"Is het niet duidelijk? Ze heeft jou gered...." mompelde de vrouw bits. Alsof ze er nog wou bij vermelden dat hij dit Had kunnen voorkomen. Toen Edward de andere kant op keek werd zijn voorgevoel alleen maar bevestigd.

"En sindsdien...?" Alec moest zijn zin niet afmaken. Dus Cecania was net zoals hij bewusteloos?
"Hoelang al?" Vroeg hij verbaasd, voor de eerste keer sinds zijn transformatie zich niet bewust van de datum of het uur.
"Sinds zaterdag. Inmiddels heb je al twee dagen school gemist." Kon Carlisle hem vertellen.
Was dat nu het belangrijkste? School?
"Het is belangrijk voor onze dekmantel. Suli is niet het enige waar we aan moeten denken. We moeten ook gewoon deel blijven uitmaken van de maatschappij, en onder de mensen komen." Herinnerde Edward hem. Uiteraard, omwille van de Volturi. Zodat we niet weer moeten verhuizen. Uiteindelijk kon Alec er niet beter op vinden dan plaats te nemen aan de andere kant van het bed waarin Cecania lag. Rose keek niet op, maar vanuit haar keel klonk een zacht gegrom.
"Hij heeft even veel recht als jij om hier te zijn, Rosalie." Herinnerde Carlisle zijn oudste dochter. Het gegrom hield dan wel op, de ongemakkelijke sfeer bleef extra duidelijk aanwezig.
"Dus ... Toch niet dood-dood?" Hoorde Alec Jacob beneden vragen. Hij ging er niet vanuit dat de hond hem zou gemist hebben.
"En Suli....?" Vroeg Alec, eenmaal zijn gedachten afdwaalden naar wat hij zich kon herinneren.
"We hebben haar niet meer gezien of opgemerkt in de buurt. Maar we blijven op onze hoede. Ik denk niet dat ze zomaar verdwijnt." Zei Edward.
"Wat was het handig geweest als we Cecania nu hadden, misschien had ze kunnen helpen." Beet Rosalie.
"Natuurlijk, mijn grote plan. Cecania uitschakelen op een manier waarvan ik niet eens wist dat hij bestond." Gromde Alec terug. Alsof dit zijn bedoeling was geweest... Als hij geweten had wat dit Cecania zou kosten, had hij nooit meegewerkt. Had hij het haar nooit laten doen. Hij had liever zijn leven opgegeven dan dat van haar. Honderd keer liever.
"Dan had ze je tegen de grond gehouden en alsnog je geholpen hebben. Je weet dat ze uiteindelijk altijd doet wat ze wil." Herinnerde de gedachtenlezer hem. Alec keek naar de ijskristallen op de ramen.
"Een ding is zeker, ze is zeker niet...dood." mompelde hij uiteindelijk. "Ik denk niet dat ze dit effect op de kamer zou hebben als dat het geval was." Probeerde hij de moed erin te houden. Alsof de rest zich dit niet al lang gerealiseerd had. Waarom zou Rose hier anders zitten? Herinnerde een stemmetje in zijn hoofd hem. Er was een simpel antwoord: desondanks haar ... Soms minder makkelijke momenten, was ze erin geslaagd om de groep vampiers aan haar te binden. Ze was een deel gaan uitmaken van de clan, maar meer dan alleen dat, was ze ook deel gaan uitmaken van het gezin, zoals de beschermende houding van Esmee en Rose wel duidelijk maakten. Toch bleef de plotse ommekeer die Rosalie gemaakt had iedereen verbazen. Van neutraal, maar eigenlijk best wel wantrouwig was ze in één onverklaarde middag ontpopt tot Cecania's grootste beschermer.
Omdat hij niet wist wat beter te doen, en omdat hij het eerder in een van de films had gezien die Edward hem deed kijken om zich te leren menselijk gedragen, legde Alec voorzichtig zijn hand op die van Cecania. Vampiers waren niet sentimenteel, vampiers hechtten zich niet zomaar aan anderen. Hun instinct zou ze uit elkaar drijven. En toch, hier zat hij, samen met Rose, Edward en Carlisle, omdat een van de leden van hun clan niet wakker werd. Even ving Alec de blik van de gedachtenlezer op, die hem wat vreemd aankeek. Zeer zeker vriendelijk, maar toch ietwat vreemd. Maar echt lang kon hij niet stilstaan bij het Edward. Als hij nog mens was geweest, en nog een hartslag had gehad, had die zeker een aantal slagen gemist, toen Alec heel voorzichtig vingers voelde bewegen onder zijn hand. Het was genoeg om alle vampiers in de kamer op scherp te zetten, half uit anticipatie omdat Cecania wakker leek te worden, half omdat niemand wist hoe het meisje zou reageren.
Blijkbaar was het verschil in de kamer ook verder in het huis op te merken: de geluiden op de achtergrond vielen weg, en ik geen tijd stond Jasper naast de deur.
"Veiligheidsoverweging?" Vroeg Alec als begroeting. Jaspers gezicht bleef in de plooi, serieus als altijd, en helemaal gefocust op zijn taak: indien nodig Cecania onder controle houden. Voor zover dat mogelijk was. Hij knikte kort.
"En Jake en Bella gaan even wandelen met Reneesmee." Edward probeerde zijn toon licht te houden, maar hij was duidelijk bezorgd. Zou het elke keer zo gaan?
"Cecania?" Vroeg Rose zacht, haar stem kalm maar ook onzeker. Voorzichtig bewogen de vingers onder Alec's hand opnieuw toen het meisje haar naam hoorde.
"Je bent veilig." Herinnerde Alec haar. Iets wat hij toch wel graag zou weten als hij ergens ....wakker werd. Bij het horen van zijn stem, vlogen Cecania's ogen open. Ze nam de kamer in een oogopslag op, en hield Alec tegen de muur aan. Ze staarde in zijn ogen voor een tijd. Wat ze zag wist hij niet, maar blijkbaar niets ....slecht? Voorzichtig haalde ze haar handen van zijn keel af en ging ze zitten. De andere vampiers hadden onzeker toegekeken naar wat voor hun ogen afspeelde. Er was geen stoppen aan het kleine meisje, een poging daartoe kon elke situatie alleen maar erger maken.
"Wees volgende keer meer op je hoede." Mompelde ze, waarna ze zich op de anderen in de kamer richtte.
"Sorry als ik jullie bezorgd heb gemaakt. Probleem Alec opgelost." Het klonk even als een robot die verslag kwam uitbrengen. Dat veranderde gelukkig al snel toen Rose voorzichtig haar handen om Cecania sloeg en het meisje naar haar toe trok.
"Doe volgende keer niet zo roekeloos, wil je? Of waarschuw ons ..." Leek ze het meisje op de vingers te tikken. Maar haar toon was opgelucht en helemaal niet beschuldigend. Cecania dacht even na en knikte, alsof dat eerder helemaal niet in haar opgekomen was. Jasper stond nog steeds in de deuropening, als de getrainde soldaat die hij ooit geweest was. Wachtend op een bevel? Of konden Alec of Cecania nergens heen?
"Je bent geen gevangene, Alec. Ik had gehoopt dat je dat inmiddels door had." Viel Edward zijn gedachten in de rede.
"Ik denk dat we ons nu beter focussen op een plan van aanpak, want ik denk niet dat Suli ons met rust zal laten." Veranderde Carlisle het onderwerp.
"Niet zolang ik hier ben, nee.." zuchtte Cecania. Achter haar begonnen de ijskristallen op de ramen lichtjes te verdwijnen.
"Het lijkt me best om jullie nog meer moeilijkheden te besparen." Klonk het zacht vanuit Rose's armen.
"Denk je nu echt dat blijven wegrennen ook maar iets oplost?" Jasper was tot nu toe stil gebleven, maar leek zich niet meer te kunnen of willen inhouden.
"Vorige keer dat je wegliep, kwamen Rose en Emmett met kleerscheuren terug. Wat wordt het deze keer? Of komen ze niet terug?" Leek de jongen haar uit te dagen.
"Jasper..." Carlisle ging bijna zuchten.
"Dan moet je niet achter me aan rennen!" Riep Cecania uit met luide stem. "Dat vroeg ik toch niet?"
"Maar voor ons maak je deel uit van onze familie. En die laten we niet zomaar achter." Verzekerde Rose haar terwijl ze, naar Alec's idee, het meisje nog wat meer in haar armen sloot. Alsof dat haar zou tegenhouden.
"Niet elke familie is zo...." Cecania klonk zo stil en verslagen, liet haar hoofd rusten tegen Rose's schouder.
"Deze familie wel." Verzekerde Carlisle haar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen