Foto bij 115 • Ondoorgrondelijk

Jaaa!! We zijn door naar de finale!! OMG! ^^ Dank jullie wel allemaal! Mochten jullie nog steeds vinden dat ADH (en onze lieve Drella) de "hoofdprijs" verdient, then I would be honored!! You can vote here:

klik



Druppels zouten tranen spatten uiteen op de vuile tegels. Het was lang geleden dat Eleanor zich in de toiletten op de tweede verdieping had gewaagd, maar ze leek nu geen keuze te hebben. Haar wang brandde van de klap die ze te verduren had gekregen, maar de schok en woede teisterde haar meer. Ze kon niet geloven dat Draco haar had geslagen, en waarvoor? Omdat een andere jongen haar had gezoend. Ze hadden geen relatie, hij had geen zeggenschap over haar keuzes. Sterker nog, dat ging hem niet eens wat aan. Er was geen deal, er waren geen regels, het was gewoon hoe het was en dat wist hij, dat hadden ze afgesproken. En toch leek zijn verdomde jaloezie telkens met hem op de loop te gaan, nu ten koste van haar. Woedend sloeg ze haar vuist tegen een van de metalen hokjes aan en gilde. 'Ik haat je!' Het moment dat het over haar lippen rolde, sloeg ze dicht. Haar verdriet en woede verdween en ze voelde zich leeg en eenzaam. Ze had niemand meer, bedacht ze zich. De enige persoon waarbij ze terecht kon had ze nu ook weggejaagd. Of eerder, hij haar. Nu was er geen hoop meer voor haar. Ze moest het alleen oplossen. Hoe kon ze dat doen?
Haar ogen vulde zich weer met tranen en ze drukte haar gezicht tegen haar armen aan, terwijl haar gesnik de stilte in de kamer doorbrak. Hoe kon hij haar dat aan doen? Hij wist dat ze niemand meer had. Net zoals hij. Hij moest zich vast ook zo voelen, dacht ze. Eenzaam, wetend dat wat hij had gedaan onomkeerbaar was. Misschien voelde hij zich zelfs wel rotter dan zij. Eleanor slaakte een diepe zucht. Ze trok zich los van de grond en kwam overeind. Loom liep ze naar een van de wasbakken en vulde deze met water -natuurlijk met haar staf. Ze spetterde wat water in haar gezicht en spoelde de gedroogde druppels bloed van haar huid. Ze staarde in de spiegel naar haar reflectie en zuchtte nogmaals diep. Misschien moest ze straks maar even met hem gaan praten, als hij genoeg gestraft is. Een rommelend geluid en leeg gevoel in haar maag trok haar aandacht. Maar eerst even eten, dacht ze en liep weer richting de deur. Ze liep de gang op en maakte baan naar de eetzaal. Het was zo stil in de gang, dat het geluid van haar schoenen door de ruimte echode alsof iemand met de punt van een paraplu tegen de grond tikte. Iedereen zat al aan de lunch en hoe meer Eleanor daar over nadacht, hoe hongeriger ze werd.
Een schaduw gleed over de vloer en ze richtte zich geschrokken op. Twee paar groene ogen keken haar recht aan vanachter een rond brilletje. 'Je hebt transfigurations gemist hoorde ik.' Onder zijn slordige, donkere haren was een diepe frons op zijn voorhoofd te herkennen. Harry leek wantrouwend, boos misschien zelfs.
Eleanor haalde haar schouders op, terwijl ze hem hooghartig aankeek. 'Voor je het nog niet wist, ik heb waarschijnlijk Pfeiffer. Dus ja, ik heb toestemming af en toe een les te missen als mijn gezondheid op de lijn staat.' Ze grijnsde. Eleanor had nooit gedacht dat deze ziekte haar door zoveel heen kon slepen, en iedereen geloofde haar maar; Dumbledore, Pomona en nu Harry ook. Althans, daar hoopte ze op.
'Hoeveel heb je met die smoes het bos al ingestuurd?'
Een ergerlijke zucht rolde over haar lippen. 'Wat wil je, Harry?' De nieuwe vijandigheid was haar onbekend. Natuurlijk was het niet onvermijdelijk, aangezien er een boel boosheid van haar kant kwam. Een haat vanaf zijn kant was niet te vermijden. Toen ze zag dat Harry niet reageerde op haar verzoek, trok ze een wenkbrauw op. 'Mag ik er langs?' Hij stond zo breed in de gang dat Eleanor twijfelde of hij haar wel zou laten passeren. Laat staan dat hij haar zou laten gaan.
'Beantwoord eerst een vraag,' drong hij aan. Eleanors inzicht zat er niet ver naast, hij was niet van plan haar zomaar te laten gaan. Eleanor grinnikte. 'Wat, ga je u opeens tol vragen? '
Hij reageerde niet op haar opmerking en stelde zijn vraag. 'Waarom Malfoy?'
Eleanor keek hem aan, niet helemaal zeker wat ze met de vraag aanmoest, maar voordat ze antwoord kon geven, ging Harry verder met praten. 'Hij sprak niks anders dan kwaad over je, hij is een death-eater, werkt hoogstwaarschijnlijk voor Voldemort. Jij weet het, geen twijfel mogelijk. Maar wat ik me afvraag, waarom zou je in godsnaam je eigen leven op het spel zetten voor hem?'
Eleanor rechtte haar rug, zichzelf herinnerend met welk doel ze zich had afgezonderd, met welke reden ze besloot dat het afgelopen was met haar zelfmedelijden en de reden dat ze besloot voor zichzelf te kiezen in plaats van voor anderen. Het was geen egoïsme, het was het beschermen van je naasten en jezelf, vooral jezelf. Er was niks mis met die beslissing.
'Mijn leven stond al op het spel vanaf de dag dat ik hier kwam. De dag dat ik jou leerde kennen, was mijn toekomst al geschreven. Iedereens toekomst hier. Maar dat van mij nog het meest. Ik zet niet mijn leven op het spel voor hem. Maar voor jullie allemaal,' sneerde ze verhit.
Harry keek haar schaapachtig aan en fronste nu meer verward dan boos. 'Waar heb je het in hemelsnaam over?'
De blik in haar ogen werd ondoorgrondelijk als staal en haar stem was plotseling diep en verraadde angst noch woede, maar de ondertoon gaf aan dat ze een punt zette achter de conversatie. 'Daar kom je nog wel achter.' Ze richtte haar ogen op de gang en liep met langzame, zekere passen langs hem heen. Er was geen kans dat ze hem zijn zegje nog zou laten doen. Hoewel ze verwachtte dat hij haar enkel verward zou gade slaan, werd ze plotseling met een hevige kracht tegen de stenen muur aan geslingerd. Een scheurende pijn verspreidde zich over haar rug toen deze de harde ondergrond raakte. Haar handen werden aan weerszijde van haar hoofd tegen de muur gedrukt en toen ze vooruit keek, keek ze recht in de razende blik van Harry. Eleanor worstelde om zich los te krijgen uit zijn greep, maar met elke beweging verstrakte de greep rond haar polsen totdat het uiteindelijk pijn begon te doen.
'Ik had het liever niet gedaan,' bracht hij moeizaam uit terwijl hij haar in zijn greep probeerde te houden. 'Maar je laat me geen keus. Het spijt me, Ella.'
Een stekende pijn schoot door haar slapen en drong zich door haar hoofd. Iemand drong zich door het diepste van haar gedachten, haar ziel en haar herinneringen. Ze vocht om de indringer weg te drukken, maar het gevecht leek haar hoofd te exploderen. Hij kende Legilimency, kwam ze tot de ontdekking. En hij gebruikte het op haar. Haar herinneringen werden aangevallen en ze kon hem voelen graven. Een donkere vlek verscheen voor haar zichtbeeld en even laten groeiden er bomen vanuit het niets langs haar naar de hemel. Schichtig bewoog het beeld heen en weer, als een angstig dier opzoek naar een uitweg. Plotseling kwam de grond dichterbij en keerde het beeld zich om, zodat het naar de toppen van de bomen staarde. Een ijzige kreet sneed door haar brein toen de afzichtelijke kop van de weerwolf voor haar ogen verscheen. Ze moest vechten, hier had ze voor getraind. Ze moest hem weghouden van de waarheid, koste wat het kost. Eleanor vocht tegen Harry's nieuwsgierigheid en duwde hem met een stevige blokkade van zich weg. Het beeld werd voor hem gesloten en een volgende herinnering overspoelde haar hoofd. Huid, was wat ze zag, gehuld in de schaduw. Vingers die over een huid heen gleden, lippen die elkaar vonden en lichamen die elkaar omarmden. Het zachte gezucht en gesproken namen galmden door haar hoofd en toen ze Draco zag, wist ze welke herinnering Harry had gevonden. De pijn joeg door haar hoofd alsof haar schedel door tweeën brak. Met alle kracht die ze in zich had, drukte ze zijn geest van haar weg en een nieuwe poort werd geopend. Met een smak raakte iets haar gezicht en er klonk een gil. Een wazige hand verscheen voor haar zicht, bloed druipend over haar vingers. In een flits was alles weer zwart. 'Je sloeg me! Draco, je sloeg me!' galmde het door haar hoofd en als afgebrand papier verdween de zwarte waas, en werd vervangen door stoffige tegels en gesnik. Druppels raakte de grond naast de zwartgelakte schoentjes. 'Ik haat je! Ik haat je!' schreeuwde de stem door haar hoofd.
'Nee!' Woedend gaf ze Harry een zet. Ze sloot zich voor hem af en werd teruggetrokken naar de realiteit, waarna ze hem direct een harde klap in het gezicht gaf. 'Hoe durf je!' riep ze razend.
Harry stommelde op zijn voeten, duidelijk overdonderd door de harde klap die hij in zijn gezicht kreeg. Hij hijgde zwaar en het zweet stond hem op zijn voorhoofd. Hij staarde als gechoqueerd naar de tegels onder zijn voeten, en Eleanor zag zijn irissen schichtig heen en weer flitsen over zijn ogen. 'De weerwolf,' bracht hij moeizaam uit. 'Dat was jij in het bos?'
Ze gaf hem geen antwoord, noch liet ze enig spoor van waarheid van haar gezicht af lezen. De kolkende woede leek haar lichaam compleet te hebben uitgeschakeld, want ze verroerde zich niet en wist haar mond niet open te krijgen. Het enige dat ze deed was Harry met een diep doorgrondende haat aankijken.
'En Draco,' ging hij ononderbroken verder, 'is dat wat het is? Hij gebruikt je voor seks?'
'Houd je mond! Je hebt geen idee waar je je in mengt, Harry!' Haar stem sloeg over van woedde. Haar bloed kookte zowat en haar wangen zagen nu zo rood dat ze haar eigen temperatuur eraf kon voelen stralen.
'Je weet niet hoeveel gevaar je loopt!'
'Jij ook niet als je niet heel gauw oplazert!' Nog geen seconde later scheurde er een vlammende pijn over haar hals. Verdomme, dacht ze, niet weer. Ze greep naar haar staf en richtte het met een strakke arm op zijn borst. Vertraging kon ze nu niet gebruiken, ze moest van hem af. Harry bleef verbouwereerd staan en staarde haar aan. Ze fladderde even razendsnel met haar oogleden om de haast ontsnapte tranen weg te werken.
'Ik wil dit niet doen, Harry, maar als je je ooit nog in mijn hoofd waagt, zal ik zorgen dat je daar spijt van krijgt.' Ze bewoog een paar keer haar staf naar links, doelend op de gang die hij moest aflopen. Met zijn handen opgehouden, liep hij achteruit naar de gang. Eleanor slikte een keer moeizaam; haar keel was kurkdroog door alle opwinding. Druppeltjes zweet parelde over haar gezicht, maar ze schonk er geen aandacht aan. Pas toen Harry uit het zicht was, borg ze haar staf op en rende zo gauw ze kon de tegengestelde richting op. Ze sloeg gauw een donker gangetje in en drukte zichzelf daar tegen de koude, stenen muur aan. Ze sloot hijgend haar ogen en drukte haar nagels in haar bovenbenen om zichzelf af te leiden van die maar al te bekende pijn, die langzaam maar zeker wegtrok. Pas toen het ergste leek te zijn verdwenen, kwam ze uit haar schuilplaats tevoorschijn en liep ze sloom richting de eetzaal. Haar hoofd voelde zwaar, een logische reactie wanneer loerende ogen zich binnenin je gedachtegang boorde. Haar hoofd kon het niet bevatten dat Draco echt gelijk had en dat Harry, ongeacht of het haar wat deed, zijn zinnen had gezet op haar geheimen. Dat hij zo laag kon zinken om haar zo volledig uit te pluizen, dat verraste Eleanor en eindelijk kwam ze tot de realisering dat het goede zien in mensen, niet altijd beter uitpakt. Soms mis je daarin de diep begraven karaktertrekken die je angst kunnen aanjagen. Ze had nooit gedacht dat het zover zou komen. Bijna per direct was haar honger verdwenen. Ze moest Draco zien te vinden. Dit ging de ruzie te boven. Ze rende zo gauw ze kon naar de zevende verdieping, om er daar achter te komen dat Draco al was verdwenen. Eleanor vloekte in zichzelf. Ze had geen idee waar hij anders kon zijn. Een brommerige zucht verliet haar mond toen ze zich bedacht dat ze misschien naar de kerkers moest gaan. Als ze ergens een hekel aan had, dan was het daarheen gaan, maar er zat niets anders op. Ze keerde zich om en liep de kamer weer uit, richting de trappen. Helemaal in de kerkers uitgekomen hief ze haar hand om op de deur te kloppen naar de Slytherins ruimte. Ze twijfelde een seconde, maar zette toen door. Na een paar seconde nerveus te hebben gewacht, werd de deur eindelijk open gegaan en verscheen Blaise in de deuropening.
'Whelan? Wat moet jij hier?'
'Waar is Draco?' vroeg ze gehaast.
Blaise snoof een keer en leek niet erg enthousiast over haar bezoek. Wie kon het hem kwalijk nemen? 'Je moet hem met rust laten, Eleanor. Ik weet wat er gaande is tussen jullie twee en hij lijdt eronder.'
Eleanor trok een wenkbrauw op. 'Denk je dat?' Ze grinnikte. 'Blaise je zit er ver naast.' Ze viel even stil en keek hem aan. 'Maar ik vind het tof dat je hem wilt beschermen. Ik kan dat echter niet doen, maar niet om de reden die jij denkt, want dat is verkeerd. Waar is hij?'
Blaise zuchtte diep en toen er achter zich een schelle stem door de kamer klonk, sloot hij de deur gauw een stukje veder, zodat alleen zijn hoofd nog te zien was in de deuropening. 'Dat is Pansy, je moet hier weg. Hij was hier tien minuten geleden, meer weet ik ook niet. We kregen ruzie. Hij is gewond. Weet jij daar meer van?' Nogmaals klonk het geschreeuw achter zich, gevolgd door een andere stem die zich erin mengde.
Eleanor schudde haar hoofd. 'Nee, sorry.'
Blaise knikte begrijpend. 'Ik moet gaat nu. Eleanor, wat er ook tussen jullie aan de hand is, hij is mijn vriend. Ik zou het liever niet op mijn geweten willen hebben dat ik hem straks echt van jou moet beschermen, maar als dat zo is, dan doe ik dat.'
Eleanor knikte en glimlachte. 'Wat een bedreiging, maar een eerlijke. Een tovergevecht met jou zou ik zeker niet afslaan.' Ze gniffelde nog een keer en liep toen gauw weg. Waarschijnlijk had ze Draco net mis gelopen. Hij wist dondersgoed dat er maar één plaats was waar Eleanor naartoe zou gaan als ze er doorheen zat; de toiletten. Haar intuïtie bracht haar naar de tweede verdieping, maar hier was het leeg. 'Lunchtijd,' mompelde in zichzelf en sloot de deur weer. Ze rende de trappen op naar de zevende verdieping en gooide daar de deur naar de badkamer open. Zoals ze had verwacht, stond Draco daar. Zijn trui lag verfrommeld op de grond en hij stond voorover gebogen boven de wastafel. Zijn beide mouwen waren tot over zijn elleboog opgestroopt en ze kon duidelijk de diepe sneden zien zitten waar het glas zijn huid had geraakt. Zijn ademhaling leek zwaar en ongecontroleerd.
'Draco?' Ze sloot de deur en liep naar hem toe. Toen hij haar stem hoorde, hief hij zijn hoofd al en draaide zich om. Toen hij haar zag, verwijdde zijn ogen merkbaar en liep hij haastig op haar af. 'Eleanor, luister. Wat er was gebeurd, dat ging per ongeluk. Ik zou je nooit opzettelijk..'
'Ik weet het, Draco,' stelde ze hem gerust. 'Ik was gewoon geschrokken.'
'Nee, luister,' sprak hij haar tegen, 'je hebt alle recht om razend te zijn, mij te vervloeken, maar ik wil dat je weet dat ik dat nooit opzettelijk zou doen.'
Eleanor fronste haar voorhoofd. 'Ergens heb ik daar twijfels over,' antwoordde ze sceptisch.
Draco zuchtte. 'Dat begrijp ik. Maar jij verdiende die klap niet, als iemand die verdiende, dan was het Bates.' Hij balde zijn hand tot een vuist en keek woedend uit zijn ogen.
'Met een arm als die kun je voorlopig niks.' Ze glimlachte schaapachtig en richtte zich toen op zijn gewonde arm. 'Laat me even kijken.' Ze wees ernaar en hij hief zijn arm. Ze pakte zijn pols en zijn gezicht vertrok even. Eleanor liet haar ogen over zijn verwoeste arm gaan, zo zou ze het beschrijven, want zo zag het eruit. De wonden zagen er nog erger uit dan toen de vitrinekast hem had beschadigd. Bloederige kloven liepen dwars over de Dark Mark heen. Ze keek hem met een open mond aan. 'Wat heb je gedaan?'
Draco maskerde zijn wanhoop met een nerveus gegrinnik. 'Het is niet best, hé.'
Eleanor schudde haar hoofd. Ze liet haar vingers over de onbeschadigde huid glijden en keek hem aan. 'Ik ga verband halen en dan kom ik terug.'
Draco knikte, maar voordat ze zich kon omdraaien, hield hij haar tegen. 'Je ogen,' zei hij toen, 'je lijkt.. Ver weg.'
Eleanor sloeg haar ogen neer. 'Ik-uh,' begon ze twijfelend, 'ik stuitte op Harry in de gang.' Ze hield even stil, maar Draco onderbrak haar niet. 'Je had gelijk. Je had zo gelijk, Draco. Hij gebruikte Legilimency op me.'
'Wat?' vroeg Draco alert. 'Wat is hij te weten gekomen?'
'Niet veel. Alleen over de weerwolf in het bos. En ons..' Ze staarde beschaamd naar de grond en kon haar wangen voelen gloeien.
'En nu?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Ik weet het niet. We zullen moeten afwachten. Maar laten we eerst jouw arm even verzorgen. Ik ben zo terug.' Ze glimlachte wat onzeker en liep de toiletten uit. Maar voordat ze de deur door liep, omsloot Draco haar arm. 'Eleanor,' zei hij schor. 'Ik meende wat ik zei. Het was niet opzettelijk. Ik zou niet weten wat ik zonder jouw hulp moet doen.'
Eleanor glimlachte en trok zich zachtjes los, waarna ze de gang op liep en de deur achter zich dicht liet vallen. Het was ongehoord hoeveel er de laatste dagen was gebeurd; de wedstrijd, Jaydens zoen, Harry's Legitimency poging. Er kwam geen einde aan. Eleanor had het gevoel alsof de drama haar opslokte; ze had in het oog van de storm gezeten en kwam er nu eindelijk in terecht. Misschien zou de storm ooit overwaaien, anders kon men haar de titel Drama-Queen op de borst drukken.

Reacties (7)

  • magiclove

    Gestemd!
    Snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Tuurlijk heb ik gestemd!! Harry wtf doe je?!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Harry what the fuck
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Ik heb gestemd, dat verdien je! En dat was echt wel grof van Harry hoor, tot nu toe had ik nog begrip voor zijn bezorgdheid, maar dit was echt een veel te grote inbreuk op haar privacy.

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Yes! Het is weer goed!
    Ik ga op je stemmen natuurlijk!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen