Foto bij 4. Re (Memory 1.1)

You and me were kids
Swear that we'll never die
I refuse to look back thinking days were better
Just because they're younger days

- OneRepublic

Tegen de tijd dat Louis helemaal was teruggegaan naar Dogwood, was zijn babyblauwe shirt van het kamp helemaal bezweet aan de rugzijde en onder zijn oksels. De violist zweette normaal niet zo, maar het was zo warm en vochtig geweest de voorbije dagen. Telkens hij een gebouw uitstapte voelde het alsof ze met een haardroger op hem bliezen. Het was heel vervelend.

Louis wist dat het kon gebeuren. Vorige zomer was het ook zo geweest, voor een enorme storm kwam die de hitte verdreef. Die keer had hij ook enkele ander jongens omver geduwd om het laatste bovenste stapelbed voor zich te winnen. Hij zweette zich bijna dood in datzelfde bed. Het was zo warm en vermoeid dat zijn linkerbeen steeds vastplakte aan de lakens.

Hij klom op de treden aan de voorkant van het hutje, zijn handen nat tegen de ruwe houten trapleuning.

Niet dat iemand anders in het hutje vorige nacht had kunnen slapen. De hitte verscherpte Robbie's status als een 'mondademhaler'. Robbie had een afwijkend neustussenschot. Het was niet eerlijk om er iets over te zeggen, maar Louis deed dat natuurlijk wel.
"Ik ben er vrij zeker van dat moord rechtvaardig is op dit moment." kreunde hij even na middernacht toen Robbie's ritmische ademhaling luider leek te worden. Iedereen had gelachen omdat ze solidair waren. Nu ja, iedereen behalve Robbie, die sliep.

"Ah, Louis. Je bent er!" zei Marcus toen Louis de deur achter zich dichtdeed. "Je bent de laatste! Q-Time!"
Louis rolde met zijn ogen. Hij had gehoopt dat ze zonder hem zouden begonnen zijn. In het beste geval waren ze al klaar tegen de tijd dat hij helemaal van de oefenruimte naar de bergplaats en dan naar Dogwood was gewandeld. Zo had hij zich dan gewoon neer kunnen leggen in zijn bovenste bed en kon hij in zijn gedachten verzinken. Of kon hij het opkomende optreden voorbereiden.
Louis' slaapproblemen zorgden ervoor dat hij zich niet goed kon ontspannen over zijn optreden van komend weekend. Daarboven was er nog eens het feit dat zijn moeder daar zou zijn.
"Je krijgt nog een halfuur voor het avondeten, Tommo. Ik beloof het." zei Marcus met een glimlach.
Marcus Dewitt was de leider van Dogwood. Hij was een trompetspeler, afkomstig uit Michigan. Hij zat op de Eastman school, wat al indrukwekkend was. Hij praatte steeds over hoe muziek geen competitie was maar een samenwerking. Hij drong er ook op aan om teambuilding activiteiten te doen met de hele 'Dogwood Cabin Group' elke twaalf minuten.
Louis rolde opnieuw met zijn ogen. Hij slenterde naar de Q-Time cirkel die de anderen al gevormd hadden op de grond van hun hut. De bruinharige jongen ging neerzitten op een lege plek, naast Harry Styles. Styles ging beschaamd wat opzij, om meer plaats voor Louis te maken. De jongen uit Cheshire bloosde en probeerde zijn haar goed te leggen. Louis rolde weer maar eens met zijn ogen.
"Ok!" riep Marcus en hij ging op zijn plaats zitten. Hij klapte in zijn handen en wreef ze kort even samen. Alsof hij niet kon wachten om te beginnen.
Dogwood Q-Time was Marcus' favoriete teambuilding spelletje. Het stond voor 'Question-Time' en 'Quality-Time'. Iedere avond tijdens een twee uur durende vrije periode voor het avondeten, zou Marcus één vraag stellen en iedereen in de cirkel moest zijn eigen antwoord op de vraag geven. Hij hoopte dat het tot een positieve discussie zou leiden, waardoor iedereen elkaar meer zou gaan vertrouwen en er vriendschappen voor het leven gemaakt zouden worden.
Louis vond er maar niets aan. Marcus glimlachte.
"De vraag van vandaag: Welk stuk heb je nog nooit gebracht en zou je het liefst van al eens brengen?" Louis gromde, want hij had hier geen antwoord op. Hij leunde naar achter en steunde op één arm. "Ik ga als eerste," ging Marcus verder. "Het is misschien wel een klein beetje vals spelen omdat ik het al eens heb gebracht-"
"Oh, dus jij mag vals spelen?" vroeg Louis met opgetrokken wenkbrauw. "Mogen wij dat ook?" Marcus lachte.
"Natuurlijk niet! Iedereen moet zich aan de regels en aan de vraag houden." Harry lachte en keek naar Louis, zijn ogen fel en nieuwsgierig naar de reactie van Louis. Iedereen keek naar Louis. Het voelde vertrouwd. De violist was het gewend, want dit was het enige wat hij leuk vond aan Dogwood.
Iedereen keek naar hem op omdat hij de beste was in: vioolspelen, voetbal, bruin worden, de babyblauwe t-shirt dragen met zweet of zonder en grappig zijn. Louis was zonder twijfel de beste in dat laatste.
"Doe zoals ik het zeg, maar niet zoals ik het doe?" vroeg Louis met een grijns. "Gaat het zo?" Ook al dacht Louis dat Marcus een sukkel was, hij had heel wat humor in hem zitten.
"Inderdaad, Tommo." zei Marcus met een lach. "Kan ik nu verder gaan." Louis haalde zijn schouders op en Marcus ging verder. "Wat ik dus wou gaan zeggen, voordat ik onderbroken werd," Marcus keek even naar Louis. "was dat ik al vaak 'God Save The Queen' heb gespeeld voor voetbalwedstrijden op school, maar mijn droom zou zijn om het eens te doen voor een wedstrijd van Manchester City. Liefst van alles dan nog tijdens de play-offs." Louis voelde hoe Harry naast hem ging verzitten. Harry was de jongste van onze groep, hij was vijftien en altijd overdreven geïnteresseerd in alles. Hij volgde Louis zelfs nu en dan eens rond het kamp.
"In het Etihad Stadium?" vroeg Harry en hij ging voorzichtig wat vooruit in de Q-Time cirkel. "Dat is toch waar ze spelen?" Marcus grijnsde en knikte.
"Jup, ik wist niet of jullie het nog zouden herinneren."
"Natuurlijk wel," zei Harry trots. Het troetelkindje van de leider. Louis rolde met zijn ogen. Hij rolde vaak met zijn ogen tijdens Q-Time. Hij rolde vaak met zijn ogen als Harry in de buurt was.


Afspeellijst
+ Mendelssohn: Violin concerto
+ Kids - OneRepublic

Let me know what you think!

Oh en nog even ter verduidelijking 'Dogwood' is de naam van het hutje waar het groepje jongens slapen en hun groep wordt ook zo genoemd.

Greetz Translator

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen