Foto bij 061

Nadat iedereen een kop thee had gehad, besloten we naar de kerk te gaan, om Anna te helpen met wat laatste voorbereidingen. Daar vond ik ook een bekend persoon, die me met een grote glimlach begroette.
“Justine! Wat ben ik blij je te zien.”
Ik glimlachte. “Ik u ook, François. Hoe staat het met de voorbereidingen?”
“Het zijn de laatste loodjes. Ik weet zeker dat het perfect zal zijn als ze elkaar het ja-woord geven.”
“Ik ben blij dat te horen.”
“Eigenlijk ben ik meer benieuwd naar hoe het met jou gaat. Zit er je iets dwars?”
Het verbaasde me hoe hij door me heen wist te kijken, zelfs nu ik een blij gezicht op had gezet voor Anna’s bruiloft. Ik knikte voorzichtig.
“Kom, laten we een stukje gaan wandelen buiten. Dan kun je me vertellen wat er aan de hand is, als je dat wilt.”

Eerst liepen we in stilte door de straten van Parijs, en toen besloot ik hem alles te vertellen. Ik wist niet wat hij zou zeggen, maar het voelde alsof ik een geheim bewaarde.
“Ik heb een man ontmoet,” zei ik. “En ik denk dat ik verliefd ben.”
“Maak je je zorgen omdat hij zou kunnen sterven in de oorlog? Of aan zijn wonden?”
Ik knikte. “Maar dat is niet mijn enige zorg. Hij komt uit de koloniën.”
François knikte langzaam. “Ik begrijp het.”
“Mannen als hij doen het zwaarste, het gevaarlijkste werk. Zelfs als hij de griep en de ziekte overleefd, zal een kogel of een granaat het einde van zijn leven betekenen. En zelfs als hij al dat overleeft… Zelfs dan denk ik dat er geen lang en gelukkig voor ons zal zijn. Hij zal terug willen naar waar hij vandaan komt en mijn vader zal nooit toestemming geven voor een huwelijk. En Anna’s huwelijk herinnert me aan al dat.”
“Justine, ik moet je iets vertellen. Ik wilde het je pas vertellen na Anna’s huwelijk, omdat ik wilde dat je een fijne dag zonder zorgen had, maar ik denk sowieso al dat je die niet zal hebben.”
De toon in zijn stem maakte dat mijn hart in mijn schoenen zakte. Niet nog meer slecht nieuws..
“Het gaat over je vader. Hij komt nooit meer in de kerk, maar ik heb gehoord dat het slecht met hem gaat. De alcohol heeft zijn lever aangetast.”
“Wat?” stamelde ik. “Dat… Dat kan niet! Hij drinkt nog niet zo lang zo hevig! Hoe kan dit?”
Maar diep in mijn hart wist ik best dat het mogelijk was. Ik had gehoord van patiënten die hetzelfde hadden, zonder ooit een alcoholverslaving hadden gehad. Patiënten die minder hadden gedronken dan mijn vader…
“Ik weet het niet, Justine,” verzuchtte François. “Ik weet dat jij dit niet verdient. Ik vind het zo erg voor je.”

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Meh ik hoop dat ze toch nog afscheid gaat nemen van haar vader. Justine heeft wel echt haast alle pech van de wereld, terwijl ze dat helemaal niet verdient. Je bent wreed, Marleen. Geweldig, maar wreed.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Muuh. Ik hoop niet dat ze hem ook moet verliezen. Hij blijft toch haar vader... haar laatste familielid...

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Naaahw, poor her... Alhoewel, aan de andere kant, ze hoeft dan prob niet meer bang zijn hem tegen te komen?

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen