Foto bij 044 - Hunting

Dit duurde te lang :c We zijn stug bezig met schrijven, al waren we jullie misschien een beetje vergeten. Maar school is ontzettend druk in de 4de. Hadden we niet verwacht. Het verhaal loopt een beetje sloompjes, maar dat zijn we nu een beetje aan het versnellen (echt nog heel wat hoofdstukjes hierna) Maar goed, lees fijn verder. Reacties zijn altijd geweldig. Tips? Tops? Please?(A)

Amras
Mijn lederen laarzen maakte een knarsend geluid toen ik door het laagje sneeuw liep. Wind blies mijn haren in mijn gezicht en sneed zachtjes langs mijn huid. Mijn gedachten waren ver afgedwaald, met mijn handen in mijn zakken staarde ik naar de voorbijgaande grond. De kale takken van de bomen wiegde zachtjes in de wind en de twee grote wolven renden speels voor ons uit. Ik zuchtte zachtjes en hief mijn hoofd toen op. De oren van de wolven waren gespitst en ze stonden stokstijf stil. Ik stopte en keek in de richting waar ze wat zagen. Ik zag niks. Zenras en Nero liepen langzaam laag over de grond dichterbij. Yarea stond naast me en ook zij was nog aan het zoeken naar de prooi. Yarea hurkte toen ze het zag. Ik hurkte langzaam door mijn knieën, het duurde een tijd voordat ik het beestje zag. Het was een klein hert dat verderop rustig stond te drinken. Ik had niet vaak zo'n klein hert gezien. In de duistere kant waren er sowieso niet veel herten. Eigenlijk had ik nog nooit de jachttechniek van de wolfjes meegemaakt. Ze waren altijd zelf gaan jagen. Alleen in dit kamp moesten we bij ze blijven. Het was te gevaarlijk zeiden ze, al snapte ik niet hoe we het minder gevaarlijk zouden kunnen maken door er bij te zijn. We hadden al erg lang gezocht naar een prooi en ik hoopte dan ook erg dat het zou lukken om het te vangen.
De wolven waren nu wel erg dichtbij. Ik rees me iets op om het wat beter te zien. Een zwiep met de staart en ze schoten er beide vandoor en zo ook het hert. Yarea en stonden snel op en renden er achteraan. We zouden ze nooit bij kunnen houden, maar ik wilde toch iets mee maken van hun jacht.
Ze renden zigzaggend door het bos. Het kleine hert was sneller dan ik gedacht had en had een grote voorsprong. Ik zag hoe een van de wolven struikelde en onderuit viel en haast meteen weer er achteraan ging, al had het dier een grote achterstand. Het hert sprong de dikkere begroeiing in en schudde daarmee ook de wolven af. Ze hadden gefaald. Hijgend kwamen Yarea en ik tot stilstand toen we bij de onrustige wolven kwamen. Ik aaide Nero op zijn kop en draaide me toen naar Yarea.
"Laten we teruggaan. Het is al erg laat." Ze knikte en ik gebaarde naar de wolven dat we terug gingen. Zo liepen we terug naar het kamp. Yarea kende de weg het beste dus zij liep voorop, ik liep gapend naast Nero met mijn hand op zijn schoft. Het was nog een heel eind terug wandelen.

De wolven spitste weer hun oren, wat hadden ze gehoord. Zou het weer een prooi zijn? We stonden stil en luisterde, heel zachtjes hoorde ik gepraat. Het waren mensen. Ik sloop iets naar voren om het beter te zien, Yarea deed hetzelfde en ook de wolven bleven laag.
In de verte zag ik de silhouetten van mensen te paard. Het was donker, maar de mensen hadden een lamp bij zich en ik hoopte dat ze de lichtgevende ogen van de wolven niet zouden opmerken. Het waren twee mannen, ze waren druk aan het discussiëren. De gene met de lamp zat met zijn rug naar ons toegekeerd en de andere kon ik zijn gezicht niet zien.
Een fris windje waaide door de bomen en struiken en ik zag hoe Nero zijn oren in zijn nek legde en zijn lippen optrok. Ik legde een hand op zijn snuit en gebaarde hem stil te zijn. Hij mocht ons niet verraden. Ik kon een paar zinnen horen van het gesprek.
"Kunnen we niet terug gaan? We vinden ze toch nooit. Hoe veel dagen zijn we nu al aan het zoeken?"
"We kunnen niet terug, dat weet je. Hij is al pissig en nu nog meer. Als we met lege handen terug komen heeft dat niet veel zin."
De stemmen kwamen me ergens in mijn achterhoofd bekend voor, maar ik was niet zo goed in stemmen herkennen dus er schoot me niets te binnen. Ik probeerde een van de mannens gezichten te zien en op dat moment draaide het paard zich een beetje. Het licht van de lamp viel net op het gezicht en ik schrok. Het was Giltar.

Yarea zag het ook en ik zag de woede op haar gezicht. Ze haatte die man echt en dat kon ik haar ook niet verwijten. Ik zag het in haar ogen, ze wilde naar voren springen om hem tot moes te slaan. Ik hield haar vast aan haar tuniek en ze keek me pissig aan. Nu niet de woede op mij afreageren, Yarea. Ik schudde van nee en gebaarde dat we rustig weg moesten gaan.
"Ze mogen niet weten dat we hier zitten," fluisterde ik heel zacht.
Ze had me begrepen en ik tikte tegen Nero's neus toen die weer wilde gaan grommen en stuurde de wolfjes weg van het bosje. Ze gehoorzaamde moeizaam, maar liepen stilletjes het heuveltje af van de ruiters vandaan. Ik en Yarea slopen er zo stil als we konden achteraan. Ik probeerde mijn adem onder controle te houden, maar dat ging lastig met al die spanning. Yarea sloop zo stil als de nacht en je zag duidelijk dat ze er aan gewend was om zo stil te lopen. Ik daarentegen deed dit niet zo vaak en het kostte me ook veel meer moeite. Ik hoopte dat we ongemerkt weg konden gaan. De wolven waren al een stuk verderop en ik was blij dat ze zich hadden in kunnen houden.
Ik hoorde achter me dat de paarden in beweging kwamen en ik draaide me zachtjes om, om te kijken of ze ons konden zien. Ik kon nog een stukje horen van het gesprek.
"Nou als ik ze vind draai ik ze eigenhandig hun nek om. Het kan me niet schelen dat we ze nodig hebben ik zal ze niet vergeven wat ze met Elinan hebben gedaan." zei Giltar met een kwade dwarse toon. Als ze ons nu zouden vinden zouden we goed in de problemen zitten.
"We hebben de jongen nodig, de andere niet. Let wel op wat je doet is op eigen risico. Je wilt niet je hand verliezen omdat je jezelf niet in kon houden." zei de andere stem, ik vroeg me af of het Odrhán was, maar dat wist ik niet zeker.
Yarea was al over de heuvel en alleen ik was nog in zicht als ze zouden kijken. Ik kroop onhandig over de bodem van het bos. Ik was bijna over het kleine heuveltje heen toen ik een misstap deed en er een steen afbrokkelde en ik naar beneden viel.

Reacties (1)

  • EvilDaughter

    Trouwens! Sorry dat ik zo lang niet heb gereageerd!
    Ik zit ook in de vierde en heb het ook druk enzo:(

    Oh nee! Waarom Amras, waarom kan Yarea nooit eens verdrinken of van een rots afvallen!
    :(
    Jullie krijgen wel een kudo(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen