Foto bij 112 • Gebroken speler

Ha-Ha fooled ya! You may cry now..



Eleanor hield haar ogen stijf dicht en toen het luidruchtige gekraak van botten door haar oren galmde, kon ze niks doen dan gillen. De verbijstering dat haar lichaam echter niks mankeerde overviel haar en ze opende haar ogen, waarna ze zich realiseerde dat de Bludger haar met geen haar had gekrenkt. Een geel uniform was voor haar ogen verschenen en had de Bludger opgevangen. De speler werd door de inpact van de bal met een klap naar achtere geduwd en hun bezems raakte elkaar. Eleanor probeerde haar evenwicht te herpakken, maar toen ze zag dat de jongen zelf geen grip meer had, deed ze het enige dat ze kon bedenken en greep zijn kraag vast. Het gewicht aan haar arm trok haar van haar bezem toen de jongen door de zwaartekracht van zijn bezem werd getrokken. Ze gilde toen ze zichzelf voelde wegglijden. Pijn trok door de spieren in haar arm toen ze zich wanhopig met haar andere hand probeerde vast te klemmen aan de bezem. Water kletterde op haar gezicht toen ze opkeek naar haar spierwitte hand. Ze keek naar beneden, naar het lichaam dat zij weerhield van een lelijke val en herkende hem direct; Jayden Bates. Ze realiseerde zich wat hij had gedaan en klemde haar hand steviger om zijn kraag. Wanhopig schreeuwde ze om hulp, voelend dat de vermoeide spieren in haar armen dit niet lang zouden volhouden. Paniek welden op in het stadion toen men de situatie op het oog kreeg. ‘Dit ziet er niet goed uit. Waar blijven de leraren!’ klonk er door de microfoon. Geschreeuw en panisch geroep klonk van de tribune, afgewisseld met gesnak naar adem. Het feit dat ze dat kon horen, begreep ze dat de donder een bliksem een pauze hadden genomen.
Tranen van pijn prikten in Eleanors ogen en ze klemde haar kaken ferm op elkaar. De spieren in haar arm begonnen te verzuren en de zeurende pijn die daarbij opkwam, eiste al haar aandacht op. Ze kermde en piepend wenste ze voor hulp. Met een ruk keek ze omhoog toen ze haar hand voelde wegglijden. Ze begon haar grip te verliezen en schreeuwde normaals koortsachtig om hulp. Net voordat ze weggleed, greep een andere hand haar pols. Smith hing boven haar op de bezem en werd vervolgens al gauw geassisteerd door Alex. Onder haar voelde ze beweging en zag dat Davon en de twee andere Chasers Jayden van haar overnamen. Cho Chang, de seeker van het Ravenclaw team, kwam in beweging en hielp de twee Hufflepuffs haar op haar bezem te krijgen, waarna ze haar ondersteunde om te voorkomen dat ze haar evenwicht zou verliezen. Eleanors armen trilden zo hevig dat ze deze niet meer kon besturen en overal deed haar lichaam pijn. Het enige dat zij echter kon zien was Jayden, die door haar teamgenoten werd afgevoerd.
‘Eleanor, gaat het?’ Alex kwam naast haar vliegen en ondersteunde haar om haar veilig en wel naar de grond te krijgen. Andere hadden ook het spel gestaakt en vlogen terug naar de grond. Daar aangekomen liet Eleanor zich van haar bezem vallen en ontmoeten de grond met een harde klap. De kracht in haar armen te hebben verloren, liet ze zich door Alex optrekken en maakte wankelend baan naar de Madam Hooch, die naast het lichaam van Jayden geknield zat. Peinzend strompelde ze dichterbij. Het aanzicht was verschrikkelijk. Jayden lag spierwit op de modderige grond, zijn schedel was gebarsten en er sijpelde bloed uit. Krijsend sloeg ze haar handen tegen haar mond en liet zichzelf op de grond vallen. Haar ingewanden knoopten zich in elkaar en de misselijkheid begon te overheersen. Met schokkende bewegingen vloeide haar maaginhoud over de bagger.
‘Haal haar hier weg!’ riep Madam Hooch achterom. Eleanor was buiten zinnen. Ze wilde niet weg, ze wilde bij hem blijven. Hij had zijn leven voor haar opgeofferd. Toen ze van achteren door sterke armen werd omhelsd en werd weggetrokken, krijste ze protesterend. Ze worstelde zich los uit de greep, maar nadat haar andere teamspelers zich ermee begonnen te bemoeien, kon ze niks anders doen dan zich overgeven. Hoe verder van hem vandaan ze werd gedragen, hoe minder energie ze over leek te hebben. Zwarte vlekken begonnen voor haar ogen te dansen en niet veel later verloor ze haar complete zicht.

Met een schok schoot ze overeind en keek koortsachtig om zich heen. Een heftige pijn in haar armen, schouders en schouderbladen drukte haar terug op haar plaats. Maar al gauw herinnerde ze zich iets dat belangrijker was dan een beetje spierpijn. ‘Jay!’ riep ze en klom van de bank af waar ze op had gelegen.
‘Niet zo snel jij.’ Smith duwde haar terug op haar plaats en hield haar schouders stevig vast. ‘Hij ligt in de ziekenzaal. Niemand kan er momenteel bij.’
Eleanor had de tijd nog niet genomen om te zien waar ze was of zich af te vragen hoe ze hier was gekomen en eerlijk gezegd, maakte dat haar allemaal niks uit. Ze duwde Smiths armen ferm weg en nam gauw afstand. Hijgend keek ze om zich heen en vond elk paar ogen van haar teamgenoten, die allemaal aanwezig waren in de gemeenschappelijke ruimte. ‘Hij-hij leeft nog?’ hakkelde ze.
Davon, die bij de haard stond, knikte. ‘Nauwelijks. Poppy doet haar best, maar het is een heftige breuk. Hij heeft veel bloed verloren.’
‘Als het niet voor jou was geweest, dan had hij het niet overleefd.’ Alex keek haar serieus aan. Een groot blijk van dank was van zijn gezicht te lezen, van ieders gezichten.
‘Hier.’ Davon gaf haar een glas aan waar een dikke witte brei in dreef. Eleanor keek Davon wantrouwend aan.
‘Voor je spierpijn. Volgens Poppy heb je ze beschadigd.’
Ze dronk braaf het bitter smakende goedje op en zette toen het glas op de tafel voor zich. Met de rug van haar hand veegde ze de overige resten van haar lip en keek Davon aan. Hij staarde treurig naar het tapijt onder zijn voeten en het leek er haast op dat hij had gehuild; zijn ogen zagen rood en gezwollen. Eleanor merkte dat het drankje begon te werken, want plotseling voelde haar armen heet aan. Alsof de zon er vanaf de binnenkant op scheen. Nu pas merkte ze dat ze haar uniform niet meer droeg. Ze lag in haar ondergoed onder een deken met alleen een dik vest aan. ‘Hoe-hoe kom ik in deze kleren?’
Alex schraapte zijn keel ongemakkelijk en krabde in zijn nek. ‘Dat is mijn vest. We moesten wat doen, anders zou je ziek worden. Maar we beloven je, we hebben niets gezien! De huiselven hebben geholpen.’
Als in een reflex, schoot haar hand naar haar ketting en ze voelde dat deze er gewoon nog zat. Koortsachtig schoten haar ogen de kamer rond om te zien of een van de jongens erop zou reageren. Uiteindelijk trok Arnold Cadwallader zijn mond open. ‘We hebben niks gezien, maar die ketting heeft je nek wel geschaafd in je val.’
Eleanor trok het vest dicht tegen zich aan en sloot de opening die er nog zat. ‘Hoeveel hebben jullie gezien?’ Een diepe blos verscheen op haar gezicht.
‘Niks,’ antwoordde Alex. ‘We zeiden je toch, de huiselven hebben alles gedaan. We hebben ze verteld te zwijgen over dit, anders krijgen wij straks Pomona op ons dak. Het uitkleden van medestudenten, ook met assistentie van huiselven, staat niet goed op je schooldossier.’
Eleanor weifelde. De jongens leken er niks over te denken, maar toch was ze alert. Ze verwachtte dat haar teamgenoten elk moment ter aarde zouden storten en niet meer zouden ontwaken, of dat de ketting haar zo fenomenaal zou aanvallen dat ze nooit meer zou durven praten, maar er gebeurde niks. Ze had ook niks verteld, dacht ze, de jongens geloofden dat het enkel een paar schrammen waren van de val. Ze zouden erover zwijgen, het was van het minste belang op het moment. Toen was er een volgende vraag dat bij haar brandde: ‘Wat is er gebeurd?’
‘Dat is geen prettige uitleg,’ antwoordde Smith eindelijk. ‘We hebben Chang gesproken na afloop en ze heeft alles opgebiecht. Ze wilde jou geen kwaad doen, maar haar teamgenoten hadden een plan opgesteld om jou af te leiden, hopend dat ze daarmee een punt konden scoren door hun derde chaser met de Quaffle vlakbij de goals te planten op het moment dat het tweede fluitsignaal weer zou klinken. Davon had hun plan echter in de gaten toen hij na de botsing Bradley zag verplaatsen. Hij mepte de Quaffle zijn richting op en dat startte een gevecht tussen de Beaters. We weten niet wat er daarna is gebeurd, maar Duncan probeerde jou te onderscheppen op je terugkeer. Hij wilde je afremmen, maar je bezem was sneller dan hij had berekend en.. Nou ja, de rest weet je al. Ze zijn gediskwalificeerd. We hebben de zilveren beker binnen.’ Verrassend genoeg leek de laatste zin zonder enige enthousiasme uitgesproken. ‘Het is een oneerlijk verlopen wedstrijd. Zo wil ik niet winnen. Niet nadat we zo had hebben getraind.’ Harley Richards keek chagrijnig uit zijn ogen en wisselde een blik met Smith, die instemmend knikte.
‘Ik had dood kunnen wezen als het niet voor Jayden was geweest.’ Haar stem trilde toen opnieuw het beeld van hem op de modderige grond weer voor ogen sprong. Die secondes was ze overtuigd dat hij er niet meer was en dat hij was bezweken onder zijn verwondingen, ondanks haar pogingen om hem van zijn val te weerhouden.
‘Maar dat is niet zo. Het komt goed met Jayden en met jou ook. Kom.’ Smith trok haar op van de bank. Haastig trok ze Davons vest wat verder over haar benen en keek Smith verbaasd aan. ‘Wat doen?’
‘Naar de ziekenzaal. Poppy wilde je nog even zien.’
Hitte steeg naar haar hoofd en ze rukte zich direct los uit zijn greep. ‘Nee, dat wil ik niet.’
Smith staarde haar verbouwereerd aan. ‘Wat bedoel je ‘wil niet’? Je moet je laten nakijken. Die ketting heeft je nek opengescheurd in je val. Straks gaat het infecteren.’
‘Nee. Ik ga niet.’
‘Eleanor, wees nou verstandig. Het is Poppy maar,’ begon Davon en stond ook op. Haar teamgenoten staarden haar aan. Ze voelde zich omsingeld en deinsde achteruit. In een reflex taste ze met haar hand naar haar heupen, maar herinnerde zich plotseling dat ze haar staf bij het veld had laten liggen.
‘Ik tolereer geen tegenspraak. Ik ben nog steeds je Captain!’ Smith keek haar streng aan en zette dreigend een stap haar richting op. Hij greep naar haar arm, maar Eleanor ontweek hem met een lenige beweging en vluchtte de kamer uit. ‘Blijf van me vandaan!’ gilde ze en smeet de deur achter zich dicht. In een noodvaart rende ze de gang door, de trappen op en vermeed de verbaasde gezichten die haar achtervolgden. Uitgeput bereikte ze de zevende verdieping en gebruikt haar laatste krachten om het wandtapijt te bereiken dat aan de muur hing. Ze vluchtte de verborgen kamer in en zocht koortsachtig om zich heen. ‘Draco!’ riep ze uit volle borst, haar stem echoënd door de kamer.
Vanachter een stapel boeken kwam de jongen geschrokken tevoorschijn en snelde haar te hulp. ‘Gaat het goed met je?’ vroeg hij terwijl hij haar grondig inspecteerde.
Ze knikte heftig en drukte zich tegen hem aan. ‘Met mij gaat het prima.’ Ze zuchtte even. ‘De jongens hebben de ketting ontdekt, maar ze denken er niks over. Ik ben weggerend, want ze vonden dat ik naar Poppy moest.’
‘Daar heb je dan goed aan gedaan.’
Eleanor knikte instemmend en keek hem weer aan. ‘Tijdens de wedstrijd, iemand probeerde me te waarschuwen voor wat ging gebeuren.’
‘Ja, ik,’ gniffelde Draco. ‘Waarom denk je dat ik onder de tribunes liep? Ik ging het ravenclaw team afluisteren om te zien of er een manier was om jullie die zilveren beker te bezorgen.’
Eleanor keek hem ongelovig aan. ‘Waarom zou je dat doen?’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Voor ons is het al te laat. En ik zie liever die genieperige ravenclawers ten onder gaan dan jullie grondgravers.’
Eleanor zuchtte. ‘Maar het was een oneerlijke winst. Ravenclaw is gediskwalificeerd.’
‘Maakt het uit?’ sneerde Draco. ‘Je hebt gewonnen.’
Eleanor keek hem boos aan. ‘Natuurlijk maakt het uit! Het is niet eerlijk gewonnen!’ Ze hield direct haar mond en sloeg haar hand naar haar hals toen de ketting zich activeerde om haar eerlijkheid. De al eerder gevormden wonden zeurde hevig en ze moest zich vastgrijpen aan en tafel om niet direct in te storten, met alles wat er gebeurd was, was dit toch even te veel. Draco pakte haar armen vast en ondersteunde haar. ‘Zie wat je jezelf aan doet. Ravenclaw speelde vast, de diskwalificatie was hun verdiende loon.’
‘En wat hebben wij ermee gewonnen? Een stomme zilveren beker? Jayden ligt in de ziekenboeg en er is misschien een kans dat hij dit niet gaat overleven!’ jammerde ze.
Draco liet haar meteen los, waardoor ze haar evenwicht gauw moest herpakken. ‘Is dat waar dit om gaat? Je komt bij mij janken om die Beater? Dan kun je van mij part vertrekken.’
‘Waarom ben je toch zo’n eikel? Boeit het je dan niks dat een van mijn vrienden in de ziekenboeg ligt? Wat als het Vincent was, of Pansy? Denk je dan dat ik zo had gereageerd?’ Opnieuw brandde de ketting heftig en Eleanors mond zakte open in een gesmoorde gil. Ze haalde hakkelend adem en probeerde wanhopig het overtollige vocht in haar ogen weg te knipperen.
Draco negeerde haar brutaliteit en snoof geërgerd. ‘Nee, dat had je niet en dat is precies jouw probleem! Je geeft er niet aan toe. Dat is je verdiende loon. Of was je soms vergeten wat je om je nek hebt hangen?’
Eleanor antwoordde niet en probeerde zichzelf af te leiden van de pijn door op haar wang te bijten. Het enige dat dit echter opleverde was een bloedsmaak in haar mond.
‘Nee, die vrienden van jou boeien mij niks,’ ging hij harteloos verder. ‘Maar jou wel, en als jij wil overleven, moet je je normen loslaten.’ Hij liep op haar af en pakte haar armen stevig beet, nog wel oplettend dat hij de bezeerde plekken niet pijnigden. ‘Kijk me in mijn ogen en vertel me dat je niet smacht naar wraak. De ravenclawers hebben jouw vriend de ziekenboeg in geholpen. Hij overleeft het misschien niet. Sterker nog, we weten allebei dat jij die klap had moeten opvangen en geloof me, daar was je niet van teruggekomen. Jij denkt dat je beter de kracht van die ketting kan ontlopen? Je zit er aan vast, elke minuut van de dag en als je jezelf er niet aan herinnerd, zal het je vernietigen.’ De duistere ondertoon in zijn stem bracht haar angst aan, maar ze kon niet ontkennen dat hij gelijk had. Al wilde ze niet toegeven aan het feit dat haar dood dichterbij kon komen dan ze had gedacht. ‘Dat weet je niet!’ protesteerde ze.
‘Nee, maar wil je het er op wagen?’
Eleanor viel stil en keek hem angstig aan. ‘Nee, natuurlijk niet! Maar snap je dan niet dat het moeilijk is om me te keren tegen alles dat ik heb geleerd en wie ik ben? Voor jou is het misschien gemakkelijk om zo over anderen te denken, maar voor mij niet!’
‘Dat weet ik,’ de klank in zijn stem werd zachter en hij liet langzaam haar schouders los. ‘En daarom help ik je daarbij. Maar het zijn dit soort momenten waarbij je je gevoelens niet op de loop kan laten gaan.’
Eleanor keek nadenkend langs hem heen. Ze had de laatste dagen inderdaad teruggekrabbeld naar haar normale zelf, terwijl ze wist dat dit eigenlijk onmogelijk was. Er was geen kans dat ze eraan kon ontkomen, maar ze kon er wel aan toegeven. Het team had totaal niet aan de consequenties gedacht en hadden haar zo de dood in gejaagd als Jayden niet in de buurt was geweest. Ze verdienden hun diskwalificatie. Ze verdienden gestraft te worden voor hun daden en Eleanor hoopte vurig dat ze allemaal geschorst zouden worden. Ze schrok van haar eigen gedachten en keek Draco aan. Bijna per direct verdween de pijn rond haar nek en wist Eleanor wat hij had gedaan. Deze ruzie was opgezet. Draco had haar expres opgejut en aan het nadenken gezet; ze moest van haar normale manier van denken afkomen.
De grijns die om zijn mond speelde, gaf aan dat hij wist dat hij had gewonnen. ‘Grote meid. Nou,’ zijn handen bewogen naar haar hals, waar ze de rits van het vest langzaam opentrokken, tot haar volledige torso ontbloot was. Draco liet zijn ogen over haar lichaam glijden en keek toen speels weer naar haar op. ‘Volgens mij verdien jij wat ontspanning.’

Reacties (7)

  • Altaria

    FK En je girl je moet echt langs de ziekenzaal!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    1) What the fuck Jayden
    2) WHAT THE FUCK RAVENCLAW I'VE NEVER BEEN ASHAMED OF YOU I THOUGHT BEING A RAVENCLAW ALSO MEANT PLAYING FAIR BUT THIS IS JUST
    3 WHAT THE FUCK DRACO YOU CAN'T JUST TALK LIKE THAT ABOUT HIM

    Tot zover mijn brulbrief met rants voor dit hoofdstuk.

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Goh, die reactie van Draco. Die jongen ligt wel op sterven hé.

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh grutjes, dat is niet best.. Stomme Ravenclawers!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen