijn buik keerde terug door zijn simpele aanraking. Verdomme. Waarom liet hij me zo voelen? Waarom kon ik niet ontkennen dat ik het fijn vond? Zelfs mijn hart wist niet wat hij moest doen en besloot als een gek te gaan slaan. James liet mijn hand los en een golf van teleurstelling ging door me heen. Fronsend volgde ik met mijn ogen zijn bewegingen. Hij liep een paar keren op en neer langs een stuk muur. Ik wilde net gaan vragen wat hij aan het doen was, toen er een grote houten deur verscheen. Grijnzend opende James de grote houten deur en keek me met een brede grijns op zijn gezicht aan. Mijn mond was van verbazing open gezakt. Ik dacht echt dat Hanna en ik zowat alle geheimen van Hogwarts wisten, maar het tegendeel was net bewezen. 'Kom je nog? Of blijf je daar staan?' vroeg hij grijnzend.
Ik herpakte me en liep achter hem aan naar binnen.

Reacties (9)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen