Foto bij 116 • Zwaarden en explosies



Harry Potter p.o.v.

De echo van zijn voetstappen galmde door de gang. Harry had nog geen leerling gezien en gek genoeg leek het hem niet eens dwars te zitten. Hij keek door de ramen, maar zag daar niets anders dan duisternis. Zelfs de maan en de sterren warenn schoten schichtig door de omgeving, alsof hij ergens naar op zoek was, maar hij kon zich niet bedenken waar naar.
'Hé, Potter!'
Harry stopte abrupt en draaide zich om. Aan de andere kant van de kamer stond Eleanor, maar hij herkende haar amper. Haar gelaatsuitdrukking was duister en haar lippen lagen in een valse grijns. Haar kleren waren somber en zwart en haar houding was onnatuurlijk stijf. 'Was je opzoek naar mij?' vroeg ze, waarna een beangstigend gegiechel haar vraag opvolgde. Het geluid van voetstappen keerde terug in de gang. Malfoy kwam vanuit de schaduwen gestapt en ging naast Eleanor staan, terwijl hij bezitterig zijn arm om haar middel sloeg. Ze keek hem aan en glimlachte sinister. 'Blijf bij haar weg, Malfoy,' gromde hij, 'Je hebt haar verpest.'
Malfoy grijnsde zijn tanden bloot en grinnikte treiterend. 'Verpest? Ik heb haar verbeterd! Voordat ze mij had was ze niets meer dan een hoopje ellende, een slappeling. Nu is ze sterker, zelfverzekerder en een stuk ondeugender.' Hij keek op haar neer en trok haar dichter naar zich toe, waardoor Harry zijn kaken op elkaar klemde en zijn tanden begon te knarsen. 'Je bent ziek!'
'Jij bent degene die ziek is!' gilde Eleanor naar hem. 'Je bent een stalker, geobsedeerd en agressief. Je denkt dat ik de enige ben die is veranderd? Kijk naar jezelf. De Harry die ik kende was twee jaar gelden al verdwenen. Bovendien,' Ze sloeg haar arm om Draco's nek en legde haar hoofd tegen zijn borst aan. 'Draco heeft gelijk. Ik ben beter af met hem.' Eleanor ging op haar tenen staan en drukte een zoen op zijn wang. Alsof de opborrelende woede vanuit het diepste van zijn lichaam de gang om hem heen in lava zetten, verdwenen de muren in een rood vuur. Het laatste wat hij zag waren Eleanors groene ogen, die langzaam zwart blakerden. De duisternis slokte hem op en zoog de grond onder zijn voeten vandaan. Harry zweefde ongecontroleerd door een verstikkende diepte. Hij probeerde wanhopig zijn houvast te vinden, maar er was niks waar hij naar kon graaien. Zijn geroep veroorzaakte geen geluid. Plotseling werd de stilte verstoord door onverstaanbaar geroep. Het klonk angstig en bezorgde hem rillingen. Een lichtpuntje verscheen in de duisternis, dat langzaam werd opgeblazen als een portaal, waarin hij twee figuren kon zien staan. Een ijzingwekkende gil deed zijn hart stoppen. Het kleinere figuur klapte tegen de grond aan, terwijl het andere figuur met opgeheven hand op haar neer keek. 'Je doet wat ik zeg! Er is meer waar dat vandaan kwam!'
Harry herkende de stem direct, het was die van Draco, maar het klonk dieper, duisterder. Het figuur op de grond was Eleanor, dat kon niet missen. 'Nee, alsjeblieft! Ik zal doen wat je zegt, maar doe me alsjeblieft geen pijn meer,' smeekte ze jammerend. Harry kon het niet aanhoren. Zijn hart klopte zo hevig dat het pijn deed en zijn maag zat in een knoop gewikkeld. Eleanor werd aan haar haren van de grond getrokken en gilde gepijnigd. 'Leer je het dan nooit!' bulderde Draco in haar gezicht en smeet haar aan de kant, tot ze kermend tegen de muur aan knalde. Met tranen in haar ogen keek ze angstig op naar Malfoy. Ze hief haar handen beschermend voor haar gezicht toe hij dichterbij kwam lopen, bang om nog een klap op te moeten vangen. Deze keer greep hij echter naar zijn staf en richtte deze op haar beurse lichaam. 'Misschien dat dit je zal leren. Cursio!' In een schok kromde Eleanor haar rug in een onnatuurlijke houding, toen de spreuk haar raakte. IJselijk gekrijs galmde door de ruimte.
'Nee!' Harry schoot overeind op de bank, badend in het zweet en met een hamerend hart. Paniekerig keek hij om zich heen en schrok toen iemand hem terug duwde op de bank. Instinctief sloeg hij de arm weg die hem dwong te blijven liggen.
'Harry!' Ginny keek hem geschrokken aan. 'Je had een nachtmerrie,' legde ze uit en wreef over haar arm heen. 'Het is dat je zo in paniek bent anders had je nog een dreun gekregen ook. Wat is er aan de hand?'
Harry haalde zuchtend een hand door zijn doorweekte haren en keek haar aan. 'Niks,' antwoordde hij toen bars en stond op.
'Je kan me op z'n minst vertellen wat er in je hoofd omgaat. Het was Mafloy weer, of niet?'
Harry keek haar verrast aan, maar ze haalde haar schouders op. 'Je hebt zijn naam genoemd.' Ze slaakte een zucht en liep naar hem toe. 'Je moet het echt loslaten, Harry. Kijk wat het met je doet.'
Harry keek haar even aan. Haar kastanjebruine ogen stonden bezorgd, een blik die hij de laatste tijd bij veel van zijn vrienden zag. Ginny had er echter nooit iets over gezegd, niet veel tenminste. Maar het feit dat hij diezelfde bezorgdheid bij haar kon zien, ontwaakte het beest in zijn buik. Toen hij zich zijn droom echter voor ogen haalde en opnieuw voor zich zag hoe Eleanor gelagen werd, draaide hij zich met een ruk om. Hij rende de wenteltrap op naar de slaapkamers en smeet daar zijn hutkoffer open. Gehaast rommelde hij tussen de ongeorganiseerde bende en trok de Maraunders Map onder een stapel truien vandaan. Het papier ritselde toen hij deze opensloeg en haastig de verschillende voetstapjes langsging. Uiteindelijk vond hij er twee in de badkamer op de zevende verdieping, Malfoy en Eleanor. Harry sloeg de kaart dicht en stormde de trap af, zijn evenwicht herpakkend toen hij zijn voet bijna verkeerd op de trap plaatsten. Hij liet Ginny voor wat het was en stormde de gemeenschappelijke ruimte uit. Hij trok zijn staf en hield deze ferm in zijn hand geklemd. Dat was de laatste keer dat Malfoy Eleanor met een vinger had aangeraakt, of het zich nou in zijn droom afspeelde of niet. Hij gebruikte haar, hij sloeg haar en al dat ze deed was hem verdedigen. Het was zijn schuld dat ze zo was veranderd en als hij niet gauw iets zou doen, dan zou ze straks nog een death-eater worden ook. Het idee alleen al maakt hem nog kwader. Al die tijd had hij Eleanor beschuldigd van een geheim en veranderingen, terwijl de reden vlak voor zijn neus stond. Het was Malfoy, hij was het altijd al geweest. Zou hij dan nooit rust krijgen van die eikel? Als het niet Voldemort is die hem zijn leven zuur maakt, dan Draco wel. Maar dit keer zat hij achter Eleanor aan en zij verdiende dat niet. Harry klemde zijn kaken op elkaar en versnelde zijn stappen, terwijl hij een paar jongere studenten onaardig aan de kant duwde in de gang. Het geroep van de drie drong niet eens meer tot hem door. Het enige wat hem nog wat kon schelen was het Malfoy betaald zetten. Eindelijk zal hij zijn staf weer eens goed benutten. Even hield hij halt toen een paar laatstejaars langs hem heen liepen, waaronder ook Jayden Bates, de Hufflepuff Beater die gewond was geraakt tijdens de afgelopen wedstrijd. Harry wilde hem bedanken, hij had immers Eleanors leven gered, maar zijn hoofd stond even naar andere dingen. Bovendien, Bates zou zich alleen maar naar gaan voelen als hij er achter kwam waar Eleanor nu was; bij Draco. De persoon waarvoor hij de beater nog gewaarschuwd had. Hij kon het zich niet veroorloven dat de net herstelde jongen gelijk op de vuist zou gaan met Draco, al kon hij wat versterking zeker gebruiken.
Zijn hart sloeg een slag over toen hij de hoek om sloeg, waar hij de deur naar de toiletten al in zicht kreeg. De razende adrenaline die plotseling op kwam zetten maakte hem klaar voor de strijd. In de hal hoorde hij stemmen, zacht en onverstaanbaar, maar duidelijk aanwezig. Harry vertraagde zijn pas. Uiteindelijk begonnen de woorden vorm te krijgen en kon hij zowaar een gesprek opvangen tussen wat hij dacht dat Draco en Eleanor waren.
'Het is al goed. Het maakt me niet uit,' klonk Eleanors zachte stem. Het was een lange tijd geleden dat Harry haar zo vriendelijk had gehoord.
'Mij wel,' sprak Malfoy fel, hij leek gefrustreerd. 'Toen je de kamer uitliep was ik er zeker van dat ik je kwijt was. Ik kan dit niet alleen en de gedachte dat ik alleen verder moest vrat me op. Ik probeer mezelf in te beelden zonder je, maar dat kan ik niet. Ik haat het dat ik je nodig heb. Ik haat het dat ik dit niet alleen kan en ik haat het dat het me niet lukt!' Harry schrok op van een luid gekraak dat werd opgevolgd door rinkelend glas dat op de tegels viel. 'Draco! Nee!'
Een overweldigende paniek spoelde door zijn lichaam en Harry beukte de deur van de toiletten open. Met een ruk keken de twee om naar hem. De spiegel waar Draco voorstond, lag in stukken op de grond. Zijn hand was ingebonden en bloedde. Zodra de twee in de gate kregen wat er gaande was, duwde Mafloy Eleanor zo hard aan de kant dat ze op de grond viel en greep zijn staf. Niet lang daarna vloog de eerste spreuk Harry om de oren. Harry ging in de tegenaanval, maar deze kaatste af tegen een toiletdeurtje. Voor hij er erg in had raakte hij verwikkeld in een tovergevecht met Mafloy, terwijl Eleanor op de achtergrond hen schreeuwend verbood dit door te zetten. Spreuken vlogen af en aan, spiegels brekend, wasbakken slopend. Water spoot over de vloeren heen en maakte de grond glad en toch kon hij zo elke beweging horen door het plenzen van het water. Echter zorgde Eleanors geroep ervoor dat hij werd afgeleid. 'Stop dit!' krijste ze en probeerde zich erin te mengen, maar Harry hield haar op afstand. Hij schoot een spreuk vlak voor haar voeten op de grond en keek haar waarschuwend aan. Eleanor was beledigd en trok uiteindelijk ook haar staf, maar deze bleef ze constant twijfelend herpakken. Harry maakte zich uit de voeten en schoot een spreuk langs de muur, waar hij Draco had zien staan in de spiegel. Hij dook onmiddellijk toen een tegenspreuk zijn kant op kwam en rakelings langs hem heen schoot. Hijgend keek hij weer om. Hij rende langs de opengeslagen hokjes, waaronder hij Draco's schaduw voor hem uit zag lopen. Hij strekte zijn arm instinctief om de hoek en riep de eerste spreuk die in hem op kwam: 'Sectumsempra!'
Draco werd door een kracht achterover geduwd en kwam met een plons in het water terecht. Er klonk een gil. Voetstappen renden haastig door het water op hem af en werden vervolgd door een hevige verschuiving van het water. 'Draco!' Eleanors stem klonk gevuld met angst en toen ze zijn naam maar bleef herhalen tussen hevig gesnik door, kwam Harry vanachter de hokjes tevoorschijn. Midden in de kamer lag Draco op de grond, hevig happend naar adem en kreunend van de pijn. Het water onder zijn lichaam kleurde rood en Harry zag de wonden verschijnen onder zijn witte overhemd. Eleanor zat panisch naast hem op de grond en probeerde Draco koortsachtig bij zinnen te houden, terwijl ze luidkeels jammerde. Toen keek ze plotseling om en Harry deinsde geschrokken achteruit. Haar irissen waren gitzwart en haar gezicht zag woedend. Ze hief haar staf en riep: 'Reducto!'
Instinctief dook Harry opzij, waardoor het toilet achter hem aan gort geblazen werd. Stukken porselein vloog hem om de oren en vielen kletterend naast hem neer. Met een ruk keek hij om naar Eleanor, wie verdedigend voor Draco ging staan. De blik die zij hem schonk was angstaanjagend. Hij had nog nooit zoiets gezien. Het leek haast alsof ze was bezeten. Haastig maakte hij zich uit de voeten toen ze haar staf voor de tweede keer hief. In de gang kon hij nog net Snape ontwijken en toen hij omkeek, zag hij nog net hoe hij Eleanor aan de kant duwde en naast Draco neerknielde. Harry liep in één rechte lijn terug naar de gemeenschappelijke ruimte. De Fat Lady leek geschrokken van zijn gezicht, de paniek droop er vast vanaf. Ze voeg niks en zwaaide enkel open. Midden in de kamer bleef hij staan, starend naar de vloer en probeerde tevergeefs zijn ademhaling onder controle te krijgen. Gedachten joegen door zijn hoofd en zette hem tot schreeuwen, waarna hij inzakte op de grond en belaagd werd door alle studenten die aanwezig waren in de gemeenschappelijke ruimte. Uiteindelijk lukte het Ron en Hermoine hem apart te nemen en hoorde ze hem uit. Hij vertelde hen alles tot op de puntjes toe en toen hij klaar was met praatte, kon Hermoine alleen maar zuchten. 'Harry,' fluisterde Hermoine toen, 'ik denk dat we hulp moeten vragen. Dumbledore moet dit weten.'
'Nee,' antwoordde hij. 'Ze zullen ons niet geloven, Hermoine. Snape denkt al dat ik Draco heb aangevallen en daarbij, ze is al vaak genoeg bij hem geweest en nog ziet Dumledore niet door haar heen. Dat gaat nooit werken.'
Ron keek hem radeloos aan. 'Maar wat moeten we dan doen? Jij zei zelf dat je iets wilde doen.'
Harry knikte instemmend. 'Dat moeten we ook, maar we kunnen er geen leerkracht bijhalen. Ze zullen het misschien alleen raar vinden dat ze rondhangt met Draco, maar dat soort puberaal drama gaan ze zich niet in vermengen. Wat wij moeten doen is haar zwakke plek raken.'
'Raken? We gaan haar niet neerhalen toch?' Ron keek Harry geschokt aan, maar Harry rolde met zijn ogen. 'Nee, oen. We moeten versterking inschakelen, misschien als we haar allemaal tegelijkertijd aanspreken, misschien luistert ze dan.'
Hermoine knikte instemmend. 'Een interventie, wat een goed idee Harry!'
'Ja, hoor, we pakken het aan alsof ze een alcoholist is, zien of dat werkt,' sputterde Ron tegen en grinnikte. 'Dit gaat ze niet leuk vinden.'
'Klopt, maar we hebben weinig keus. Als dit niet werkt, dan weet ik het ook niet meer. Tijd om versterking erbij te halen.'

Harry stapte met wijde passen door de hal heen en klopte met zijn vuist hard op de ton waarachter zich de ingang naar de kelder verschool. De klep zwaaide open en een verbouwereerde Jenna stak haar hoofd om de hoek. 'Kun je niet zachtjes kloppen? Ik hoorde je in de slaapzalen al!' zei ze mopperend.
Harry negeerde haar opmerkingen en duwde de klep verder open. 'We moeten praten.'
Hij drong zich langs Jenna heen, waarop Ron en Hermoine hem volgde.
'Oh-nee, mooi niet Potter! Ik ken dat gezicht! Ik heb geen zin meer om nog een poot uit te steken voor dat verwende nest!'
Ernie, Justin en Susan keken op vanaf de bank, duidelijk geschrokken van Jenna's heftige reactie.
'Wat is er allemaal aan de hand?' vroeg Susan en kwam beduusd overeind. Ze staarde met grote bruine ogen naar Harry, Hermione en Ron.
'Harry is hier vanwege Eleanor.' Jenna wierp hem een vuile blik toe, maar Harry negeerde haar. Hij wist hoeveel Jenna om Eleanor gaf en dat haar gedrag enkel een barrière was die haar ervan weerhield haar ware gevoelens te laten zien.
'Jullie moeten haar met rust laten.' Justin stond op van de bank en keek Harry streng aan. 'Het is nu al de zoveelste keer dat jullie hier komen vanwege haar. Ik dacht dat het na de laatste keer wel duidelijk was dat ze geen last meer van jullie wil hebben. Waarom denk je dat Ern en ik ons erbuiten houden? We zien ook wel dat er iets mis is, maar wij willen geen ruzie met haar.'
'En je denk dat dat de oplossing is?' zei Ron bars. 'Doen alsof er niks aan de hand is en maar wachten tot het over waait? Want dat gaat niet gebeuren ben ik bang.'
Hermione knikt. 'Ik ben het met Ron eens. Ik had Eleanor ook beloofd dat ik afstand zou houden, maar na wat ik zonet heb gehoord, twijfel ik.' Ze keek de Hufflepuffs een voor een aan. Harry kon zien dat ze twijfelden, allemaal op Jenna na. Zij bleef met haar armen over elkaar geslagen tegen de muur staan en verrekte het om een poot uit te steken.
'Wat is er gebeurd dan?' vroeg Susan toen voorzichtig. Harry kende haar niet erg goed, Hermione van hen drieën nog wel het beste misschien, maar hij had van Hermione gehoord hoe vaak Susan was wakker geworden van Eleanors nachtmerries. Hij kon haar vast wel overtuigen om hen te helpen, misschien dat de anderen dan ook sneller mee zouden willen helpen. Als één schaap over de brug is, gaan ze allemaal.
'Eleanor heeft me vervloekt. Ze probeerde me op te blazen toen ik Malfoy bedreigde.' Hij wachtte de reacties af. De Hufflepuffs keken hem verbaasd aan, maar bleven afwachtend naar hem staren. Enkel Susan sloeg geschrokken haar hand voor haar mond, dus ging Harry verder. 'Hij weet wat er met haar aan de hand is en ik durf te wedden dat hij er iets mee te maken heeft ook.'
'Hoe ben je daar zo zeker van?' vroeg Ernie die nu ook zijn kop thee op de tafel zette en ging staan.
'Draco is een Death-Eater geworden,' antwoordde Harry en keek hem strak aan.
Een angstig gepiep steeg op uit Susan keel. 'Je-je bedoeld dat hij voor hem werkt?' hakkelde ze, waarna ze zich op de bank liet storten en haar gezicht verborg in haar handen. Het leek erop dat de dood van haar tante haar nog zwaar lag, want ze begon zachtjes te snikken. Justin nam plaats naast haar op de bank en probeerde haar te troosten.
'Harry, dat is een serieuze beschuldiging. Heb je bewijs?' Jenna liep weg van de muur en ging naast Ernie staan.
'Niet direct, maar ik weet dat hij het hele jaar al ergens mee bezig is. Ik hoorde hem in de trein over iets belangrijks praten en net weer in de toiletten met Eleanor. Ik weet het echt 90% zeker.'
'En al was het niet zo, die jongen is niets anders dan problemen en dat betekend dat Ella gevaar loopt,' vulde Hermione hem bij. Er viel een korte stilte, één waarin Harry zeker wist dat de Hufflepuff studenten allemaal diep in gedachten waren verzonken. Uiteindelijk wisselde ze een blik af met elkaar en was Jenna de eerste die sprak. 'Eigenlijk was ik er wel klaar mee. Ze heeft haar vriendschappen beëindigd met ons, daar ben ik vrij zeker van. En misschien is het egoïstisch van ons om zo uit te zijn op antwoorden zodat we dit voor onszelf maar kunnen afsluiten. Maar ik wil dat ze nadenkt over waar ze mee bezig is, dus, wat wil je dat we doen Harry?'

Reacties (9)

  • Altaria

    Harry you are an asss!

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Damn! Harry! Dit ben ik niet gewend van jou!!
    Foei, zo heb ik je niet opgevoed!(N)

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Harry, je bent een volslagen idioot, ga maar weer terug in je boek totdat je je kan gedragen.
    +kudo

    4 jaar geleden
  • magiclove

    Harry deed echt agressief, echt niet de manier om haar vertrouwen te winnen...
    Hij maakt het enkel erger en erger
    Snel verder

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh-oh.. Ben benieuwd hoe dit zich gaat ontwikkelen!(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen