Foto bij 5. Do

Please, won't you believe me?
Even if you don't agree
Know that I am trying
To help us all break free.

- Kygo, Will Heard

Louis kwam de ochtend na de fotoshoot vroeg aan in St. Luke's. Hij blies zijn handen warm voor hij de sleutel in het slot stak. Hij hoorde voetstappen achter zich. Toen hij in die richting keek, zag hij Harry Styles dichterbij komen. Louis wachtte en hield de deur voor hem open.
"Hey," zei hij.
"Goedemorgen," antwoordde Harry stijfjes. Zijn compositie terughalen uit Harry's kantoor zou alweer moeten wachten. Louis probeerde een golf van teleurstelling te onderdrukken toen Harry niet terugkeek, of een conversatie probeerde te beginnen. Niet dat dat onverwacht was. Louis was niet echt heel erg vriendelijk tegen hem geweest. Hij beet op zijn lip en voelde zich plots beschaamd over hoe hij zich al die tijd al gedragen had. Meestal deed het hem niets wat anderen van hem dachten, dat was al zo van sinds hij begonnen was me audities te doen. De 'don't-fuck-with-me' houding en zijn toewijding hebben hem geholpen om plaatsen te krijgen die anders naar andere violisten zouden zijn gegaan. Betere violisten. Dat is deels ook wel waarom hij zich zo aan Harry ergert. Hij was er geraakt en het leek alsof het hem niet veel moeite had gekost, zijn geweldige charme en zijn universele respect van de internationale gemeenschap. Het zorgde ervoor dat al Louis moeite overdreven was. Dus ja, het was ijdelheid en zelfbescherming en misschien een beetje angst. Louis schouders zakten.
"Styles," riep hij net op het moment dat Harry een gang wou indraaien. "Wacht even." Hij had tegen Grimshaw gezegd dat vriendschap tussen een concertmeester en een dirigent er niet toe deed, maar dat vertrouwen het belangrijkste was. Louis had Harry niet vertrouwd om het orkest te leiden, maar hij had Harry geen reden gegeven om hem te vertrouwen. En daar zal nu een einde aankomen, dacht hij. Harry stopte en keek om. Voor het orkest. "Mag ik je iets vragen?" Hij had er al de hele week mee gezeten en hij had er natuurlijk nooit aan gedacht om er gewoon met Harry over te praten. Maar, vertrouwen. Dit wordt een oefening op vertrouwen.
"Natuurlijk," Harry haalde zijn schouders op en zijn gezicht bleef neutraal. "Kom binnen." Louis ging Harry's kantoor binnen, hij drukte Thunder tegen zijn borst en ging neerzitten in de roestige stoel. Harry bleef staan, handen achter zijn rug en zijn tenen naar binnen.
"Het gaat over Don Juan," verklaarde Louis. Hij trok er zich niet van aan dat hij zijn vioolkoffer vast had alsof het een teddybeer was; het zorgde ervoor dat hij zich veiliger voelde. Als hij degene was die deze stap moest zeggen (en ja, het moest hem zijn; dat wist hij), dan zou hij het zo doen.
"Oké," zei Harry. "Wat is je vraag?"
"Ik vraag me af waarom je het nog steeds zo rustig aandoet tijdens de repetities. Als je denkt dat het is omdat mijn sectie er nog niet klaar voor is, kan ik je verzekeren dat ze klaar zijn. Ze zijn veel beter geworden de laatste twee weken. We zijn klaar om het op tempo te doen." Harry fronste.
"Ik oefen het al de hele tijd op tempo." Louis opende zijn mond en sloot hem weer. Hij keek Harry vreemd aan.
"Wat?"
"De snelheid waar we op oefenden tijden de repetities, dat is hoe snel we het gaan doen tijdens de voorstelling." zei Harry trager dan gewoon, met een beetje sarcasme dat niet bij hem paste. "Ik wil dat de mensen de bezinning en de zelfreflectie begrijpen die Don Juan doormaakt. Het is een volledig nieuwe interpretatie."
"Maar... Dat wist ik niet... Ik heb het met hen tijdens de repetities van onze sectie steeds sneller geoefend." Harry gromde en zuchtte toen hij ging zitten en zijn benen kruiste.
"Weet je, Louis, zo'n dingen zouden veel minder gebeuren als je zou komen naar onze wekelijkse meetings." Shit. Louis zette zijn viool neer. Hij leunde naar voor en krapte aan zijn nek, starend naar de grond.
"Ja, ik weet het." Hij wilde niet naar Harry kijken. "Het spijt me. Ik was ba- een idioot, en ik moest sommige dingen anders hebben aangepakt."
"Sommige dingen..." Harry had de vaagheid van Louis' verontschuldiging opgemerkt. De manier waarop hij zijn woorden herhaalde, het voelde alsof hij Louis' lafheid nog eens duidelijk wilde maken. Even leek Louis de geuren van Dogwood te ruiken.
"Ja. Sommige dingen." Er was een lange stilte, het was alsof Harry op iets wachtte. Maar Louis schraapte zijn keel, leunde achteruit en zei: "Dit is de tweede keer dat ik me excuseer tegenover jou, in hoeveel tijd? Twee dagen?" Harry knikte en een kleine glimlach kwam op zijn gezicht. "Wordt het maar niet gewoon, Styles. En ik ben nog niet klaar over het tempo."
"Oh?" Harry fronste en keek naar zijn uurwerk. "Ik heb een meeting met Grimmy. Kan het wachten?"
"Ik ben hier nu." zei Louis en rolde zijn mauwen op en ritste zijn vioolkoffer open. "Het is nu of nooit." Harry bleef zitten.
Louis maakte zijn boog klaar en stemde snel zijn viool.
"Ik wil dat je even heel goed luistert naar hoe het klinkt als het snel gespeeld wordt, naar hoe het geschreven werd." Louis plaatste zijn viool onder zijn kin en keek afwachtend naar Harry. Harry knikte en Louis begon. Hij speelde op geheugen, zijn vingers bewogen soepel en zijn haar viel voor zijn ogen. Ik moet snel nog eens naar de kapper. Hij bleef naar Harry kijken. Ze keken in elkaars ogen, zoals ze dat de dag ervoor ook hadden gedaan. Grote, prachtige groene ogen. Louis eindigde het stuk, zijn bloed stroomde snel en hij ademde zwaar toen hij de viool liet zakken. "Voel je dat niet? Hij voelt zich schuldig." Harry knikte bedachtzaam en rolde zijn onderlip tussen zijn duim en wijsvinger.
"Ik vind zijn angst, zijn gevoel van pijn beter." zei hij. "Toen je dacht dat ik het traag wilde spelen omdat je dacht dat ik niet geloofde in je kunnen, kon ik de frustratie horen in je muziek. Dat was precies wat ik wilde." Natuurlijk was dat het dacht hij sarcastisch. "Maar goed," Harry stond op en keek nog eens naar zijn uurwerk voor hij zijn jas aandeed. "Ik kan nog net op tijd bij Grimshaw raken in het Barbican, denk ik. Bedankt voor deze privé voorstelling, maar we doen het zoals ik het zeg." Hij wachtte tot Louis uit zijn kantoor was voor hij de deur achter hem sloot. Net toen Louis zich draaide om weg te gaan, raakte Harry zijn hand Louis' heup. "Je moet je mouwen meer oprollen. Laat je armen meer zien." Louis' mond viel open.
"Ik probeer niet om je te... verleiden of zo." Harry knipte met zijn vingers en deed alsof hij triest keek.
"We zouden zo'n geweldig koppel zijn."
"Blijf dromen, Styles."
"Ik zie je later, Tommo."

Afspeellijst
+ Nothing left - Kygo, Will Heard

Prettige feesten iedereen!

Translator

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen