Foto bij 1. Het hoofdstuk waarin liefde op de deur klopte

Fun fact of the day: de quote op het plaatje hierboven wordt vaak ten onrechte toegeschreven aan Willie Shakespeare. Ik heb het even gefactcheckt en het is niet van Shakespeare, maar het leek me toch wel toepasselijk voor deze story. ^^

Dit het eerste officiële echte hoofdstuk van het verhaal. Stiekem ben ik best wel trots op de eerste zin. Hope you like it! (:

Het was een veel te normale dag voor levensveranderende gebeurtenissen toen de liefde plotseling op mijn deur klopte. Letterlijk.
Liefde had in dit geval de vorm van een jongen, een hele mooie jongen, met een lengte van zo'n 1,86 en ogen en haren in de twee warmste kleuren bruin die ik maar had kunnen bedenken. Toen ik hem in de deuropening zag staan, deed mijn hart gelijk zoiets van: 'hé, hoi, kom binnen, ik miste je al', ook al had ik hem nog nooit eerder gezien.
Waarschijnlijk had ik hem al een paar seconden ongemakkelijk staan aangapen, voordat het me lukte om ook maar een woord uit te brengen. 'Hé, hoi,' zei ik toen maar en meteen vroeg ik me af sinds wanneer ik in vredesnaam iemand was die mensen met 'hé, hoi' begroette.
'Hé, hoi,' antwoordde de jongen. Hij lachte even, waarschijnlijk omdat hij het ook een belachelijk begroeting vond. Zelfs zijn stem was mooi. En zijn lach. En zijn mond. En de stoppels om zijn mond, op zijn kin en op zijn wangen. Shit. Ik was nooit iemand geweest die gezichtsbeharing mooi vond. 'Ben jij toevallig L. de Wolf?'
Ja, hé, hoi en wie ben jij? En mag ik je beter leren kennen?
'Uhm, ja,' zei ik verbaasd, niet wetend wat ik anders zou moeten zeggen en me afvragend hoe het kon dat hij mijn naam wist.
'Ah, dan ben ik je nieuwe buurjongen. Er is een pakketje voor jou bij mij bezorgd, omdat je niet thuis was. Tenminste, ik hoop dat hij voor jou is. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik de laatste tijd schoenen heb besteld, maar wie weet wat ik doe als ik slaapwandel.'
Ik kon er niks aan doen: ik moest lachen. Al wist ik vrijwel zeker dat het waarschijnlijk geen charmante lach, maar een proesterige, ongemakkelijke lach moest zijn geweest.
'Ja, die moeten inderdaad voor mij zijn,' zei ik toen. Heel even probeerde ik me de jongen voor te zien op de schoenen die ik besteld had. Dat zou een raar gezicht moeten zijn. Ik gokte namelijk dat hij geen maat 38 paste en niet graag op hakken zou lopen.
Mooie jongen gaf me een doos aan, die ik aanpakte. 'Bedankt,' mompelde ik. Mompelde, want omdat zijn hand even de mijne aanraakte bij het aanpakken van de doos, wist ik heel even niet meer of ik nog wel kon praten.
'Oké,' zei de mooie jongen toen. 'Dan zie ik je later vast wel weer een keer.' Daar voegde hij een glimlach aan toe en hij maakte aanstalten om weer uit de deuropening weg te lopen.
Ik was al van plan ter plekke te smelten, toen ik me bedacht. 'Wacht! Hoe heet je?' Als er dan toch een leuke jongen naast me was komen wonen, dan zou ik toch tenminste wel zijn naam moeten weten. Al was het alleen maar om hem op Facebook te kunnen stalken, om te checken of hij wel echt was.
De jongen moest weer even lachen. 'O ja,' zei hij droogjes, 'misschien is het inderdaad wel een goed idee om me even voor te stellen. Ik ben Hamlet.'
'Hamlet?' vroeg ik, enigszins beduusd.
'Ja, ik ben namelijk koning,' sprak Hamlet, 'koning van de Slechte Grappen.'
Ik kon er niks aan doen. Weer stootte ik een proesterige lach uit. 'Nou, noem mij dan maar Cleopatra.'
'O ja? Waar ben jij dan koningin van?'
'Van...' En natuurlijk kon ik op dat moment niks grappigs meer bedenken. Typisch. 'Van ongemakkelijke opmerkingen die ooit bedoeld waren als grap,' was dus maar wat ik zei. Tot mijn verbazing, lachte Mooie Jongen. Of Hamlet, dus.
'Ik heet eigenlijk Leonoor,' zei ik, 'geen Cleopatra.'
'Ik heet eigenlijk Peter,' zei Hamlet, 'maar ik heb eigenlijk liever dat je me Hamlet noemt. Dat klinkt een stuk stoerder.'
Oké, dacht ik. Wat jij wilt. Alles wat jij wilt.
'Dag, Hamlet,' zei ik dus maar. Tot gauw, hoop ik, voegde ik er in mijn hoofd aan toe.
Hij zwaaide, voordat hij naar de deur naast de mijne vertrok. En ik staarde hem net iets te lang na om nog normaal te kunnen overkomen.

Reacties (2)

  • tubbietoost

    Dit is zoooo herkenbaar ^^

    3 jaar geleden
  • Thuria

    Naawh zo leuk!
    Ik zit al gelijk helemaal in het verhaal ^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen