Foto bij 4. Re (Memory 1.2)

I look at you, you look at me, we bite each other
And with your bitter words you kick me in the gutter
But my troops are bigger than yours
'Cause you'll never stand my fight

- Mika

Hij verzonk in zijn eigen gedachten, terwijl ze de rest van de kring afgingen. Zijn vingers vormden de figuren die hij nodig had tijdens het spelen van Allegretto. Hij moest het begin nog steeds beter onder de knie krijgen. Het was misschien wel foutloos, maar het moest beter.
"Louis..." zei Marcus.
"Hm?" Louis' hoofd schoot omhoog en zijn handen bewogen niet meer.
"Het is aan jou."
"Ah." Louis dacht even na. "Uhh,
Caprice No. 24. Paganini. Denk ik."
"Waarom die?" vroeg Marcus na een stilte. Louis haalde zijn schouders op.
"Ik weet het niet. Het is de moeilijkste. Ik denk dat ik die gewoon wil kunnen spelen."
"Nog iets anders? Andere redenen waarom?"
"Moeten er dan nog andere redenen zijn?" snauwde Louis.
"Nope." antwoordde Marcus. "En jij, kleine H?" Louis wilde terug in zijn gedachten verzinken, terug naar zijn Allegretto. Maar door het onzekere gewiebel lukte dat niet.
"Umm," zei Harry voorzichtig. Hij trok nerveus aan een loshangend draadje van zijn short. Zijn wangen kregen een rozig kleurtje. Harry werd altijd wel wat zenuwachtig voor hij moest antwoorden tijdens Q-Time. Alsof hij bang was dat de anderen hem zouden veroordelen. Wat ze natuurlijk deden als ze al aan het luisteren waren. Maar zijn nervositeit werkte Louis op de zenuwen, of het nu terecht was of niet. Het was nog een andere reden voor Louis om zijn ogen te rollen. De meeste dingen van Harry werkten hem op de zenuwen. Zelfs het feit dat hij, elke keer hij moest antwoorden, bloosde. Louis haatte dat.
"Ik denk..." Ging Harry verder, zijn stem traag en serieus zoals gewoonlijk. Hij veegde de haren uit zijn gezicht, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Waarschijnlijk een trekje van de zenuwen.
"Jij denkt..." zei Louis leidend. Hij wilde dat Harry wat opschoot. Dit gebaar amuseerde enkele van de anderen, maar Marcus niet. Marcus keek Louis vernietigend aan. Louis rolde opnieuw met zijn ogen.
"Um, ik wil al een hele tijd eens
Boléro spelen," zei Harry uiteindelijk. "Want, ja -"
"Wat is het volgende nummer in dit denkbeeldige concert van jou?" vroeg Louis sarcastisch. "
Twinkle Variations?" Harry werd nu helemaal rood en werd zelfs nog roder toen de rest van de groep begon te lachen.
"Louis!" zei Marcus scherp.
"
Boléro, echt?" spotte Louis en hij keek Harry vol ongeloof aan. "Laat maar eens horen hoe je die gaat verdedigen!"
"I-I-Ik weet... Ik weet dat het een beetje pleonastisch is..." stotterde Harry met trillende vingers.
"Oh, een klein beetje maar," zei Louis met een neerbuigend knikje. Harry werd stil en beet op zijn lip.
"Waarom wil je net dat stuk zo graag spelen, Harry?" vroeg Marcus vriendelijk en hij keek Louis opnieuw vernietigend aan. Hij leek oprecht geïnteresseerd in Harry's antwoord, meer dan bij Louis. Harry keek snel even naar Louis voor hij verderging.
"Het is gewoon." zei hij met een kleine stem. "Ik heb de laatste tijd veel over de patronen gelezen. Niet gewoon die in de muziek of... of muziektheorie of wat dan ook, maar," Hij schraapte zijn keel. "Maar ook in gewone verhalen? Zoals, hoe, uhm, hoe sommige verhalen opnieuw en opnieuw herhaald worden. Mythes? Zoiets, ik weet het niet. En ik dacht, het is zoals met Boléro, je krijgt hetzelfde, uhm. Je speelt steeds dezelfde toon en hetzelfde ritme, opnieuw en opnieuw en het bouwt op. Dus, dus het is net... net zoals in zo'n soort verhalen. Zoals je de juiste, uhm... Zoals je de juiste emotie, of een andere emotie gebruikt in elke repetitie. Het kan daardoor zo gespeeld worden dat het iets compleet anders is, zelfs al is het eigenlijk hetzelfde..."
"Dat is een interessant idee, Harry," zei Marcus zacht, na een korte stilte. Hij was onder de indruk. Dat kon Louis zo van zijn gezicht aflezen.
"Bedankt," zei Harry stil. Het leek of hij ieder moment kon beginnen huilen. En daardoor werd Louis mogelijk nog kwader.
Wat een baby, dacht hij. Hij schudde zijn hoofd, steeds meer geïrriteerd door het lichte schuldgevoel. Boléro. Fucking Boléro. Hij wist dat hij dat niet zomaar zou laten voor wat het was.

En dat deed hij niet. Toch niet de weken die kwamen. Louis bleef het stilletjes neuriën en probeerde om de andere jongens van Dogwood mee te laten doen. "Baaa-ba-da-da-da-da-da-dut-da-da-dahhh" Toen hij achter Harry stond tijdens het ontbijt. Toen Harry net tegen een bal zou gaan schoppen tijdens het voetbal. Nadat Harry en redelijk moeilijk stuk had gespeeld tijdens de repetitie.
Louis kon maar niet genoeg krijgen van de manier waarop Harry zenuwachtig werd, wanneer hij dat deed. Hoe zijn wangen altijd meteen knalrood werden, hoe hij zijn haar probeerde goed te leggen en hoe hij op zijn onderlip beet.
Op één van de laatste dagen van het kamp, had Louis bijna een hele dag op het toilet van Dogwood doorgebracht omdat zijn maag het niet eens was met de 'sloppy joe' die hij had gegeten. Hij had een deur horen toeslaan en iemand in één van de stapelbedden horen klimmen.
"Mam, nee. Het is gewoon... Ze haten me hier." Het was Harry die met zijn moeder aan het bellen was. Hij eindigde zijn zin in een fluistering. Alsof hij niet wou dat zijn moeder het hoorde, alsof hij het niet luidop wilde zeggen. "Ja, toch wel! Je kan het je niet voorstellen! Je weet niet hoe het is..." Louis hoorde hem snikken. Het duurde zo lang dat hij begon te twijfelen of Harry nog aan het bellen was. Louis kon het zachte gesnik van Harry nauwelijks horen boven het luide getik van zijn hart. "Oké." zei Harry uiteindelijk. "Ik hou ook van jou en ik weet dat het nog maar een week is, dus ik blijf wel. Maar ik wil gewoon zeggen dat het verschrikkelijk is wat sommige ouders hun kinderen opdringen omdat zij denken dat het leuk is. Oké? Want ik heb het hier nog bijna geen moment leuk gevonden. Het is hier meestal een marteling. En misschien ben ik wel beter geworden in cello en soms aten we marshmallows en de kampvuurliedjes zijn ook nog niet zo erg." Hij eindigde dat laatste met een triest lachje.
Plots voelde Louis dat ook hij ieder moment kon gaan huilen, zittend in een vies toilethokje, denkend aan hoe deze jongen zo kon lachen met zijn moeder, zelfs al was hij zo verdrietig.

Louis heeft Harry daarna nooit meer lastig gevallen met
Boléro.

Afspeellijst
+ Stuck in the middle - Mika
+ Boléro - Maurice Ravel
+ Caprice No. 24 - Pagnini
+ Twinkle, Twinkle Little Star Variations - Suzuki

Louis is toch wel en echt pestkop, niet? Enige ideeën wat er nog zal gebeuren in dit verhaal?

Greetz Translator

Reacties (1)

  • magiclove

    aww arme Harry!
    snel verder

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen