‘Angmar.’
      Angmar werd wakker van een stevige greep om zijn schouder. Hij opende zijn ogen en keek recht in het gezicht van Annatar. In zijn slaapdronken toestand hield hij de glimlach niet tegen die zijn lippen vormden bij het zien van het gezicht van zijn metgezel.
      ‘Word wakker. Je zus is er vandoor!’
      ‘Wat?’ Angmar ging overeind zitten. Opeens had hij geen aandacht meer voor de vreemde gevoelens die voor een kort ogenblik zijn binnenste overmeesterd hadden.
      ‘Ze wilde alvast op verkenning uit.’
      Angmar vloekte binnensmonds. Typisch Jayne. Wachten was nooit haar talent geweest. De adrenaline had haar waarschijnlijk de hele nacht uit haar slaap gehouden.
      ‘Maak Elros wakker.’
      Zonder op antwoord te wachten sloeg Angmar zijn mantel om zich heen en klom op zijn paard. De rest haalde hem zo wel in.
      Hij had een onbestemd gevoel in zijn maag. Stond hen iets ergs te wachten?
      Verbazingwekkend snel hoorde Angmar paardenhoeven achter zich. Hij keek over zijn schouder en constateerde dat Annatar bijna op gelijke hoogte met hem was. Elros was nog bezig de laatste spullen bij elkaar te grijpen.
      Ze reden en ze reden. Nergens was een spoor van Jayne te bekennen. Angmar begon te twijfelen. Niet aan de woorden van de elf, maar aan Jaynes bedoeling. Waarom zou ze zo ver op verkenning zijn gegaan? Was er geen andere reden dat ze halsoverkop was vertrokken? Had ze terug naar Eriador gewild, naar Elrond? Hij kon niet bedenken waarom ze hem dat niet had kunnen vertellen.
      Angmar besteedde bijna geen aandacht meer aan zijn omgeving. Hij hield de vlakte in de gaten, op zoek naar een eenzaam paard. Te laat herinnerde hij zich dat ze in de eerste plaats naar de Reuzenheide waren gegaan om een Urulóki te bestrijden.
      En toen was hij daar. Een diep gerommel rolde hen vanuit de hemel tegemoet. Het duurde langer en werd geleidelijk intenser dan rollende donder.
      In een reflex trok Angmar de teugels strak. Zijn paard steigerde en hij duwde zijn knieën in de flanken in een poging overeind te blijven. Het dier werd er alleen maar wilder door. Angmar haalde zijn voeten uit de stijgbeugels en steeg af. Hij legde zijn hand even op de schoft van het dier. ‘Ga maar. Ik zal je terugfluiten als we dit probleem hebben verholpen.’
      Angmar trok zijn zwaard. Hij wist dat dat niet de manier was om het beest te verslaan, maar hij voelde zich er evengoed veiliger door. Hij spreidde de vingers van zijn vrije hand en concentreerde zich tot hij zijn bloed door zijn aderen voelde ruizen. Het viel niet mee. De schroeierige adem van de draak drong zijn neusgaten al binnen en hij zat deels nog steeds met zijn gedachten bij Jayne.
      Maar Jayne was een zaak voor later.
      Hij richtte zijn gezicht op, maakte een kommetje van zijn hand en liet in één beweging een aarden wal oprijzen. Een waterkolom om hem heen was beter geweest, maar Jayne kon hem hier niet in bijstaan.
      Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Annatar naast hem neerknielde. Heel even draaide Angmar zijn gezicht opzij. Opwinding kolkte in zijn ogen. Hij kreeg het er warm van, alsof de elf ook hitte uitademde.
      Plotseling hoorde hij paardenhoeven. Hij richtte zich iets op, zodat hij over de wal kon kijken. Hij was Elros helemaal vergeten!
      De grond dreunde. De draak was geland. Stof verblindde zijn zicht, maar hij slaagde er toch in om een paard te ontwaren. Het raasde op hen af. Hij wilde net Elros’naam schreeuwen toen het beeld helderder werd en hij zijn zus herkende. Zonder te aarzelen klom hij over de wal heen. Hij liet zijn zwaard vallen en verzamelde alle energie die hij in zich had. Hij bundelde het zonder erover na te hoeven denken en vuurde het op de draak af.
      Het dier werd op zijn zij geblazen. Agressief gebrul vulde de lucht. De groengeschubde staart zwaaide in het rond en sloeg Jayne in het gras neer.
      ‘Jayne!’
      Zijn stem schoot omhoog. Hij raakte in paniek door zijn eigen klank. De draak wist overeind te komen en begroef zijn tanden in Jayne’s lichaam. Haar gegil doorboorde zijn hart, ramde hem naar achteren alsof de staart hem eveneens raakte. De draak schudde zijn kop heen en weer en smeet Jaynes bloedende lichaam opzij. Toen opende het zijn kaken en liet zijn vernietigende vuur op haar schokkende lichaam neerdalen.
      Angmar schreeuwde, trachtend haar gekrijs te overstemmen.

Reacties (6)

  • Trager

    Eeeh, deze had ik niet verwacht. Hmmm...

    4 jaar geleden
  • Delahaye

    Mwehmwehmwehmweh.....

    4 jaar geleden
  • LynnBlack

    Wow wait? Neeee Jayne zo plots? waarom? Ok ik wist wel dat ze dood zou gaan ergens maar toch :'(
    Mooi geschreven!

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    WAAAAAATTT

    4 jaar geleden
  • Vasya

    Neeeeeee niet Jayne D:
    En Angmar, BLIJF ALSJEBLIEFT BIJ ANNATAR UIT DE BUURT, hij zit hier namelijk vast achter :c

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen