Foto bij Sunrise 5

Liam had ik die avond niet meer gesproken, want hij was zonder één woord te zeggen vertrokken. Naar god weet waar. Niet dat ik er iets op tegen had- ik hield ervan om op mijn ééntje te zijn- maar gisteren was een klote dag geweest.
Eerst die aanvaringen met Gemma- die een humeur had van een donderwolk, dan ik die mijn kamer uitgezet was- omdat er iemand eindelijk het gedrag van James had doorgegeven (en waarschijnlijk zijn grote afwezigheid in de lessen die opgemerkt waren), waardoor ik naar een nieuwe kamer verwezen was. In een fucking ander gebouw. Ik wist wie er hier woonde- niet enkel Liam, maar alleen maar snobs (of toch voor het grotendeel) en dan staken ze mij hier?
Alsof dat nog niet genoeg was, had ik het skypegesprek met mijn ouders moeten uitstellen- gezien ik maar één uur de tijd had gekregen om alles te verhuizen (en ik dat in mijn eentje moest doen).

Gehaast liep ik mijn nieuwe kamer uit, trok ik mijn leren jasje wat rechter en liep toen via de trappen naar beneden. No way dat ik nu de lift zou nemen. Ik voelde nu al enkele blikken- maar niemand had het lef om effectief iets verwijtend te roepen. Dat zou nog komen- daar was ik zeker van.
Initiatie muziek kon mij niet boeien, mijn gedachten dwaalden af naar alles wat ik nog moest doen en hoe mijn leventje er in één dag zo anders kon uit zien. Ik had een nieuwe kamergenoot- en niet iemand van mijn eigen rang- nee, één van de snobs (en volgens mij behoorde hij echt tot de topsnobs), had ik een ruzie met Gemma (om een onbekende reden) en had ik na gisteren geen enkel idee meer gehad voor mijn project. En ik zou er deze middag aan werken.

Schilderkunst verliep beter- deels omdat ik Gemma had zien lachen met een blond meisje- Melissa. Maar ik zocht geen contact met hen- het waren meisjes en Gemma had haar menig gisteren duidelijk gemaakt.
Na het opruimen van mijn spullen verliet ik het lokaal, met in mijn rechterhand mijn camera. Mijn lessen zaten erop voor vandaag en dat zorgde voor een tevreden glimlachje op mijn gezicht. Het weer is uitzonderlijk goed voor eind februari en ik keek de menigte rond, op zoek naar een goed plaatsje om mijn middageten te verorberen. Mijn blik viel op het blonde meisje. Melissa. Zijzelf zit in het gras, voor zich uit starend en af en toe een hap nemend van haar broodje. Ik kon het niet laten en richtte mijn camera op haar. Mijn eerste foto vandaag. Verbaasd keek ze op en ik glimlachte eens scheef.
“Mag ik?”
Ik gebaarde naar de lege ruimte naast haar en ze knikte, terwijl haar ogen de campus afzoeken. Na 5 minuten van stilte voelde ik haar blik.
“Waarom zit je hier?”
Ik keek haar verward aan.
“Waarom niet?”
Ze schudde meewarig haar hoofd en ik legde mezelf neer op het gras. Mijn zonnebril nam ik uit mijn zak en zette hem op.
“Worden het foto’s?”
Ik knikte, maar antwoordde dan.
“Ja. Dat is het plan.”
Mijn handen legde ik op mijn buik en ik voelde ze zachtjes op en neer gaan. Eigenlijk zou ik zo in slaap kunnen vallen, maar dat zou niet aangenaam zijn voor Melissa.
“Wil je erover praten?”
Ik kijk haar aan en nieuwsgierig blik ze naar mijn camera. Ze wilde niet over Gemma praten. Dat zag ik in haar blik.
“Ik ben nog aan het dolen Melissa. Ik heb nog niets specifiek en morgen- donderdag- moeten we het al bespreken.”
Ik zuchtte terwijl ik mijn hand door mijn haar haalde. Een tik wanneer ik gestrest was voor één of andere opdracht.
“Hmm, ik heb je nochtans al gespot in gebouw E.”
Nu keek ik haar aan. De afgelopen weken zag ik haar enkel tijdens de verplichtte lessen, nooit buiten de schooluren. En waarom weet ze dat ik gisteren in het muziek en drama gebouw zat?
“Hoe weet je dat?”
De vraag was er al uit voor ik enig besef heb.
“Omdat ik daar ook weleens ben en ik ving toevallig gisterenavond iets op?”
Ze keek mij glimlachend aan en ik grinnikte een beetje.
“En jij, heb jij al een onderwerp?”
Ik hield er niet van als mensen mij zoveel vragen stelden en Melissa kende ik niet eens.
“Ik denk aan schetsen.”
Nu pas zag ik haar tekenblok en schoof wat dichterbij.
“En?”
Ik keek haar vragend aan, spoorde haar aan om haar plan uit de doeken te doen.
“Mensen, ik ga mensen schetsen. “
Ze wilde er nog iets aan toevoegen, maar klapte haar mond dicht.
“Mag ik eens kijken?”
Ik knikte richting haar schetsblok, maar ze schudde haar hoofd.
“Nog niet Zayn. Dat zie je binnen enkele weken wel.”
Ik knikte begrijpend, maar mijn nieuwsgierigheid was nog niet gestild. Ikzelf zou het ook geen pretje vinden als iemand nu mijn foto’s zou zien. Ik sloot terug mijn ogen, als teken dat deze conversatie afgelopen was en geniet van het zonnetje.
“Mel!”
Een jongensstem riep boven de mensenmassa naar ons, maar ik herkende de stem niet, dus negeerde ik hem. Die jongen kwam niet voor mij maar voor Melissa. Ik hoorde haar lachen en draaide mijn hoofd een beetje. Een jongen zette zich vol enthousiasme voor ons neer en ik duwde mezelf een beetje mij op.
O. Hallo.”
Ik knikte en het is wel beleefd om mijn zonnebril eens af te doen.
“Hoi.”
Een grijns verscheen op zijn gezicht en ik bekijk hem eens goed.
“Ik ben Louis. Louis Tomlinson.”
Hij stak zijn hand uit en ik nam hem na een korte aarzeling aan.
“Zayn. Zayn Malik.”
Ik aapte hem na en zag hoe hij met zijn ogen rolde. Mijn blik liet ik over zijn lichaam glijden, terwijl zijn mond non-stop bewoog. Hij zag er goed uit. Nog zachtjes uitgedrukt, maar zijn ogen glinsteren als hij met wilde gebaren iets aan het uitbeelden is. Een grinnik verliet mijn mond en de jongen draaide zich om.
“Wat is er zo grappig? Ik zit duidelijk met een probleem en jij zit mij uit te lachen?”
Nu pas zag ik zijn gefrustreerde blik en ik beet even op mijn lip.
“Niets, het is een binnenpretje.”
Nog één keer richtte de blauwogige jongen zich tot mij en keek dan weer naar Melissa. Het gesprek boeide mij niet en ik nam mijn gerief.
“Hé, waar ga jij naar toe?”
Louis keek mij vragend aan en ik haalde mijn schouders op. Wat kon hem dat nu schelen? Ik kende hem 10 minuten? Maximum een half uur.
“Gaat dat je aan?”
Zijn ogen werden groter en nu keek hij mij gekwetst aan. Ik trok mij er niets van aan en liep naar mijn kamer. Campus B, 3de verdieping, kamer 17, hopend dat Liam er niet was zodat ik in stilte mijn plan kon uitdenken. Want de tijd drong- en ik wilde niet afgaan morgen tijdens de presentaties.
Wachten op de lift dacht ik aan het voorval van enkele minuten geleden. Had ik vriendelijker moeten zijn? Louis was een vreemd persoon, een onbekende maar ik hoopte dat ik hem niet gekwetst had, want ik voelde mij rustig bij Melissa. Want als ik nog vaker bij haar zou willen zitten, zou ik die jongen nog meer zien. Niet dat hij verkeerd was, maar hij was zo vol leven. Terwijl ik rustig was. De levenslust die hij uitstraalde, het gemak waarmee hij naar ons toe leek te stappen, dat had ik niet. Of dat laat ik toch niet zien. Nee. Ik schudde mijn hoofd en stapte de lift in. Niemand. Ik glimlachte. Iedereen zat natuurlijk buiten en ik drukte op het nummer 3. De liftdeuren sloten zich en ik leunde tegen de zijkant. De koelte deed deugd.
Misschien moest ik Louis maar eens fotograferen. Misschien kon ik wel iets doen rond gevoelens.

Dag liefjes,

Wat vinden jullie van Louis zijn verschijning?

Ook zijn we genomineerd met 'De geregelde toeval' voor het beste verhaal van 2016 we waren enorm blij. Bedankt aan diegene die ons genomineerd heeft.
Veel liefs

Reacties (2)

  • FollowYourDream

    Oh, Louis is nu al tof (:
    Maar Zayn mocht wel vriendelijker zijn tegen Louis.
    Hopelijk komt Zayn nog op tijd op goede ideeën..

    En proficiat meiden! Jullie verdienen dit zo, genomineerd worden. Echt proficiat! Ik ben zo trots op jullie (:

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Renate1983

    Ja, Louis is echt een spring in 't veld. Levendig. Kan het me zo voorstellen met hem. ;p

    En ik heb gezien dat jullie ook genomineerd zijn voor beste verhaal van 2016.
    Ik zelf ook met Where do broken hearts go.

    Love it, babes

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen