Foto bij Het dorp Knookel

'Au.' We waren op de grond beland nadat we door het gat gesprongen waren. 'Mat! Je bloedt!' Zei ik geschrokken. Hij had een snee boven zijn rechteroog. 'Niet erg.' Zei hij gauw terwijl hij zijn haar ervoor streek. 'Laat me er naar kijken.' 'Nee, echt, het is prima we hebben wel voor hetere vuren gestaan.' Ik trok zijn hand weg en keek naar de snee. Het viel inderdaad wel mee. Waarom was ik zo geschrokken? Ik denk omdat we die dag al zo veel meegemaakt hadden. Ik keek om me heen. Het leek hier in Windrijk best wel op Rotsrijk, maar hier was het niet bewolkt en zaten er gaten in de grond waar lucht uit kwam. Boven sommige gaten vlogen stenen en takken. 'Gaaf.' Mompelde Matsuda. Ik gaapte. 'Zullen we gaan slapen?' Hij knikte en ging op de grond liggen. Ik volgde zijn voorbeeld en deed mijn ogen dicht.

Deze keer was ik eerder wakker dan Matsuda.
Ik zag dat hij heen en weer woelde en ongerust leek. Zijn gezicht stond gespannen en toen zag ik iets buitengewoon vreemds. Er kleurde langzaamaan een zwarte pluk haar van zwart naar grijs en van grijs naar wit. Hij zei: 'Laat me met rust.' En sloeg in het wild. Moest ik hem wakker maken? Het was duidelijk dat hij niet een vredige droom over konijntjes en eenhoorns had. Voorzichtig porde ik tegen zijn wang. 'Matsuda? Wakker worden.' Hij werd niet wakker, en duwde mijn hand weg. Toen duwde ik tegen zijn zij. 'Mat! Wakker worden! Je droomt!' Maar hij werd weer niet wakker. Deze keer sloeg hij naar mijn gezicht. 'Ik was het niet! Laat me met rust! Blijf van hun af!' Waar droomde hij over? Toen hij de vorige keer wakker was geworden met weer wat wit had hij helemaal geen angstaanjagende of ook maar vervelende droom gehad. 'Blijf van haar af! Laat hem! Neem mij.' 'Matsuda!!!' Brulde ik. Geschrokken schoot hij omhoog en keek om zich heen. 'Wat?! Wie?! Waar?! Wat is er aan de hand?!' Ik schudde mijn hoofd. 'Je had een nachtmerrie, en je hebt er weer een witte pluk bij.' Hij pakte een pluk haar en probeerde het te bekijken. 'Waar droomde je over?' 'Niks.' Ik sloeg mijn armen over elkaar. 'Zeg het.' 'Nee, ik ben het vergeten.' 'Zeg.' 'Nee!' 'Jawel!' 'Nee, laat me met rust!' Hij draaide zich boos om. Was het zo persoonlijk? De vorige keer had hij het ook gewoon gezegd. 'Het spijt me. Je hoeft het niet te zeggen.' Zei ik uiteindelijk. 'Mooi zo.' Zei Matsuda nog steeds boos. 'Hoor je me? Het spijt me.' 'Ja ja.' Hij draaide zich om en stond op. Ik liep hem gauw achterna. We liepen een tijdje in ongemakkelijke stilte. Het was warm. 'Wil je mijn mantel even vast houden?' Vroeg Matsuda. 'Natuurlijk.' Ik pakte het aan. Hij trok zijn trui uit en streek zijn t shirt glad. 'Hier.' Ik gaf zijn eigen en mijn mantel aan terwijl ik mijn trui ook uit trok. 'Dank je.' Weer liepen we even in stilte. 'Mag ik wat vragen?' Ik knikte. 'Wat voor een iemand was je zus eigenlijk?' Dat had ik niet verwacht. En voor de eerste keer voelde ik geen pijn terwijl ik aan haar dacht, maar een warm, gelukkig gevoel. 'Nou, ze was veel rustiger en stiller dan ik. Ze is slim en kan goed luisteren. Maar het was jammer dat je met haar nooit zo veel kon lachen. Het was gezellig maar nooit echt grappig. Ik denk dat ik voor die dingen die Dubhe miste op de aarde ben gezet.' Ik zuchtte even. 'En ze was echt het toppunt van onschuld. Als er iets was kreeg ik altijd de schuld.' Lachte ik. 'Maar wat voor een iemand is jou broer eigenlijk?' Ik was zijn naam vergeten. 'Nou, zoals ik al zei is Jared meer er kleine broertje dan ik. Hij wil altijd wedstrijden doen in dingen zoals armpje drukken en praat alleen maar over voetbal.' 'Wat is voetbal?' Vroeg ik geïnteresseerd. 'Een spel waarbij je twee doelen hebt en de bal bij de andere er in met trappen. Maar de precieze regels zijn wat langdradig. Maar ondanks dat is Jared wel grappig en leuk om mee te praten.' Ik knikte. 'Hee, zie ik daar niet een dorpje in de verte?' 'Ja je hebt gelijk. We kunnen daar gaan kijken?' 'Maar wat nou als er mensen van Oslo zijn?' Ik vond het geen prettig idee. 'Ach joh, die mensen herkende mij op dat vechtfestival toch ook niet?' Daar had hij gelijk in, dus liepen we het dorpje binnen. Het was niet groot, maar ook niet zo klein als het dorp van er vechtfestival. Het was gezellig klein. Er stond een bordje met de woorden: Welkom in Knookel. We liepen langs winkeltjes met kleine raampjes. In elke winkel waren de kleuren rood en roze erg duidelijk. 'Waarom is alles rood en roze?' Vroeg ik. 'Ik heb geen flauw idee. Oh, wacht, ik ga het even vragen.' Matsuda liep een winkel in en sprak de verkoopster aan. Even later kwam hij weer naar buiten. 'Ze zegt dat het vandaag valentijnsdag is.' Valentijnsdag? Waarom deed dat me ergens aan denken? 'Dus..' Zei Mat. 'Zullen we dan maar ergens iets gaan drinken?' Ik lachte. 'Hoezo? Ik ben je Valentijn toch niet?!' 'Nou, ik vind vrienden zijn ook telt. Kijk!' Hij wees naar een klein café. 'Zullen we daar naartoe gaan?' Voordat ik antwoord kon geven werd ik al meegetrokken. We namen plaats aan een tafeltje van twee. Het rook lekker in het café, maar ook een beetje schimmelig. Er stonden niet bij elkaar passende stoelen en houten tafeltjes. Er kwam een serveerster aan. 'Wat mag het zijn?' Voordat ik mijn mond open kon doen zei Matsuda al: 'Één chocolademelk en één bier.' Ik had nog nooit chocolademelk op, maar het bleek heel lekker te zijn. Toen ze serveerster weg was zei ik: 'Gatver, Mat. Drink jij bier?' 'Nee, in ons dorp mag je het pas op je twintigste drinken en Jared zit heel de tijd te zeggen hoe lekker het wel niet is. Dus dacht ik: laat ik het eens proberen.' Ik trok een vies gezicht. 'Nou, ik zal je waarschuwen: het is echt smerig.' Hij schudde zijn hoofd. 'Dat is omdat je een meisje bent. Bier is voor mannen.' Ik lachte. 'En jij noemt jezelf een man, gespierde spijker?' Hij moest zijn best doen om zelf ook niet te lachen. 'Alsjeblieft.' De serveerster was er weer. 'Er komen hier veel stelletjes drinken.' Zei de serveerster. Ik wou zeggen: ho ho mevrouwtje! Niet zo enthousiast! Maar er kwam alleen gegiechel uit mijn mond. 'Wij?' Vroeg Mat koel. 'Wij zijn gewoon vrienden.' Eerst keek de vrouw met een soort medelijden naar ons alsof haar ogen schreeuwden: 'Ge-friendzoned!!!' Maar toen Mat zijn hand door zijn hand door zijn haar haalde en haar stak aankeek kreeg ze een blos op har wanen en liep ze als verdoofd weg. 'Je moet mensen niet zo van streek maken.' Zei ik beschuldigend. 'Zag je haar kijken?' Hij grinnikte allen en streek opnieuw zijn haar weg. 'Maak ik jou van streek?' 'Regelmatig.' Gaf ik toe. Toen nam hij een slok van zijn bier. Hij spuugde het bijna meteen uit, en begon te hoesten. Ik lag dubbel van het lachen. 'Gatver! Noemt die pummel dat lekker?! Nu is het echt duidelijk dat Jared een paar hersencellen mist!' Na dat gezegd te hebben lag ik hélemaal krom. De serveerster kwam er weer aan. 'Nog één chocolademelk.' Zei hij. De serveerster keek me aan met een blik die vroeg: is hij wel helemaal goed? 'Rustig maar, ik denk alleen dat hij nog niet mannelijk genoeg voor bier is.' Na een tijdje zaten we gezellig allebei aan de chocolademelk. Ik vond het heel lekker. Maar toen het op was zei ik met rode oren: 'Oh, ik heb geen geld meer. Shit, het spijt me echt.' 'Geen probleem joh, zie het als een cadeautje.' En toen besefte ik plotseling waarom valentijnsdag me ergens aan deed herinneren. Hoe kon ik dat nou vergeten?! 'Mat! Ik kom er net achter dat ik vandaag jarig ben!' Hij keek me met open mond aan. 'Hoe kan je dát nou vergeten? Mafketel!' Hij porde me. Ik gaf een gil en iedereen keek mijn kant op. 'Dat betekent dus dat ik een cadeautje moet kopen.' 'Hoezo? Je hebt toch het drinken betaald.' Hij haalde zijn schouders op. 'Dat had ik ook gedaan als je niet jarig was. Kom.' Hij trok me weer mee het café uit. Bij de deur zei ik: 'Ho! Je moet nog betalen domkop!' Beschamend grinnikend betaalde hij de serveerster. 'Oeps.' We liepen naar wat winkels. 'Oké, ga jij maar even bij die kledingwinkel kijken, ik ben zo terug.' Ik vond dat Matsuda wel erg opgewonden was. Wat was er nou zo mega-bijzonder aan je negentiende verjaardag? Wow! Ik besefte dat dat eigenlijk best oud klonk. Negentien... Negentien. Negentien! Wow! Nu waren Matsuda en ik even oud. Ik bekeek verschillende soorten jurken. Nee, ik was totaal een liefhebber van jurken of rokjes. Het zat net lekker, en bij de minste of geringste beweging zag iedereen je onderbroek. Ik liep verveeld de winkel uit. Waarom dacht Matsuda toch dat alle vrouwen het zelfde waren? Oh, daar was hij al. Hij had een groot, smal pak bij zich. Ik voelde me schuldig toen ik zag hoe groot het was. 'Matsuda je hoefde echt niet...' 'Geen zorgen. Maak maar open.' Ik scheurde het papier er af. Er kwam een prachtige boog met pijlen en en een tas (alweer iets waar ik geen idee van heb hoe dat heet) voor de pijlen tevoorschijn. Er waren allemaal patronen ingegrift. Het was prachtig en ik hoopte dat hij er niet te veel geld aan had uitgegeven. 'Gefeliciteerd met je negentiende verjaardag.' Hij gaf me een hand en daarna een knuffel. 'Heel- heel erg dankjewel.' Zei ik oprecht. Ik deed de tas (het pijlending) om en stopte de pijlen er in. Toen hield ik de boog voor me en barste in lachen uit. 'Ik heb geen flauw idee hoe je moet booschieten.' Matsuda sloeg zichzelf in het gezicht. 'Wat moet ik toch met jou? Nu moet ik je het zeker gaan leren hé?' Ik haalde mijn schouders op. 'Als jij dat wilt.' 'Natuurlijk.' Er liepen naar de rand van het bos en Matsuda maakte met zijn mes een cirkel in de boom. 'Oké, pak een pijl en doe hem zo in de boog. Ja zo. Nee, dat doe je helemaal fout.' Hij sloeg zijn armen om me heen en stuurde mijn armen. 'Ja, zo. En nu los!' Ik liet per ongeluk de boog in de plaats van de pijl los. 'Haha! Erza, je bent echt een idioot! En dat noemt men volwassen?' 'Sorry.' Mompelde ik. Ik probeerde het opnieuw en deze keer schoot ik wel in de boom. Ik oefende de hele dag en daarna sliepen we onder de boom waar al mijn pijlen in de roos zaten.

Reacties (1)

  • Tijgerbloed

    (yeah)Het wordt steeds romantischer!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen