Foto bij Your real story

Harry was na het ontbijt vertrokken naar de autohandel om een auto voor de vakantie te huren. Fietsen met de jongens had gekund, waren we in Nederland geweest. In zulke onvoorspelbaar verkeersituaties zoals hier in Los Angeles vonden we fietsen met de kinderen te gevaarlijk. Vooral als we gezien werden, omdat wanhopige mensen ook gekke dingen konden doen. Óók in het verkeer.

Een uur later zaten we met z’n vieren in de auto, met Harry achter het stuur en ik ernaast. Ik had mijn zwarte bikini al aan en droeg er een jurkje overheen. Mijn favoriete zonnebril stond op mijn neus en mijn haar had ik in een vlecht gedaan. Harry had zijn haar in een knotje gestopt en droeg een RayBan-zonnebril. Er was bij hem al een kleurtje ontstaan, en ik bekeek hem uitvoerig. Toen hij zijn gezicht naar me toedraaide glimlachte ik en keek ik achterom.
Tussen beide jongens stond een grote tas met eten, maar vooral speelgoed. We zaten dus wel goed.
Met de zon in mijn gezicht, twee kibbelende kinderen achterin en een mooie man naast me die me zo nu en dan een blik toewierp, ging ik iets achterover zitten en sloot met een glimlach mijn ogen.

Een hand op mijn been deed mijn ogen weer openen. Toen ik mijn hoofd draaide was die van Harry dichtbij. Hij glimlachte naar me. ‘We zijn er.’
‘Oké,’ ik glimlachte terug en reikte uit mijn stoel om een kus op zijn mond te kunnen drukken. Hij kneep zachtjes in mijn been voordat we beiden uitstapten om de jongens en de tassen eruit te kunnen halen.
Harry sloeg een arm om mijn schouders terwijl we beiden met een tas liepen, allebei de jongens voor ons uit huppelend. Ik sloeg mijn vrije arm om zijn middel en ging dichter tegen hem aan lopen. Wat een fijne, warme zon wel niet kon doen met ieders humeur, dacht ik tot mezelf terwijl we verder slenterden en ik de glimlach maar niet van mijn gezicht kon krijgen.
We hoefden maar een klein stukje te lopen voordat we waren aangekomen. Vanwege alle wegen en nog steeds aanwezige automobilisten en fietsers hadden Harry en ik elk een jongetje aan de hand genomen. Harry liep voorop met Tristan, en ik volgde hem met Charlie
Het was even ingewikkeld, aangezien de weg naar het strand niet direct te vinden was – dat was ook de bedoeling – en we zelfs nog eerst een hek tegenkwamen. Harry, die waarschijnlijk instructies van James had gekregen, zakte door zijn knieën en zocht naar iets tussen de planten die ervoor stonden. Vrij snel kwam hij weer overeind met een sleutel in zijn handen. Hij keek me triomfantelijk aan voordat hij naar de deur draaide en deze van het slot deed.
Een stukje verder door behoorlijk wat bomen en gewas, was daar eindelijk het stukje strand en ik begon al spontaan te glimlachen toen ik zag hoe mooi het was. Vrijwel meteen kregen we ook James en zijn gezin in het oog, en Harry riep naar ze. Alle gezichten draaiden naar ons toe en er werd enthousiast gezwaaid. Ik keek opzij naar Harry toen hij me dichter tegen zich aan had getrokken en hij keek me glimlachend aan. Bijna trots.
Ik telde meer hoofden dan vijf, zoals Harry me eerder over James’ gezin had verteld. Pas toen we dichterbij waren gekomen en Tristan naast Harry was gaan lopen terwijl Charlie ons allang voorbij gerend was, kon ik zien dat er nog oudere mensen en een ander gezin bij zaten.
‘Hallo, wat fantastisch om je eindelijk te ontmoeten, ik ben James,’ zei James terwijl hij enthousiast mijn hand schudde en me recht in mijn ogen keek. Ik mocht hem meteen, dacht ik tot mezelf, terwijl ik zei: ‘Van hetzelfde! Ik ben Aibileen. En dit,’ ik draaide me om zodat ik Charlie voor kon stellen maar zag hem al met een van James’ eigen kinderen rondrennen, ‘dát, is Charlie.’
James grinnikte. ‘Dat is te merken. De knul bij hem is mijn jongste, Sean. Hij is vijf. En deze twee hier,’ hij wees naar twee jonge meisjes rond Lux’ leeftijd, die op het zand zaten te spelen, ‘is mijn tweeling van acht. Mika en Chelsea.’ De twee keken niet op of om, zo gefocust waren ze.
Ik ontmoette daarna zijn vrouw, Judy, en het gezin van zijn zus, samen met zijn ouders. De hele familie was er, en ze oogden allemaal vriendelijk. Ik had met een gerust hart onze handdoeken neergelegd, en terwijl ik al zat op de mijne ging Harry naast me liggen. Tristan bleef bij ons in de buurt. Het gaf Harry de kans hem in te smeren met zonnebrand, en ik riep Charlie bij me om hetzelfde te doen.
Hij zat tussen mijn benen op de handdoek en schaterde om iets wat Sean met zijn nichtje van ongeveer dezelfde leeftijd deed. Hij had nauwelijks door dat ik hem van gezicht tot tenen inwreef met factor vijftig.
‘Hup, spelen jij,’ glimlachte ik terwijl ik hem weer op zijn voeten zette, en zonder iets te zeggen spurtte hij weer weg. Toen ik met diezelfde glimlach weer naast me keek zag ik Tristan nog steeds tussen Harry’s benen zitten. Hij lag met een duim in zijn mond tegen het lichaam van zijn vader aan, terwijl deze rechtop was gaan zitten. Beiden hadden nu lang haar, en bij beiden zat het in de weg. Ik reikte naar mijn tas, viste er twee haarelastiekjes van mezelf uit en gaf ze toen aan Harry. Hij glimlachte naar me toen hij ze zag en aannam, pakte mijn hand nog even beet en drukte er een kus op. Vervolgens deed hij zijn haar in een knotje en deed hetzelfde bij Tristan.
Het voelde bevrijdend om hier op het strand te liggen, met een koele zee en een brandende zon, die qua hitte nog best wel meeviel, en het voelde bevrijdend om weg van huis te zijn. Weg van bezorgde familie en weg van werk, hoe waardevol dat ook altijd mocht zijn. Elke dag op een plek komen wat hel betekende, zorgde ervoor dat ik me ook zo ging voelen. Maar gelukkig, elke dag wanneer ik emotioneel én fysiek uitgeput thuiskwam, was Harry daar om me in zijn armen te sluiten en in zijn warme omhelzing te houden. Altijd.
Ik had al die tijd op mijn rug op de handdoek gelegen maar draaide me nu op mijn zij naar Harry toe. Hij zat nog steeds rechtop om de kinderen bij de zee in de gaten te houden. Ik keek naar hem.
Hij had niet het lichaam van een voetballer maar was ook helemaal niet mollig. Er zat overal wel spier, wat zijn armen, zijn benen en licht zijn buik vormgaf. Voor de rest had hij een mooi laagje, mooie heupen, mooie handen met lange vingers. Ik lag links van hem en had zo het mooiste zicht op al zijn tatoeages. Sommigen waren al lichtelijk vervaagd, maar anderen waren nog vers. Eentje was wel héél vers., viel me op toen hij zich half naar me omdraaide om iets te pakken. Ik herkende het niet. Ik was ook te ver weg om goed te kunnen zien wat het was.
‘Heb je een nieuwe tatoeage?’
Harry’s hoofd draaide naar me toe en hij knikte.
‘Sinds wanneer?’
‘Twee weken terug. Ik moet nog voorzichtig zijn in de zon.’
Ik ging rechtop zitten om de tatoeage beter te kunnen bekijken. Hij zat op zijn linkerborst, onder de mus, richting het midden, waar zijn hart onder de huid en ribben zou moeten bonzen. Ik staarde ernaar.
‘Vind je het mooi?’
Het waren twee cijferreeksen in de Romeinse nummering. Het duurde even voordat ik door had wat ze betekenden. Twee keer een geboortedatum. De één had ik zelf pijnlijk en mooi genoeg meegemaakt, de ander had Harry gezien.
‘Hun geboortedagen,’ concludeerde ik zacht terwijl ik met een duim er zacht overheen streek.
‘Uhu.’
Ik keek op naar Harry en glimlachte. ‘Het is mooi.’ Hij glimlachte terug, gaf me een duwtje met zijn schouder. ‘Ja?’
‘Ja,’ ik legde mijn hand op zijn blote been, leunde licht tegen hem aan en kuste hem op zijn mond, ‘heel mooi. Ik vind het heel mooi.’
‘Ik vind jou ook heel mooi,’ reageerde hij speels en hij gaf me nog een kus. ‘Heel erg mooi.’
Oh, stop it, you,’ murmelde ik en ik ging weer snel liggen. Ik hoorde Harry zacht lachen en voelde hem een hand op mijn been leggen. Hij hield hem daar.

We bleven behoorlijk wat uren op het strand, samen met James en zijn aanhang. Het weer was prima, we hadden genoeg zonnebrand, eten en drinken mee, en de kinderen hadden zich nog geen moment verveeld. Ook de sfeer tussen de oudere mensen was ontspannen en vrolijk. Ik was vrolijk, en Harry ook, zo zag ik toen ik opzij keek en hem zag giechelen om iets wat James zei. James zelf bulderde bijna van het lachen. Ik glimlachte, schudde mijn hoofd en ontmoette daarbij Judy’s geamuseerde blik. ‘Meestal laat hij zijn humor achter op z’n werk en voor de camera’s.’ Ik grinnikte. ‘Dat hoef ik bij Harry niet te verwachten.’
‘Hoe gaat het nu met hem, eigenlijk? Ik hoor natuurlijk wel wat van James, maar ook niet veel.’
Ik lag op mijn ellebogen naast Judy en keek naar de twee mannen voor ons, waar Harry volledig op zijn rug was gaan liggen, zijn lange haar om zijn hoofd gespreid, en James rechtop met zijn enkels over elkaar geslagen ernaast zat. Beiden schaterden het uit, Harry die zelfs één keer met zijn handen klapte en toen diezelfde handen over zijn mond heensloeg. Tristan, die naast hem was gaan zitten, keek even fronsend opzij, maar zijn vader lachte te hard om het op te merken.
‘Goed, zo denk ik,’ begon ik en ik keek Judy weer aan, ‘hij gaat zijn gangetje. Bouwt het af met One Direction en is een liefdevolle vader voor de kinderen.’ Ik glimlachte naar Judy, al voelde hij niet helemaal oprecht.
‘Wil hij niet iets anders gaan doen?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Voor nu niet, nee. Hij richt zich nu vooral op de jongens. Alsof er niets anders meer bestaat.’
Het was niet mijn bedoeling geweest dat laatste er zo negatief te laten klinken, maar ik kon het niet helpen. Natuurlijk, het was hartverwarmend hoe vaak en hoe lang hij met de jongens bezig was. Hoe vaak hij met Charlie in de tuin ging voetballen en hoe lang hij vrijwillig met Tristan in een hoekje zat tot hij was gekalmeerd.
Ik wilde het deze kant niet op laten gaan, dus richtte ik me op Judy. ‘Maar, genoeg over ons. Hoe gaat het er bij jullie aan toe? Met James en de show?’
‘O, dat is af en toe best hectisch, ja,’ knikte Judy, die mijn gesprekswisseling wel had opgemerkt maar er niets over zei, ‘maar het loont ook. Alle avonden dat hij weg is zitten we ook avonden samen met de kinderen thuis naar de show te kijken. Of we gaan uit eten. Naar een voetbalwedstrijd. Naar het strand,’ ze glimlachte naar me en keek naar de zee. Ik keek naar haar.
Ze was minimaal tien jaar ouder dan Harry en ik, zo wist ik af te leiden van James’ leeftijd, maar het stond haar goed. Volwassen zijn stond haar goed. Ze kreeg beginnende lijnen rond haar ogen en mond, maar haar blauwe ogen straalden nog evenveel jeugdigheid uit. Ze keek naar de tweeling en ik bedacht tot mezelf dat ik ook zo wilde zijn, later. Krachtiger, ouder, tegelijkertijd jonger. De vrouw voor me wist wat ze deed met haar leven en wat ze wilde bereiken. Wat ze wilde betekenen.
Tristans gehuil haalde me uit mijn gedachten. Ik keek op hetzelfde moment op als Judy, die aan de praat was geraakt met James’ zus. Ze vielen stil.
Ik keek bezorgd naar het jochie dat naast Harry in het zand zat. Hij had zijn vuisten erin gegraven en bleef er heftige bewegingen in maken. Harry was rechtop gaan zitten en probeerde een arm om zijn zoontje heen te slaan. Die werd ruw afgeschud. Hij zei wat tegen Tristan, maar het was te zacht om goed te kunnen horen. Bovendien maakte Tristan nog steeds geluiden, die ook de aandacht van Charlie, Sean en de tweeling trokken. Charlie keek meteen mijn kant op, terwijl de andere kinderen een beetje geschrokken naar hun ouders liepen. Natuurlijk, een huilend kind maakten ze allemaal in hun klassen wel mee, maar niet zoals dit. Niet met deze opgepropte, gefrustreerde geluiden.
Charlie was een beetje verdwaasd achtergelaten. Ik wenkte hem met een zwakke glimlach en trok hem op mijn schoot toen hij dichtbij genoeg was.
‘Wat denk je ervan, zullen we lekker een ijsje eten?’ murmelde ik in zijn haar terwijl ik hem zacht heen en weer wiegde, maar mijn ogen waren op Harry en Tristan gericht, en dat gold ook voor Charlie. Hij zei niets maar deed zijn duim in zijn mond en legde zijn hoofd tegen mijn borst. Ik sloeg een arm om hem heen en sloot mijn ogen.
Het zorgde ervoor dat ik Harry’s blik niet zag. Het zorgde er ook voor dat ik hem niet bemoedigend kon toeknikken waardoor hij zich weer ietwat gekwetst omdraaide omdat hij dacht dat ik moe was over de hele situatie. Dat was ik niet.
Ik begreep het toen ook niet toen hij abrupt opstond om zijn spullen in te pakken. Hij nam wel van iedereen hartelijk afscheid na Tristan in ieder geval genoeg te hebben gekalmeerd dat hij alleen nog in het zand aan het graven was. Ik was ietwat verbaasd om zijn plotselinge actie, maar deed zonder iets te zeggen hetzelfde. Ik ging ervanuit dat dat nu de beste tactiek voor Tristan was.
Even later liepen we met z’n vieren terug over het strand naar onze auto. Hoe Harry het voor elkaar kreeg twee tassen aan zijn schouders te hebben hangen en ondertussen een overstuurde Tristan in zijn armen vast te houden wist ik niet, maar hij had me geen tas aan willen geven. In plaats daarvan liep ik met mijn handtas aan mijn ene hand en Charlie aan mijn andere achter de jongeman aan.
Hij zei pas iets tegen me toen we bij de auto waren en hij de spullen achterin had gezet.
‘Wil jij terugrijden?’ had hij rechtstreeks aan me gevraagd. ‘Er zit een navigatiesysteem in de auto.’
‘Goed, hoor. Wat ga jij dan doen?’
‘Achterin bij Tristan zitten.’
Hij keek me allang niet meer aan maar ik kon merken dat hij mijn reactie vanuit zijn ooghoeken sterk in de gaten hield. Ik legde een hand op zijn arm. ‘Dat is prima, Harry. Wat jij denkt dat goed is.’
Heel even dacht ik een vlaag van emotie van zijn gezicht af te kunnen lezen, maar hij verborg zich achter zijn haar en toen hij vervolgens zijn haar in een knotje deed keek hij strak voor zich uit. Ik ging op mijn tenen staan en drukte een kusje op zijn wang. Vervolgens zette ik Charlie in het ene stoeltje en wachtte tot Harry over die van Tristan naar het midden van de achterbank was gekropen voordat ik Tristan voorzichtig optilde en in zijn stoeltje zette. Terwijl Harry hem met het riempje vast klikte ging ik achter het stuur zitten en voerde het adres in.
Onderweg spiekte ik af en toe in de achteruitkijkspiegel, maar nooit ontmoette ik Harry’s blik, ook al zat hij er zo recht voor. Hij keek altijd de ramen aan de zijkanten uit naar buiten, of naar een van de jongens, maar nooit naar mij. Ik liet hem maar met rust en ging zelf aan de slag met mijn eigen gedachten.
Judy’s woorden kwamen terug. Wat ging hij hierna nou doen? We hadden het nooit echt besproken. Ik probeerde te bedenken waarom dat zo was, maar wist het niet. Praatten we te veel over mijn vluchtelingenwerk? Hoe mijn schrijven ging? Hoe de jongens en dan vooral Tristan het op school deden? Wat er nodig was? Wat we gingen eten die avond en wie de boodschappen ging doen?
Was Harry gewoon heel goed geworden in het ontlopen van praten over dingen waar hij het niet over wilde hebben, vooral als dat hemzelf betrof? Zo goed dat zelfs ik dat niet doorhad?
Heel even keek ik door de spiegel naar de jongeman. Hij staarde peinzend voor zich uit, zijn blik gericht op de radio naast het stuur.
Tegen de tijd dat we bij het appartement aankwamen was Charlie al diep in zijn dromen en zat Tristan hem dicht op de hielen. Zonder iets te zeggen tilde ik Charlie uit zijn stoeltje terwijl Harry een zacht mokkende Tristan meenam.
Nog steeds zeiden we niets terwijl ik Charlie voorzichtig wakker maakte, hem als eerste douchte en vervolgens zijn pyjama aandeed terwijl Tristan door Harry onder de straal werd gezet. Dit was een geoliede machine, maar de schroeven pasten op het moment niet meer zo goed in elkaar.
Ik legde Charlie op bed terwijl Harry nog met Tristan in de badkamer was. Ik zat nog naast Charlie toen beiden binnenkwamen, het jochie half slapend in zijn vaders armen. Harry zelf keek met frons naar de grond, en toen zijn blik de mijne ontmoette glimlachte ik hem toe. Hij reageerde niet, maar keek alleen weg. Een klein hamertje sloeg een deukje in mijn hart en ego.
Ik stond abrupt op en stootte op de weg naar de hal een stuk speelgoed om, wat Harry ietwat geschrokken deed opkijken. Hij zei niets toen hij me weg zag lopen.
Het duurde een kwartier voordat Harry beneden kwam, en tegen die tijd had ik al thee gezet en was ik op het balkon gaan zitten. De zon scheen al laag genoeg om op mijn gezicht gericht te zijn, dus had ik mijn ogen gesloten en concentreerde ik me op mijn ademhaling. Die was rustig en regelmatig, al deed ik mijn best dat zo te houden.
De balkondeur ging met een zachte klik open en deed. Een plastic stoel schraapte even schril over de tegels toen iemand erop ging zitten. Ik reageerde niet.
‘Ben je moe?’
Ik fronste, maar hield mijn ogen gesloten. ‘Alleen een beetje loom door de warmte, maar dat voelt juist relaxed. Hoezo?’
Een korte stilte.
‘Dat bedoelde ik niet.’
Ik opende mijn ogen en bleef voor me uitstaren. Naast me zat Harry voorovergebogen, met zijn ellebogen op zijn knieën geleund. Hij had zijn hoofd hangen maar keek nu opzij naar mij.
‘Wat bedoel je dan?’
‘Ik bedoel...’ Harry zuchtte geluidloos en ging rechtop zitten. Zijn hand ging bijna automatisch naar mijn been, maar hij liet hem in de lucht hangen. In plaats daarvan ging hij ermee door zijn haar.
‘Ik bedoel met Tristan.’
‘Moe met... moe van Tristan? Hoe kom je daar nou bij?!’ Ik kon het niet helpen dat ik zo uitschoot. Er gingen maanden voorbij en elke keer was er weer een gesprek zoals deze, waar veel emotie bij zat maar eigenlijk weinig inhoud. Er was elke keer weer een probleem die achteraf eigenlijk helemaal geen probleem leek te zijn. Alleen een foute aanname.
Harry was stil terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en voor zich uitstaarde. Toen pas draaide ik mijn hoofd naar hem toe. ‘Serieus, Harry. Hoe kom je daar op?’ Mijn stem haperde en ik moest mijn tranen wegslikken. Ik voelde me gekwetst omdat ik alles vanaf het begin af aan had gesteund, zonder twijfel, met volle overgave. En nu werd ik beschuldigd van het tegenovergestelde. Het deed me gefrustreerd voelen.
Ik keek weg toen de eerste boze traan tevoorschijn kwam, nu ook gefrustreerd omdat het me zwak deed voelen en ik juist nu mijn mannetje wilde staan.
Ik hield een hand voor mijn gezicht om deze af te schermen. Ik hield hem daar toen dezelfde plastic stoel van net nu dichterbij werd geschoven, zodat deze tegen de mijne aan stond. Een arm werd om mijn schouders geslagen en mijn bovenlichaam tegen een ander aangedrukt.
Ik liet Harry me omhelzen maar kon mezelf niet helemaal laten gaan. Ik was nog steeds kwaad. Gefrustreerd. Gekwetst.
Ik trok mezelf even later weer los toen ik kalmer was geworden en zag Harry’s vertrokken gezicht pas toen ik ging verzitten en vluchtig opzij keek. Ik keek meteen weer en staarde naar zijn gezicht. Harry, die doorhad dat ik naar hem keek, schermde nu op zijn beurt zijn gezicht af door de tranen weg te vegen en zijn hand te laten hangen. Ik pakte zijn pols en trok zijn hand naar me toe. Hij liet me.
‘Wat is er nou allemaal aan de hand? Met jou?’ murmelde ik tegen zijn hand en ik kuste zijn knokkels.
Het was een prachtige namiddag met een sterke zon en een zwak, licht verkoelend windje. Het uitzicht strekte zich verder uit zoals dat thuis in Londen nooit zou kunnen, en had ik er nu oog voor gehad, had het mijn adem benomen.
Maar ik keek naar Harry. Zijn onderlip trilde hevig, ook al drukte hij zijn mond verbeten dicht, gefrustreerd dat hij huilde terwijl hij dat echt wel mocht. Maar wie was ik om hem dat te vertellen? Ik deed nota bene een paar minuten geleden precies hetzelfde.
Hij schudde even met zijn hoofd maar de emoties van zich af schudden kon hij niet. Ik kneep in zijn hand en keek weer voor me uit om het makkelijker voor hem te maken.
Zo zaten we een tijdje. Hand in hand, stoel tegen stoel, blikken naar voren gericht, gesnuif bij Harry vandaan. Het voelde bijna ontspannen, zo met zijn warme, grote hand in de mijne en de net zo warme zon in mijn gezicht, maar de geluiden hielden me erbij. Zijn geluiden.
Zijn schouder raakte de mijne even aan. Ik keek opzij. Zag twee rode, dikke ogen naar me kijken en glimlachte zwak. ‘Hey.’
‘Hey,’ hij klonk heel schor en schraapte dan schaapachtig ook zijn keel.
‘Ik schenk wel weer even thee in,’ vervolgde hij even later en hij wilde opstaan, maar ik bleef zijn hand vasthouden. ‘Nee.’
‘Nee?’ Een met tranen doordrenkte glimlach kwam mijn kant op. ‘Waarom niet?’
Spelend met zijn lange vingers, zei ik zacht zonder weg te kijken: ‘Omdat je van mij niet weg mag zonder dat je in ieder geval íéts hebt verteld over wat er met je gaande is.’
De glimlach zwakte af, maar verdween niet helemaal.
‘Is dat “iets” ook zoiets als: “het ging gewoon even mis”?’ was zijn eerste poging. Ik kneep mijn ogen samen. ‘Nee. Het echte verhaal. Echt, Harry.’
Harry staarde me even aan voordat hij weer achterover in de rugleuning zakte en weer stil viel.
Ik was naar zijn handen aan het staren toen hij zijn mond weer opendeed en omdat ik zo in trance was geraakt schrok ik licht op. Toen nog wel. Vooral vergeleken met wat hij daarna voor zich uit mompelde.

‘Ik denk dat ik weer depressief ben.’


Een maand ging voorbij.... en HaroldStyles aka me heeft helemaal niets van zich laten horen! Foei! Dus hoop ik dat dit twee keer zo lange stuk in ieder geval een béétje goed kan maken:D
Aan de andere kant vond ik het ook wel even prima. Klinkt misschien lullig. Maar ja. Dan is dat zo ahahaha

ON A BRIGHTER NOTE

IK GA NAAR AMSTERDAM!!!!!!!! STUDEREN!!!!!!!! IN SEPTEMBER!!!!!!
Die 8,1 en 8,2 als cijfers en de 094 als rangnummer zijn klaarblijkelijk genoeg geweest voor de DUO om in te stemmen met mijn inschrijving <3<3<3
Hoera!!!!!

(iemand hier nog geslaagd, grote plannen voor de toekomst, of gewoon leuk nieuws die hij of zij gewoon even wilt delen? BRAND LOS!)

Reacties (5)

  • Framboise

    Mooi geschreven! Ik ben weer bezig alles te herlezen(H)(H)(H)
    +Kudo

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    arme harry...

    ik ben geslaagd:)
    volgend jaar onderwijsassistend doen als vooropleiding naar de pabo:)

    2 jaar geleden
  • Efflorescence

    Wat een bekentenis van Harry zeg, maar wel ontzettend goed dat hij nu zijn mond opentrekt. Nu krijgt ze in ieder geval de gelegenheid om er voor hem te zijn. Wat is dit stuk weer goed geschreven, wederom mijn complimenten. O... en voordat ik het vergeet, veel succes met je studie! Wat fijn dat je bent aangenomen.

    2 jaar geleden
  • RiverWild

    Wauw ik hou van de manier waarop jij schrijft. Geweldig.

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg heerlijk! Gefeliciteerd met je studie in Amsterdam!!
    En wauw wat een mooi stukje. Ik snap helemaal dat je er ff tussenuit was, maae wat heb ik dit gemist <3
    Je schrijft echt geweldig!
    En zo een spannend eindje jeetje!! Nu niet een maand wachten oké! Haha

    Xx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen