Foto bij De pop

Ik werd wakker en zag dat Matsuda met iets in zijn handen zat en er naar staarde. 'Wat heb je?' Ik kroop naar hem toe. Hij had een pop vast. Het was een meisje met blonde vlechten en een tuttig jurkje aan. 'Hoe kom je aan dat lelijke ding?' 'Gevonden.' Hij stopte de pop in zijn zak en stond op. 'Getver! Je gaat die vieze pop toch niet meenemen? Je weet niet waar dat ding hier voor is geweest. Misschien heeft er wel iemand overheen gepist ofzo!' Matsuda keek een beetje boos. 'Hé Erza, doe niet zo kinderachtig. Er is een meisje in ons dorp die van poppen houdt, en ik zal haar daar hartstikke blij mee maken.' Opeens schoot er iets te binnen. 'Lag dat ding er gisteren ook al?' Hij haalde zijn schouders op. 'Neuh, volgens mij niet. Iemand moet het verloren zijn.' Hm.... Op de een of de andere manier vertrouwde ik het niet. Nou ja, wat was er erg aan een pop? Toen kreunde ik. 'Aaaah! Weer een dag lopen! Mijn voeten vallen er zo wat af.' Matsuda glimlachte even. 'Kom, niet zo aanstellen. We zijn al over de helft.' Echt? Vreugde overspoelde me, maar tegelijkertijd ook verdriet. Ik zou misschien in het Feeënrijk moeten blijven, en Matsuda dan nooit meer zien. Nou ja, niet te veel over nadenken. 'Kom.' Ik stond op en stapte het bos in. De boog hing aan mijn schouder. 'Nog steeds bedankt voor de boog.' Zei ik. 'Ja ja.' Zei hij ongeduldig, en kreeg een beetje roze wangen. Hm.. Hij leek een beetje chagrijnig. Nou ja, iedereen had zo zijn dagen. Na een paar uur zakte ik vermoeid op een boomstam neer, en haalde een veldfles tevoorschijn. 'Hee Mat! Plaspauze!' Maar hij bleef stevig doorstappen. 'Opschieten, ik wil niet dat mijn vader doodgaat.' Hij was echt chagrijnig. 'Ik kom al! Rustig aan, ik kan je bijna niet bijhouden!' Hijgde ik. Maar toen glimlachte ik. 'Ik snap het wel. Ouderschap is belangrijk.' Boos draaide hij zich om en ging met wijde benen stil staan. 'Hoe weet jij daar nou wat van? Jou ouders zijn dood! Morsdood!' Ik slikte. Dit kon Matsuda toch niet zomaar zeggen. 'Chaos?' Vroeg ik voorzichtig. 'Erza doe niet zo kinderachtig! Die is ook dood net als jou ouders! Net als mijn vader straks! En weet je? Dat is dan allemaal jou schuld! Jij moest weer gepakt worden bij dat vechtfestival! Jij moest weer zo nodig bijna sterven in het Dodenrijk! Jij moest weer jarig zijn en leren boogschieten! Allemaal verspilde tijd! Bedankt hoor! En weet je wat?! Ik ben hier klaar!' Hij liep boos weg. 'Wacht! Mat!' Ik rende achter hem aan. 'Het spijt me! Het was nooit mijn bedoeling geweest om...' Ik keek beschaamd in zijn boze ogen. Wat moest ik doen? Ik haalde diep adem, en zocht naar woorden. Hij had verdomt gelijk! Het was allemaal mijn schuld. Met tranen in mijn ogen nam ik te snel een beslissing en deed iets doms. Ik vloog hem om de hals en knuffelde hem stevig. 'Verdomme, Erza!!!' Hij rukte me van zich af en gaf me een keiharde klap in mijn gezicht. Er knapte iets van binnen. Ik dacht dat de tijd van slaan en schelden over was. ik greep naar mijn wang en begon te huilen. 'Wat is er met je aan de hánd?' Piepte ik, maar tegelijkertijd brulde Matsuda dat boos naar mij. En toen hoorde ik een zachte 'plof'. Ik keek wat er gevallen was. Het was de pop. En ik wist Niet waarom, maar iets gaf me de aanleiding om er keihard op te stampen. Ik schrok, want zelfs door mijn schoenen heen voelde de pop gloeiend heet. En toen ik naar Matsuda keek was het als of hij ontwaakte uit een droom. Zijn uitdrukking werd zacht, en daarna geschrokken. 'Erza! Oh het spijt me zo voor alles wat ik gezegd heb! En ik heb je geslagen!' Hij hurkte naast me en klopte even op mijn hand. 'Het was die lelijke pop. Je had haar nooit mee moeten nemen.' Zei ik zacht. 'Dus...' Hij pakte zijn dolk. 'Hoe vernietigen we zo'n ding? Het zit vol met duistere magie, dat is duidelijk.' Hij hakte in op de keel, maar er kwam geen één enkel kransje in. Hij bleef steken, maar de pop bleef intact. Hij tilde het ding aan haar haar op. Er viel een briefje uit haar zak. Ik greep het. Er stond een spreuk: mizis mazu mozo. Ik liet het hem zien. 'Heb jij enig idee?' Hij dacht na. 'Misschien kan het helpen het ding te vernietigen. Aan jou de eer.' Ik lachte en hij lachte warm terug. Ik voelde mijn hoofd een beetje lichtjes worden. Oké, focus. 'Mizis mazu mozo!' De pop ontplofte, maar net toen ik wou juichen voelde het alsof ik een klap op mijn hoofd kreeg met een hamer zo groot als een eenhoorn. Alles werd zwart en ik zakte in elkaar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen