Foto bij One

Rosemary Olivia Williams

'Rosemary Williams?'
Ik stond op en liep naar de vrouw toe die mijn naam omriep. 'Dat ben ik.'
Ik frummelde aan de sticker op mijn shirt. De sticker met een getal waar mijn naam aan gekoppeld was. 276, stond er.
'Volg mij maar,' zei de vrouw vriendelijk. Ik ademde diep in en liep achter haar aan. De zenuwen gierden door mijn lichaam heen.
De vrouw hield een deur open en ik liep naar binnen. De kamer was groot genoeg voor een tafel met vier mensen eraan, een cameraman met een professionele camera, een geluidsman en ook nog plek voor de mensen die auditie kwamen doen.
Ik herkende Amanda Blue, de schrijfster van het boek “Sunset”. Ik zou auditie gaan doen voor Grace, één van de twee hoofdpersonen.
'Hallo,' zei Amanda. 'Hoe heet je, wat is je leeftijd en voor welk personage kom je auditie doen?'
Ik deed een paar stappen naar voren. 'Mijn naam is Rosemary Williams, ik ben 25 jaar oud en ik kom auditeren voor Grace.'
'Oké, Rosemary, weet je al een beetje waar de film over gaat?' vroeg Amanda.
'Ja. Ik heb het boek al meerdere keren gelezen.'
Het verhaal speelde zich af in de Tweede Wereldoorlog en ging over Grace en Jake, een verliefd stel.Jake moest plotseling naar het front, maar Grace kreeg elke twee weken een brief van Jake. Tot er na een tijd geen brieven meer kwamen. Iedereen ging ervan uit dat Jake was gesneuveld in de strijd, maar Grace weigerde dat te geloven, dus ging ze naar hem op zoek.
'Dat is fijn,' glimlachte Amanda. 'Heb je de tekst geleerd die je thuis opgestuurd hebt gekregen?' Ik knikte. 'De scene gaat, zoals je al weet, over Grace die geen brieven meer krijgt van Jake. Begin maar. Hier is de brief die je moet gebruiken.' Amanda reikte me een brief aan en er werd afgeteld. Ik deed mijn ogen even dicht en haalde diep adem. Mijn zenuwen werden meteen minder toen ik begon met spelen.
Ik dacht aan mijn moeders dood en vanzelf liep er langzaam een traan over mijn wang. Ik deed alsof ik de brief las en drukte hem daarna tegen mijn borst. Acteren is niet moeilijk. Je moet je inleven in je personage en het ook serieus nemen. Acteren is niet niks.
'Jake,' snikte ik. 'You can't be dead! Please, please.. you can't... don't.. please d-don't d-' Mijn keel werd even dichtgeknepen door het verdriet dat ik voelde. Meestal kwam het niet zo dichtbij, maar deze keer.. wel. 'Die,' fluisterde ik.
Er rolden nog meer tranen over mijn wangen. Ik leunde tegen de muur en zakte langzaam naar beneden, tot ik op de grond zat. Mijn hoofd leunde tegen de muur en ik drukte de brief dicht tegen mijn borst. 'You m-must return, Jake,' snikte ik zacht, 'd-don't leave me!'
Mijn hoofd liet ik rusten op mijn borst en stilletjes liepen de laatste paar tranen over mijn wangen, tot er 'Cut!' geroepen werd. Terwijl ik opstond veegde ik met mijn handen over mijn ogen. Ik probeerde de pijn die ik voelde weg te stoppen. Weg te drukken in een donker hoekje waar het nooit meer uit kon komen. Het verdriet dat ik voelde vanwege mijn moeder en.. vanwege iemand anders. Iemand waarvan ik aan mezelf had gezworen nooit meer zijn naam uit te spreken, nooit meer aan zijn naam te denken. Of aan hem. Het verdriet vanwege hem en mijn moeder dat nu plotseling heel dichtbij kwam. Té dichtbij.
Amanda had tranen in haar ogen en glimlach op haar gezicht, net als een andere vrouw aan de tafel. De andere twee mannen hadden ook een glimlach op hun gezicht en keken me goedkeurend aan.
Ik legde de brief weer op tafel en kreeg een papieren zakdoekje van een vrouw die volgens haar naambordje Sarah Smith heette. 'Dat was heel erg goed, Rosemary. We bellen je als je door bent.' zei ze terwijl ik een poging deed tot het droogmaken van mijn gezicht, wat aardig goed lukte. Ik bedankte de juryleden en liep naar buiten. Eenmaal op de gang ging ik op een stoel zitten om even bij te komen. Ik vond verdrietige scenes het moeilijkst en pijnlijkst, maar de dood van mijn moeder, tien jaar geleden, hielp bij dat soort scenes. Als ik aan haar dacht werd ik vanzelf weer verdrietig.
Ik glimlachte toen ik terug dacht aan de auditie. Het ging echt veel beter dan ik had verwacht, waar ik heel erg blij mee was, want als ik deze rol kreeg zou dat mijn leven veranderen. Ook al was de kans niet erg groot dat ik Grace zou gaan spelen, want er waren nog honderden andere meiden die ook auditie gingen doen.“Sunset” was dan ook een heel erg bekend, populair en geliefd boek. Daarom werd er heel erg uitgekeken naar de film en iedereen speculeerde erop los over wie Grace en Jake zouden gaan spelen. Je kon het een beetje vergelijken met Harry Potter van zo'n vijftien jaar geleden.
Ik liep naar buiten en besloot Emma, een van mijn beste vriendinnen samen met Fay en Gwen, te bellen terwijl ik naar mijn auto liep. Ik keek nog even achterom naar het grote gebouw waar ik net uit kwam. Fingers crossed dat ik hier weer mocht komen.
'Rose?' zei Emma aan de andere kant van de lijn. 'Hoe ging het?'
'Hoi, het ging best goed. Maar ik moest zóó lang wachten!'
'Ja, dat hoort er natuurlijk wel een beetje bij,' lachte Emma. 'Zullen we anders straks naar de Starbucks met z'n allen? Dan kan je vertellen hoe het ging.'
'Goed idee, het is nu één uur, zullen we dan afspreken om twee uur? Ik sms de anderen wel.'
'Oké, tot dan!'
Ik zei Emma gedag en hing op. Ik sms'te snel even Fay en Gwen, waarna ik de auto instapte en naar huis reed.

--

Dankjulliewel voor alle lieve reacties op de proloog! Harry komt snel, net zoals de andere jongens....^^
Laat je mening achter in de reacties! En hoe denken jullie dat Rose reageert als ze Harry weer ziet?
Xx all the love

Reacties (4)

  • Chasing1D

    Rosemary is zo een leuke naam, het klinkt echt aangenaam. leuke keuze!

    3 jaar geleden
  • fin_de_vers

    Ik ben geen 1D fan.

    Ik ken hun namen. Ik ken een paar van hun liedjes.

    Maar dat weerhoud me er niet van om te lezen! Wauw, wat ontzettend goed geschreven!

    3 jaar geleden
  • Niallerslove

    Dit wordt nog interessant ^^

    3 jaar geleden
  • Puellae

    Hoii!

    Ik ben erg benieuwd naar je verhaal en het leest best fijn. Misschien kun je hier en daar meer gevoelens of omgeving beschrijven, dan blijft het niet zo droog/sober.

    Als je liever geen commentaar hebt, of meer uitleg, stuur me dan een (privé)berichtje!

    Abootje erbij(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen