Foto bij Sunrise 1

“Jongens, leg jullie gereedschap neer. Jullie tijd is om.”
Ik zuchtte, terwijl ik met een bewonderend oog keek naar het kunstwerk voor mij. Naast mij kreunde een meisje van frustratie en ik kon een grinnik niet binnenhouden. Ik voelde haar blik, maar negeerde haar terwijl mijn ogen verder het lokaal ronddwaalden. Af en toe zag ik snel nog iemand naar de docent kijken om dan nog een likje verf toe te voegen. Alsof dat hun kunstwerk zou kunnen redden. Diep drong de geur van verf, zweet en enthousiasme mijn neusgaten binnen. Genietend sloot ik mijn ogen. Het werkte kalmerend en met een grijns op mijn gezicht deed ik mijn ogen terug open. Mijn rugspieren konden na uren van intensief werken terug ontspannen, het zuurstof in het lokaal leek opgebruikt, maar toch bleef ik staan.
“Verdomme!”
Ik draaide mijn hoofd naar rechts en zag Gem staan. Haar haren zaten losjes in een knot en gefrustreerd keek ze naar haar doek.
Abstract
“Juffrouw Styles. Wil je uitleg geven over je schilderij?”
Onze docent kwam langzaam naar haar toegestapt en ik zag hoe ze lichtjes rood wordt. Ze werd gek van hem. Nu al enkele weken, maar ze keek hem alleen maar aan, proberend de kreukels uit haar kledij te verbergen. Iedereen draaide zich geïnteresseerd om en ik keek haar met bewondering aan. Gem had ik de eerste dag al ontmoet en voorspelbaar rolde ze met haar ogen.
“Het is abstract. Het geeft de aura’s weer van deze groep mensen waarmee ik al fucking zes maanden op de schoolbanken zit.”
Een meisje sloeg haar hand voor haar mond, geschrokken van haar woordkeuze en de docent fronste zijn wenkbrauwen een beetje, maar zei er niets op. Alsof de anderen zich nog steeds verbazen over haar grote mond.
“Aura’s?”
Ze knikte terwijl ze hem in de ogen kijkt.
“Ja, aura’s.”
Ze keek hem uitdagend aan, alsof ze wilde dat hij nog wat zei, haar tegensprak. Maar het bleef stil en Gemma draaide zich de ruimte rond, haar medeleerlingen stuk voor stuk aankijkend. Iedereen voelde haar blik, de één wende haar blik af, terwijl de andere als gebiologeerd naar haar werk keek. Onze blikken kruisten elkaar en ze glimlachte lichtjes en knipoogde, voor ze zich terug tot de docent richtte.
“Goed gewerkt mensen! Jullie krijgen 10 minuten om alles op te ruimen en hierna gaan we even naar buiten.”
Ik draaide mij al om en met enige zorgvuldigheid nam ik mijn kunstwerk en plaatste hem bij de anderen. Mijn ogen vlogen over de andere werken en lichtjes verward kijk ik naar hetgeen wat Gemma geschilderd had. Donkere kleuren, terwijl ik tijdens het schilderen af en toe een blik op haar doek geworpen had. Toen had alles nog een vrolijke schijn gehad, maar op het laatste moment moest er iets mis gegaan zijn. Dat konden onze aura’s niet zijn. Gemma zag ons niet zo zwart in, nee. Maar toch. Ik schudde lichtjes met mijn hoofd, op zoek naar een verklaring tot ik zachte vingers op mijn schouder voel.
“Hé, we moeten naar buiten.”
Haar zachte stem klonk door mij gedachten en ik keek haar aan.
“Het is fucked up
Ze wees naar haar eigen creatie en ik zag iets van verdriet over haar gezicht. Maar vooraleer ik met mijn ogen kon knipperen, glimlachte ze al weer.
“Verkeerde compositie gebruikt op het einde. Ik miste nog iets, maar dat was de bedoeling niet.”
Ik knikte, dat ik haar begreep en volgde haar naar buiten. De verstikkende ruimte, waar we uren hadden in doorgebracht, verliet ik samen met Gemma die haar hand van mijn schouder haalde.
De zonnestralen verwarmden mijn gezicht en ik glimlach een beetje.
“Jongens en meisjes...”
De docent keek de cirkel rond. Of je het een cirkel kon noemen, laat ik in het midden. Er stond een picknicktafel waar Gemma triomfantelijk op zat, met naast haar een meisje met donkerbruin haar en nog donkerdere ogen. Haar naam wist ik niet. Ik keek verder en zag het blonde meisje, dat zo geschrokken was door Gemma’s taalgebruik tegen de boom leunen. De eerste week had ik mij werkelijk afgevraagd of ze niet de verkeerde richting had gekozen, maar nadat ik haar eerste creatie had gezien was ik gestopt met denken. Ze hoorde hier thuis. Ook al paste haar uiterlijk totaal niet bij de rest van de groep- het stereotype beeld van hoe kunstenaars eruitzien- werd dit jaar nog maar eens bevestigd, sprong zij eruit. Samen met mezelf. Ja, ik rekende mezelf ook als buitenbeentje. Maar ik wankelde na 6 maanden nog altijd op de grens. De grens van enige acceptatie of uitsluiting. Zij was totaal uitgesloten. Nog voor dat de 1ste dag geëindigd was. En hier had Gemma voor één keer niets mee te maken. Nee, het meisje, door haar makkelijk- ietswat nerdachtige uiterlijk- had zichzelf buitenspel gezet. Het was kortzichtig, maar de selectie van vrienden en geen vrienden liep nog altijd volgens de regels van het middelbaar. Ik hield mij er niet aan, maar zocht ook geen contact met de vreemde eend in de bijt. Nee, ik bleef liever op mijn eentje. De enige waarmee ik enige vorm van contact had, is Gemma. En daar bleef het bij.
“Oké, we zijn nu februari.”
We lieten allemaal een zucht. De tijd was snel gegaan, het 2de semester van ons eerste jaar hoger vloog voorbij. De maanden waren in een verschrikkelijk tempo voorbij geracet. En nu waren we halverwege februari. De zon scheen voor het eerst, maar toch was het nog te frisjes. Mijn leren jacket trok ik wat dichter bij mij aan. Het kon mij niet schelen dat ik niet zo stoer was als andere jongens. Ik dacht aan mijn lichaam. Ziek worden was het laatste wat ik wil worden.
“Er komt nog één grote opdracht. Een dat jullie eindcijfer kan beïnvloeden. Jullie hebben de afgelopen jaar van alle media mogen proeven, experimenteren, op elkaar uittesten."
Ik glimlachte, Natuurlijk hadden we dat gedaan. Ik herinnerde mij nog de tekening. In steenkool. Ruwe schetsen van Gemma. Het was de 2de week geweest op onze nieuwe school. En plots kwam zij naast mij staan en vroeg mij op de man af waar ik het lef vandaan gehaald had. Ik grinnikte bij die gedachte. Mijn aandacht wordt teruggetrokken naar de docent die ons één voor één aankeek. “Wat moeten we doen?“
Het blonde meisje keek hem vreemd aan.
“Jullie krijgen Carte blanche. Doe er iets mee. Jullie hebben 10 weken de tijd.” Met deze woorden stond hij op, liet ons verbaasd achter en liep weg. Ik nam snel mijn rugzak en liep vervolgens naar mijn kamer. Mijn hersenen werkten op volle toeren.



Hoi!
Eerst en vooral: bedankt voor alle mensen die een abo genomen hebben! 11 abo's met enkel de proloog (bedankt voor die geweldige reacties trouwens)
Vanaf vandaag start dit verhaal. Zoals jullie zien: Sunrise hoofdstuk 1.
Fem en ik zien het verhaal helemaal zitten!

wat vinden jullie ervan? (:
Het volgende hoofdstuk komt pas zondag (in plaats van woensdag)- de andere weken zal het gewoon zondag en woensdag zijn.

Liefs
xx

Reacties (4)

  • Niallerslove

    Dit is echt origineel, leuk dat Gemma erin voor komt ook!

    3 jaar geleden
  • Renate1983

    Zeker eens iets anders.
    Kijk zeker uit naar het volgende hoofdstuk. (:

    xxx

    He was kortzichtig

    Wat moet ik hier van maken?? XD
    Klein typ foutje, geloof ik.

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Wauw! Leuk stukje! En mooi geschreven!

    Ik ben benieuwd wat Zayn zal maken! En wanneer Niall komt (:

    Xxx

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    leuk stukje:)
    snel verder<3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen