Foto bij 058

De andere meisjes, Juliette en Annette, die met me mee zouden reizen, waren zo enthousiast dat ze geen minuut stil konden zijn. Ze praatten volop over hoe geweldig het aanzoek was geweest en speculeerden over hoe mooi Anna’s jurk zou zijn. En omdat niemand van hen ooit in Parijs was geweest en Anna de kosten voor ze had opgevangen, wilden ze ook alles in de stad zien. In hun enthousiasme merkten ze gelukkig niet op hoe stil ik was. Mijn hart en mijn hoofd waren niet in de trein naar Parijs.

Ik dacht aan Jean en onze kus, maar ook aan wat er zou gebeuren in Parijs en wat de stad met me zou doen. Het was zo vol met herinneringen, en ik kon ze niet langer ontlopen.
Juliette keek me bezorgd aan.
“Is alles goed, Justine?”
Ik zuchtte en schudde langzaam mijn hoofd.
“Wat is er?” vroeg Anette.
Even twijfelde ik of ik moest liegen, maar er kwam zo snel geen geloofwaardige leugen bedenken.
“Bijna mijn hele leven is gestorven in Parijs. Ik kijk niet uit naar de herinneringen die me daar te wachten staan.”
“Oh,” zei Juliette verbaasd. “Sorry, dat wist ik niet.”
“Het geeft niet. Dit is mijn beslissing geweest.”
Ik voelde me slecht dat ik hun enthousiaste gesprek had verstoord. Ze leken stiller nu, alsof ze bang waren dat ik elk moment in huilen uit kon barsten. En het ergste was nog dat ze gelijk hadden.

“Jullie moeten de Eiffeltoren zien,” zei ik, in een poging de stemming wat minder zwaar te maken. “Mijn vader heeft meegemaakt dat het gebouwd werd, en hij had er een bloedhekel aan. Ik vind het wel mooi.”
De herinnering aan de man die mijn vader ooit was geweest, toen hij nog grapjes maakte over zijn hekel aan de toren, zond een steek door mijn hart, maar ik bleef glimlachen.
“Dat klinkt goed,” zei Anette met een voorzichtige glimlach. “Jij bent natuurlijk ook uitgenodigd.”

Reacties (5)

  • LilsEvans

    Meh. Het is echt hatelijk hoe pijnlijk herinneringen kunnen zijn. Ik hoop zo dat ze toch kan genieten van de bruiloft!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    ooh zo sad! ik hoop dat er een dag komt waarop hun band wordt herstelt. Ze zijn elkaars enige familie.

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Naahw, poor Justine.
    Ik hoop voor haar dat ze haar vader niet zal tegenkomen, maar je weet maar nooit...

    4 jaar geleden
  • Bohemian

    Ik vind het best wel spannend!

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen