Foto bij 113 • Schokkende ontdekking

Vandaag is de laatste dag om te stemmen! Spannend!! En bovendien is het tijd voor een feestje, hebben jullie mijn profiel al gezien? Ik ben een Columnist geworden!! Whohooo!! Ik ben zo blij! ^^



Drie dagen na het incident, werd Eleanor bij het schoolhoofd geroepen. Het was middag en ze had eigenlijk les, maar nadat ze van de professor toestemming had gekregen om het lokaal te verlaten, begaf ze zich naar het kantoor van de hoofdmeester. De spierpijn van de afgelopen wedstrijd was haast nog overal in haar lichaam aanwezig en bij elke stap kon ze haar kuiten voelen trekken. Ook had ze de afgelopen dagen een paar lelijke blauwe plekken ontdekt. Ze sprak het gebruikelijke wachtwoord uit en liep de Griffioenstrap op naar de grote houten deur, waar ze vervolgens zachtjes op klopten. Een stem van binnen –niet Dumbledore’s- gaf haar toestemming de kamer te betreden. Met enige voorzichtigheid opende ze de deur en liep de kamer in, waar ze verrassend genoeg door Pomona werd onthaald. ‘Ga even zitten kind,’ sprak ze vriendelijk en hield haar hand op naar een stoel voor het bureau van Professor Dumbledore. Eleanor nam plaats en keek de twee professoren toen beurtenlinks afwachtend aan.
‘Eleanor, wat fijn dat je even kon langskomen,’ sprak de oude man als eerste.
‘Waar gaat dit over?’ viel Eleanor direct aan en de professor glimlachte. ‘Geen zorgen, je zit niet in de problemen.’ Hij pauzeerde even tot ze duidelijk aangaf dat ze gekalmeerd was en toen ging hij verder. ‘Pomona en ik zijn er van overtuigd dat je een beloning verdient voor je heldhaftige daad zaterdag.’
Eleanor haalde haar schouders op. ‘Ieder zou hetzelfde gedaan hebben, professor, Jayden was degene die zich voor mij opofferde.’ Ze probeerde zo neutraal mogelijk te glimlachen, om het gevolg van haar bescheidenheid niet aan de twee te tonen en werkten aan alle macht aan een smoes om de ketting om de tuin te leiden. ‘Als het niet was geweest voor mijn valsspelen, dan was het niet gebeurd. U bent waarschijnlijk al op de hoogte van het complot dat het Ravenclaw team had tegenover ons?’
De professor knikte instemmend. ‘Dat zijn we zeker. Mevrouw Chang heeft ons ingelicht en ik zal ook zeker maatregelen gaan nemen.’
‘Mooi,’ sprak ze op een bittere klank, dat Pomona duidelijk even liet schrikken. Eleanor keek haar ongelovig aan. ‘U kunt toch wel begrijpen dat ik hoop dat ze geschorst worden? Door hun ligt mijn vriend daar te vechten voor zijn leven!’ Ze wees woest richting de ziekenzaal. ‘En als hij zich niet had opgeofferd, dan was ik het die daar had gelegen, of erger nog..’ Beteuterd sloeg ze haar ogen neer.
‘Eleanor, doe even rustig. We begrijpen je frustratie volkomen, maar Jayden maakt het goed. Hij komt er weer bovenop.’
Eleanor keek met een ruk weer om naar Pomona. ‘Echt waar?’ vroeg ze opgelucht en Pomona knikte. ‘Dat was een tweede reden dat we je hier wilde hebben. Je hebt goed gehandeld en Jayden zal het overleven dankzij jou. We belonen jou daarom ook met 50 punten voor je heldhaftige daad en hem 50 voor zijn opoffering. We hopen dat dit de pijn een beetje verzacht.’
Eleanors gezicht vertrok. ‘Pijn?’ Een gloed van opwinding en een onbeschrijfelijke woede borrelde in haar op en ze stond snel op, waardoor haar stoel met een schel gepiep over de vloer schoof. ‘U weet niet wat me dit heeft gekost! En u proberen het op te lossen met afdelingspunten? Wat kan mij die hele wedstrijd schelen! Ik had dood kunnen zijn!’ Razend draaide ze zich om en beende naar de deur toe. ‘Roep me maar weer als u een redelijke oplossing hebben gevonden voor deze onzin.’ Ze liep de kamer uit en smeet de deur met een klap weer dicht. In de gang bleef ze even staan en staarde met vurige ogen naar de grond. Achter haar hoorde ze Pomona nog met Dumbledore praten; ‘Het ligt haar erg zwaar met Jayden. Ze draait wel bij.’
Een keer met haar ogen rollend liep ze haastig de trap af. Ze wilde even tegen iemand schreeuwen en er was maar één persoon op school bij wie ze dat ongeremd kon doen. Al het belangrijke vergetend, rende ze met twee treden tegelijkertijd richting de kerkers. Daar bonkte ze met haar vuist op de deur van de Slytherins gemeenschappelijke ruimte en wachtte ongeduldig tot deze werd geopend. Het uiterst verbaasde gezicht van Blaise verscheen aan de deur. Hem negerend, liep ze naar binnen en keek om zich heen. Ze spotte Draco bij een boekenkast en hief haar vinger naar hem. ‘Jij. Meekomen!’
Draco keek verrast op, waarschijnlijk nog meer om de toon waarmee ze hem aansprak dan het feit dat ze de kerkers in was gekomen en holde op een drafje naar haar toe, waarna hij haar de deur door volgde.
‘Ben je knettergek! We hadden een afspraak!’
‘Kan me geen hol schelen,’ snauwde ze en pakte zijn pols beet, waarna ze hem driftig meesleurde naar de dichtstbijzijnde toiletten. Terwijl zij naar binnenstormde en even gefrustreerd een rondje om de wasbakken heen liep, sloot Draco de deur. Met zijn handen in zijn zakken leunde hij tegen de deurpost en keek haar aan. ‘Volgens mij zit je wat dwars?’ grapte hij grijnzend.
Eleanor zuchtte geërgerd. ‘Zou je denken? Ze doen er niks aan, Draco, die achterlijke leraren laten de Ravenclawers er gewoon mee vandoor gaan!’
‘Had je iets anders verwacht dan? Als je hier naar gerechtigheid zoekt dan ben je ver van huis,’ bromde hij als antwoord. ‘Dan moet je zoiets zelf opknappen.’
Eleanor slaakte een diepe zucht en haalde een hand door haar haren, waarna ze achterover leunde tegen een van de wasbakken. ‘Zelfs zonder die ketting had ik het er niet bij gelaten, hoor,’ antwoordde ze verhit. ‘Het is dat ik geen scene wil schoppen.’
Draco gniffelde. ‘Nee? En hoe noem je dit dan?’
Eleanor trok een wenkbrauw op. ‘Een punt maken.’
Hij grinnikte. ‘Luister,’ begon hij, ‘als ik die ketting bij je af kon doen, dan had ik je vast wel geloofd, maar er zijn belangrijkere zaken waar je je op moet concentreren.’ Plotseling fronste hij diep, waardoor zijn blonde wenkbrauwen dicht naar elkaar kropen op zijn voorhoofd. ‘Heb je- heb je eigenlijk al geprobeerd iemand anders dat ding los te laten maken?’
Eleanor schudde haar hoofd. ‘Ik heb toch niet de kans gehad om er iemand over te vertellen!’ antwoordde ze bits.
‘Dan is dat het misschien!’ Draco liep op haar af en liep om haar heen. Hij schoof haar haren over haar schouders, zodat hij makkelijk bij haar nek kon. Kippenvel liep over haar lichaam toen zijn koude vingertoppen de huid in haar nek aanraakte en ploeterde met de halsketting. ‘Oke, dit werkt niet, maar misschien met een spreuk.’
Eleanor draaide zich met een ruk van hem weg. ‘En dan het gevaar lopen dat je mis schiet en mijn nek openhaalt? Nee, dank je.’
Met een soepele zwaai trok hij zijn staf. ‘Zeik nou niet zo en blijf staan.’
Gehoorzaam keerde Eleanor hem haar rug toe en kromp wat ineen. Ze hoorde hoe hij de spreuk uitsprak en voelde een priemende hitte in haar nek voordat Draco een kreet liet horen en vervolgens grofgebekt begon te vloeken. Met een ruk draaide Eleanor zich naar hem om. Hij stond voorover gebogen met zijn zijde naar haar toe en hield een hand tegen zijn gezicht.
‘Draco?’ Ze liep haastig naar hem toe en hief zijn hoofd, terwijl ze zijn gezicht tussen haar handen nam. Over zijn wang liep een diepe snee, waaruit bloed naar beneden droop. Eleanor keek hem peinzend aan en liep toen gauw een van de toiletten in voor wat papier, waarmee ze zachtjes de wond depte.
Hij kneep een paar keer krenkend zijn ogen samen en zuchtte. ‘Dat werkte dus niet.’
Eleanor glimlachte. ‘En ik dacht dat je kop niet angstaanjagender kon worden.’
Zijn gelaat zag plotseling geërgerd en dat maakte haar nog meer aan het lachen. ‘Geen zorgen, niemand komt erachter.’ Ze haalde haar staf uit haar mantel en richtte deze voorzichtig op zijn gezicht. ‘Episkey,’ fluisterde ze en alsof een rits zijn huid dichttrok, verdween de wond. ‘Zo.’ Ze borg haar staf weer op en glimlachte. ‘Ik moet naar mijn volgende les.’
Draco grinnikte. ‘Dus je kwam me wegtrekken uit een spannend boek over oude kasten om tegen me te schreeuwen, me te verwonden en daarna belachelijk te maken?’
Eleanor haalde haar schouders op. ‘Min of meer.’
Hij zuchtte. ‘Waag je niet meer in de kerkers. Dat gaat je kop nog kosten als Pansy erachter komt.’
Zonder nog wat te zeggen en met een enkele knipoog, liep Eleanor de toiletten uit de gang op. Eigenlijk was ze niet van plan om naar de volgende les te gaan, maar ze kon Draco moeilijk zeggen dat ze naar de ziekenboeg wilde om Jayden te zien. Hij zou uit zijn vel zijn gesprongen als ze hem dat had verteld en had haar waarschijnlijk gedwongen te blijven. Het ging hem eigenlijk ook niks aan.

Haar schoenen tikten over de tegels in de verlaten gang. De lessen waren begonnen. Alleen een aantal leerlingen met een vrij uur waren door de ramen op de schoolgronden te zien, maar voor de rest was het stil. Bij de ziekenboeg aangekomen, opende ze de wijde deuren en stapte naar binnen. Alle bedden waren leeg, op één na. Vanaf een afstand zag ze Jayden liggen, met zijn hoofd in het verband en zijn ogen gesloten. Eleanor keek om zich heen, Poppy leek even niet aanwezig en dat gaf haar een mooie gelegenheid. Ze liep naar het bed toe en bleef ernaast staan. De stilte om zich heen en het aanzicht voor haar maakte haar ongemakkelijk. Bij Jayden in de buurt was het normaal nooit stil. Ze had hem nog nooit in zo’n zorgelijke positie aangetroffen en had hem altijd erkend als een rots in de branding; sterk waar anderen zwak waren en die zich overal met een vlotte babbel uit kon werken. Wat zij hier voor zich zag was een jongen die gebroken was, iemand die zijn leven niet zeker was en ervoor moest vechten. Het was misleidend, alsof het niets meer dan een akelige nachtmerrie was. Zuchtend nam ze plaats op het bed en pakte zijn hand vast. ‘Wat heb je dan ook gedaan, sukkel,’ fluisterde ze en bekeek de krassen in zijn huid van de smak die hij op de grond had gemaakt. Eleanor had er ook een paar aan over gehouden, maar had er eigenlijk geen aandacht aan geschonken. Haar duim streelde teder de rug van zijn hand. Was het eerlijk? Had zij hier niet moeten liggen, vechtend voor haar leven? Dat deed ze elke dag al, waarom moest iemand anders dat nu ook doen?
‘Ella?’
Ze schrok op toen zijn hand zich om de hare vouwde en keek op in zijn ogen. Ze stonden moe en dof, maar ze waren open. Zijn gezicht was bleek en de kringen rond zijn ogen zo donker als de lucht buiten. ‘Jay, je bent wakker,’ zei ze wat overdonderd en hij grinnikte schamper. ‘Nou, het voelt anders alsof ik dood ben.’ Hij legde een hand tegen zijn verbonden hoofd en zijn gezicht vertrok even. 'Die hoofdpijn is moordend.'
Eleanor glimlachte zuur. ‘Je was er ook niet ver van verwijderd. Ik maakte me zorgen.. Ik bedoel, het hele team,’ verbeterde ze zichzelf gauw. ‘Je had een hoop bloed verloren.’ De herinnering deed haar huiverend en toen ze hem weer aankeek, brandde er een vraag op haar lippen. ‘Waarom deed je dat, Jay? Je had dood kunnen zijn.’
Hij haalde zijn schouders amper merkbaar op. ‘Jij had hetzelfde gedaan,’ antwoordde hij schor. Hoewel de pijn hem duidelijk tergde, leek hij ondanks dat niet veranderd. Hij probeerde sterker te zijn dan hij was, zeker nu.
Eleanor glimlachte vereerd en probeerde een opkomende blos tegen te werken door haar gezicht van hem te wenden en naar de doos met Chocolate Cauldrons te staren die op het nachtkastje naast zijn bed stond.
‘En daarbij, zonder Keepster zouden we geheid verliezen.’ Het ontlokt hem een bitter lachje toen zijn hoofdpijn hem duidelijk afleidde.
Eleanor keek hem aan en glimlachte. ‘Je bent een idioot. Mijn leven is echt niet meer waard dan het jouwe..’ Ze viel even stil en dacht terug aan hoe bot en onaardig ze tegen iedereen was geweest de afgelopen maanden en keek bedroefd naar het laken onder haar handen. ‘Echt niet,’ sprak ze uiteindelijk fluisterend.
‘Voor mij wel.’
Met grote ogen keek ze hem aan, zichzelf afvragend of ze dat echt goed gehoord had. Haar hartslag klonk haast oorverdovend in de stille kamer en Eleanor wist van verbazing niet wat ze moest zeggen. Jayden keek haar aan met een glimlach op zijn gezicht die ze nog nooit eerder had gezien; zacht en bijna aanbiddend. Tot haar verbazing had ze haar hand de gehele tijd nog niet uit zijn greep getrokken en nu pas voelde ze hoe zijn duim over de rug van haar hand streelde. Ze trok zich ongemakkelijk los uit zijn hand en keek beschaamd opzij. Ze was ineens haar tong kwijt, zo voelde het en ze durfde onder geen beding haar mond te openen. Gelukkig was Jayden haar voor: 'Eleanor, ik heb geen spijt van mijn daad. Jij bent belangrijk voor me en ik moet er niet aan denken dat jij hier zou liggen met een gebroken schedel.' Zijn hand vouwde zich gefrustreerd tot een vuist. Eleanor legde haar hand erop en keek hem aan. 'Dat is niet gebeurd. Jij bent het die hier ligt en als het niet voor mijn domme fout was, dan was dat niet eens gebeurd. Vergeet alsjeblieft wat had kunnen gebeuren, want dat is niet gebeurd.'
'Ik kan alleen maar nadenken over wat nooit is gebeurd..' De teleurgestelde ondertoon verwarde Eleanor. Jayden praatte wartaal, hij sprak niet meer tegen haar, maar keek pal langs haar heen. Even had ze de neiging achterom te kijken om te zien of daar niemand stond, maar ze had nooit iemand binnen horen komen. Eleanor slaakte een zucht en legde een hand tegen zijn wang aan, waarna ze deze liefkozend streelde. 'Rust wat. Die Bludger heeft een flinke klap gemaakt en je hoofd is nog niet helemaal de oude.'
Jayden duwde ruw haar hand van zich weg en keek haar doordringend aan. 'Nee, mijn hoofd is al een langere tijd niet meer de oude.' Hij klonk plotseling enorm gefrustreerd en Eleanor was zo verbaasd door zijn plotselinge mood-swing dat ze hem enkel verbouwereerd gade kon slaan. Haar hand hield ze nog op, bijna vergetend dat ze die nog moest laten zakken en toen ze dat uiteindelijk deed, leek haar beweging Jayden aan te sporen om door te praten.
'Mijn gedachten zijn niet in orde, Eleanor.'
Ze glimlachte schaapachtig. 'Je hebt een gat in je kop, nogal wiedes.'
Met een ruk keek hij naar haar om en even schrok ze op. Zijn heldere blauwe ogen stonden ernstig onder zijn dikke wenkbrauwen. Het was haar duidelijk dat de jongen compleet de kluts kwijt was door de klap tegen zijn hoofd. En dat terwijl hij net nog zo aanwezig leek.
'Ik denk dat ik je maar moet laten rusten,' zie ze toen terughoudend en probeerde op te staan, maar Jayden trok haar terug aan haar arm, zodat ze haar evenwicht verloor en haar anderen hand tegen het bed moest drukken om zichzelf staande te houden.
'Ik moet wat uitproberen,' zei hij toen, 'laat me begaan, Eleanor.'
Ze keek hem beduusd aan, maar haar verwarring werd al gauw opgelost toen hij in een snelle beweging zijn lippen tegen die van haar drukte. Alsof een knop word omgeschakeld, leek haar lichaam zich uit te schakelen. Met ogen wijd open staarde ze vooruit in het niets, zonder een kans dat ze zich kon wegtrekken. Haar hart sloeg een slag over toen zijn lippen de hare beroerde in een zachte, vlotte beweging. Een oud en herkenbaar gevoel nam haar lichaam over en deden haar organen dansen; er was geen plek waar ze de intense kriebels niet voelde. De inpact die Jayden had op haar was anders dan Draco, en anders dan ze zich kon herinneren in de Gryffindor toren; deze was tien maal heftiger. De realiteit leek compleet aan haar voorbij te gaan en het enige dat nog merkbaar was, was de tederheid waarmee hun lippen contact maakten. Een korte gedachtegang schoot door haar brein toen haar ademnood de overhand begon te krijgen, evenals de realisering wat ze aan het doen was. Ze scheurde zich van hem los en keek hem hijgend aan. Eleanors hoofd draaide op vollen toeren. Haar lichaam leek zich compleet aan de jongen over te willen geven en zelfs haar hart bonkten onregelmatig tegen haar borstkas. Alleen haar hoofd schreeuwden dat ze hier weg moest, ze wist beter, ze kon dit niet doen. Jayden kwam te dichtbij. Ze wilde hem niet kwijt raken, hoewel haar lichaam schreeuwde om zijn aanrakingen, zijn hulp en zijn steun. Hij dwong zichzelf op. Jayden had zoveel afstand genomen dat ze zich bij hem veilig voelde, ze hoefde niet bang te zijn dat de ketting haar zou grijpen bij hem in de buurt, want hij liet haar met rust. En nu was dat afgelopen. Hij was dichterbij gekomen dan iemand dat had geprobeerd en liep nu nog meer gevaar. Eleanor sloeg Jayden gade terwijl zijn ogen onderzoekend over haar lichaam gleden. Uiteindelijk vond hij haar ogen en ging er een schok door haar heen. Ze liet zich van het bed af glijden en zette een stap van hem vandaan. 'Wat heb je gedaan?' De enkele vraag leek haar ogen aan te sporen meer vocht aan te maken. Ze snikte een keer luid. 'Dat had je niet moeten doen,' kermde ze en draaide zich om. Ze gaf hem geen kans zichzelf te verdedigen en maakte zich uit de voeten. Ze sleurde zichzelf de hoek om, waardoor haar schoenen piepten op de vloer en rende regelrecht naar de zevende verdieping. De Room of hidden things kwam in zicht en zonder zich zorgen te maken om haar omgeving, stormde ze de kamer binnen. Ze keek niet om of Draco ergens liep en stopte pas toen ze pal voor de zwarte kast stond. Hijgend bleef ze naar de vloer staren en liet de gebeurtenis van net door haar hoofd spelen. Hoe kon hij zo dom zijn? Hoe kon Jayden zich zo dicht naar haar wagen?
Een druk borrelde op in haar lichaam en met een ijselijke kreet sloeg ze haar vuisten tegen de houten kast aan. De klap echode door de kamer en bleef nog lang nagalmen.
'Houd je die heel?' klonk het opeens achter haar, waarna de zin werd vervolgd door een treiterend gegrinnik.
Eleanor duwde haar hoofd hard tegen de kast toen ze zich realiseerde wie er achter haar stond. Ze was niet bang voor Draco, maar ze was wel bang wat hij met haar zou doen als hij erachter kwam dat Jayden haar had gezoend, of nog erger, hij kon Jayden iets aan doen. Bij die gedachte kon ze een snik niet ophouden.
'Eleanor?' Zijn hand draaide haar om, maar ze bleef vastberaden naar de vloer staren, zijn ogen ontwijkend. Ze voelde zich een klein kind, of een hond die straf kreeg en met de staart tussen de pootjes de blik van haar baar ontweek. 'Er is iets gebeurd,' kreeg ze er uiteindelijk uitgeperst. Ze hief haar hoofd en keek hem aan. Zijn ijsblauwe irissen keken haar strak aan, maar wisselde tussen haar twee ogen, niet wetend waar hij zich op moest concentreren. Het moment dat ze die ogen zag, herinnerde ze zichzelf eraan wie ze voor zich had. Ze had geen reden om zich zo onderdanig te voelen. Jayden maakte haar onzeker, maar bij Draco wist ze waar ze aan toe was. Waarom moest ze zich schuldig voelen? Ze was niet zijn eigendom! Met die gedachte rechtte ze haar schouders en verdwenen al haar onzekerheden als sneeuw voor de zon. Ze keek hem strak aan en opende haar mond. 'Ik ga het je nu vertellen, want het is dat of via roddels. En ik weet dat je die nog minder gaat waarderen. Bates heeft me zojuist gezoend.'
Zijn gezicht leek haast van kleur te schieten en even dacht ze dat hij groen zou uitslaan. Echter in plaats van de verwachtte reactie -schreeuwen- draaide Draco zich om en liep bij haar weg. Even verderop bleef hij staan. Eleanor wist niet precies wat ze moest doen, dus bleef ze hem maar even gade slaan. Toen plotseling sloeg hij zijn vuist dwars door een van de vitrinekasten naast zich en liet het glas met een luid gekletter op de grond vallen. Eleanor sloeg haar handen tegen haar ogen toen ze het bloed op zijn hand en arm zag, maar liet ze toen geërgerd weer zakken. 'Idioot!' riep ze en liep op hem af. Voordat ze zijn arm kon vastgrijpen om de wonden te bekijken, had hij zich al naar zich omgedraaid. Het geluid dat zijn hand vervolgens op haar wang maakte, galmde door de kamer. Het besef kwam veel te laat. Eleanor voelde de plek branden, kloppen misschien zelfs. Als verdoofd voelde ze hoe de tranen in haar ogen sprongen en ze staarde hem aan. Een scala aan emoties trok over zijn gelaat en ook hij leek bleker te worden. Ze bracht haar hand naar haar wang en voelde de plek gloeien onder haar aanraking. Ze staarde naar haar vingertoppen, waar dikke rode druppels gemend met het zout uit haar ogen haar vingers volgde naar haar handpalm. Met grote ogen keek ze naar Draco, wiens arm onder het bloed zat door de schade die de glasscherven daar hadden aangericht. Toen ze zich realiseerde wat hij had gedaan, borrelde er een woede in haar op en zette haar angst en pijn opzij. 'Je sloeg me!' schreeuwde ze razend. 'Je sloeg me op mijn wang!'
Draco schudde ontzet zijn hoofd. 'Nee, dat ging per ongeluk. Dat was niet mijn bedoeling. Ik had niet gezien dat je achter me aan kwam lopen. Ik draaide me alleen maar om-'
'Laat maar, Draco! Succes met je opdracht, je mag het nu alleen opknappen.' Woedend draaide ze zich om en veegde met haar arm het bloed van haar wang. Haar gedachten leken Draco's achtervolgende geratel uit te sluiten. Het enige wat ze nog hoorde, waren haar eigen gedachten die op tilt sloegen.

Reacties (10)

  • Altaria

    Nee! Waarom heb je haar geslagen?! Loser! Ik vond Jayden al een held maar hij stijgt steeds meer in mijn waardering. Draco eikel

    5 jaar geleden
  • magiclove

    Noooo!
    Snel verder

    5 jaar geleden
  • Histoire

    Ik had medelijden met haar in dit stuk.

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Damn! Dat zag ik niet aankomen...

    Gefeliciteerd!!!!

    Ik weet niet echt wat dat inhoud, hoewel ik al zo'n twee jaar op Q zit. Maar ik feliciteer je toch:P

    5 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Aaaandd, it is ruinend. Boem, kisses, and the ship is in a honderd piecies.
    Je maakt het me wel heel moeilijk tho, want Elay (of Jella) is ook heel cute <3*O*

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen