Foto bij Flashback I

Die foto van Harry <<<<3333

Rosemary Olivia Williams - 2003

Met het geld dat ik van mijn moeder had gekregen stevig in mijn vuistje geklemd stak ik de straat over op weg naar het kleine bakkerijtje tegenover ons nieuwe huis. Op het raam was een poster geplakt van het beste maisbrood van Holmes Chapel. Dat zal ook wel zo zijn, want het bakkerijtje was de enige in Holmes Chapel. Ik wilde net de deur open doen, toen iemand binnen die al enthousiast opentrok. Er zat een gordijn voor het glas in de deur, waardoor ik diegene binnen niet kon zien en hij mij ook niet. Daarom botste de jongen hard tegen me aan toen hij naar buiten wilde rennen. Ik klapte op de grond en de jongen viel half op me. Zijn krullerige haar kriebelde vervelend in mijn gezicht, ik wilde het uit mijn gezicht halen en de jongen van me afduwen, maar mijn arm deed plotseling erg pijn.
'Harry!' riep er een vrouwenstem. 'Kijk toch uit! Je moet echt voorzichtiger worden.'
De jongen, die blijkbaar Harry heette, probeerde op te staan, wat hem ook lukte. Hij stak zijn hand naar me uit. 'Sorry,' zei hij beschaamd. 'Laat me je helpen.'
Ik nam zijn hand aan met mijn hand. De arm die pijn deed drukte ik tegen mijn borst. De vrouw waardoor Harry net uitgefoeterd was, was weer naar binnen gelopen.
'Gaat het?' vroeg de jongen. Zijn groene ogen stonden bezorgd en hij wees naar mijn arm.
'Ja hoor, ik heb me alleen geschaafd aan de tegels.' zei ik. Ik bekeek mijn arm even. Het was een flinke schaafwond, maar mijn moeder zou het zo wel schoonmaken. 'Ik ben Rosemary. Maar noem me maar Rose of Mary, of als je wilt Olivia, mijn tweede naam. We zijn gister daar komen wonen.' Ik wees naar de overkant van de straat. 'Wie ben jij?'
Hij glimlachte. 'Harry,' zei Harry. 'Harry Styles is de naam,' zei hij met een nepbekakte stem. 'Welkom in ons kleine dorpje.'
Er kwam een vrouw de bakkerij uit lopen. Ze keek ons bezorgd aan en had een doekje in haar handen. 'Harry!' zei ze verontwaardigd. 'Ik dacht dat je wel oud genoeg zou zijn om zélf de deur open te doen, maar nee hoor, je bent echt te druk. Je begint op Gemma te lijken.' Harry rolde met zijn ogen naar de vrouw van wie ik dacht dat het zijn moeder was. 'Mam! Ik ben al negen hoor.' Hij keek me even stoer aan.
'Ik ben ook negen hoor!' zei ik tegen Harry terwijl ik mijn tong uit stak. Hij antwoordde door me een high five te geven.
Harry's moeder keek Harry even spottend aan, waarna haar blik verzachtte en ze zich tot mij richtte. 'Gaat het lieverd?' vroeg ze. 'Hier is een nat doekje.'
Ik bedankte haar en legde het doekje op mijn schaafwond. Het prikte even, maar verder was het niets.
'Ik ben Anne,' zei ze. 'Harry's moeder.'
'Ik ben Rosemary. Maar noem me maar Rose of Mary. Rosemary is zo lang.'
'Ben je nieuw in Holmes Chapel?' vroeg Anne, me onderzoekend aankijkend. 'Ik heb je hier nog nooit eerder gezien.'
'Ja, we zijn gister hiernaartoe verhuisd.'
'Nou, welkom in Cheshire! Wij moeten helaas gaan, we krijgen zo bezoek.' zei Anne.
'Doei,' zei Harry. 'Tot op school!'
'Hoe weet je dat je me op school gaat zien?' vroeg ik fronsend.
'Er is maar één basisschool in Holmes Chapel,' zei Harry op een 'duh' toon.
'Hopelijk tot snel, Rose,' zei Anne.
'Doei.' antwoordde ik simpel.
'Dag Rosemary,' zei Harry met een grijns.
'Het is Rose!' riep ik hem na terwijl hij wegliep. Hij zwaaide nog een keer zonder om te kijken en ik liep de bakkerij in.

Met de zak broodjes in mijn hand stond ik voor mijn huis te wachten tot er iemand opendeed. Ik had al aangeklopt, want de bel moest nog worden geïnstalleerd. Mijn broer deed open. Hij keek bezorgd. 'Waar bleef je? Mama begon zich al zorgen te maken.'
Hij nam de broodjes aan en ik vertelde dat er iemand tegen me aangebotst was, waarna ik de schaafwond liet zien.
Mijn jas hing ik op aan de kapstok en we liepen door naar de woonkamer waar mam op de bank zat. Overal stonden dozen en alleen de meubels stonden waar ze moesten.
'Wat een schoft!' reageerde Adam, mijn broer, op wat ik hem net vertelde. Hij was vier jaar ouder dan ik en heel erg beschermend. Boven zijn bruine ogen ontstond een boze frons.
'Lieverd, waar bleef je toch?' vroeg mijn moeder, terwijl ze naar me toesnelde. 'Wat is er gebeurd?' Doelend op mijn arm. 'Kom, laat me die wond even schoonmaken.'
Ik liep haar achterna naar de keuken, waar ze een doekje pakte en die nat maakte. Terwijl ze de schaafwond schoonmaakte vertelde ik haar hetzelfde als ik Adam al had verteld. 'Maar Harry was wel erg aardig, hoor. En zijn moeder ook.' eindigde ik mijn verhaal. Ik keek Adam even aan, hij moest niet denken dat Harry een of andere jongen was die zijn zusje kwaad wilde doen. De zak met broodjes lag op de eettafel en het doekje dat ik van Anne had gekregen zat al in de prullenbak.
'Volgens mij klinkt die Harry inderdaad wel als een aardige jongen,' zei mijn moeder. 'Ik doe nog even wat zalf erop en daarna moet je het laten drogen door de lucht. Dus geen pleister op het wondje doen.' Ik had de neiging om overal waar ik een wondje had er een pleister op te plakken.
'Ja, mam.'
'Kunnen we nu eindelijk eten?' klaagde Adam terwijl hij over zijn buik wreef.
'Ja ja, bijna,' zei mam en ze legde de fles met jodium weg. 'Zo, klaar. Nu kunnen we eten.'

Na de lunch zat ik op mijn kamer dozen uit te pakken. Heel snel ging het niet, want ik vond het een rot klusje. Tot nu had ik twee dozen uitgepakt en was ik een uur bezig. Het grootste gedeelte van de tijd zat ik op mijn bed niets te doen. Ik had niet een heel erg grote kamer, maar in Londen, waar we eerst woonden, had ik nog een veel kleinere kamer, dus ik was blij met wat ik had. Ik werd opgeschrikt uit mijn dagdromen toen ik Adam beneden hoorde praten. Nieuwsgierig liep ik de gang op en daarna de trap af. De trap eindigde in de hal waar ook de voordeur aan grensde, dus ik kon meteen zien wie er voor de deur stond.
'Harry?' vroeg ik verbaasd. Ik liep om een paar dozen heen en ging naast Adam bij de voordeur staan.
'Rose!' zei Harry opgelucht. Waarschijnlijk had Adam een poging gedaan tot stoer doen. 'Hoi, ik kom iets brengen als sorry.' Hij had een doosje van de bakker in zijn handen.
'Dat had echt niet gehoeven hoor,' zei ik beleefd, maar vanbinnen had ik wel zin in iets lekkers. 'Wil je binnenkomen?'
'Oké,' zei hij. Adam was al naar binnen gelopen.
'Mijn broer heb je al ontmoet, dat was Adam,' zei ik. 'Wat heb je bij je?'
'Een taartje,' antwoordde Harry. 'Waar zijn je ouders?' Hij keek even rond.
'Mijn moeder is boodschappen doen en mijn vader is,' ik slikte even. 'Dood.'
'Oh, wat erg voor je,' zei Harry meelevend. 'Zal ik je Holmes Chapel laten zien?'
De taart nam ik aan van Harry en zette die op het aanrecht. Ik knikte en we liepen naar buiten nadat ik Adam gedag had gezegd en mijn schoenen aan had gedaan. Het was zomer dus een jas was niet nodig.


--

Er zullen ook flashbacks komen, vanuit Rose. Dit was de eerste.
Ik zou reacties super leuk vinden, het motiveert me erg. En we hebben tot nu toe 2x in de top gestaan! Telkens met 1 kudo, maar het is in de top! Ik was zo blij! Kunnen we weer in de top komen?

XX

Reacties (3)

  • DreamyHoran

    Aww ze waren allebei zo cute (:
    En die foto is ook zo schattig!
    X

    4 jaar geleden
  • ClaireCliff

    Super cute!(H)

    4 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Harry was vroeger al schattig hehe :33

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen