Foto bij 117 • Geen uitweg meer



Eleanor ging op haar tenen staan en reikte naar het boek op de bovenste plank. Haar vingers tikte de kaft aan en ze zag het wankelen op zijn kanten. Ze gaf het boek nog een duwtje en keek toe hoe het op zijn zij belande; nu kon ze er met gemak bij. Ze pakte het boek van de plank en bekeek de kaft, waar in grote letters 'Ancient magic artifacts' op stond. Ze keek een keer schichtig om zich heen en propte het boek in haar tas. Vervolgens draaide ze zich om en glipte de bibliotheek uit zonder dat Madam Pince haar zag. Ze rende direct richting de trappen en begaf zich richting de ziekenzaal. Sinds het tovergevecht in de badkamer op de zevende verdieping lag Draco in de ziekenzaal. Het was maar een dagje, maar Eleanor was niet van zijn zijde geweken, enkel wanneer ze honger kreeg of de avond viel. Ze was zich kapot geschrokken toen Harry met een totaal onbekende spreuk Draco's borst aan stukken had gereten, alsof een onzichtbaar zwaard zijn torso had bewerkt. Voor het eerst had Eleanor geen idee hoe ze hem kon helpen. De secondes die daarop volgde waren niets meer dan een waas. Het enige dat ze zich kon herinneren was haar woede. Een alles verzwelgende razernij die haar geest overnam. Het eerstvolgende wat ze zag was haar staf in haar hand, een ontplofte wc en Harry die koortsachtig een uitweg zocht. De achtereenvolgende gebeurtenissen waren aan haar voorbij gegaan; Snape kwam binnen en duwde haar aan de kant. Hij heelde Draco en voerde hem vervolgens af naar de ziekenboeg, waarna hij Eleanor apart nam en een uitleg eiste. Ze vertelde alles dat ze wist en werd toen weer weggestuurd. Paniekerig maakte ze baan naar de ziekenboeg, waar ze Draco bewusteloos aantrof op één van de bedden. Ze had een paar uur naast hem gezeten. Draco was de enige persoon die haar antwoorden kon geven over haar ouders, over de ketting, dat had hij beloofd. Al wist ze niet of hij zich aan die belofte had gehouden. Hij was zelf immers ook nog steeds bezig met zijn taak. En Eleanor had het rustig. Ze had al een tijdje geen last meer gehad van de ketting, geen pijn althans. Al kon ze het niet ontkennen dat ze de macht van de ketting niet had gevoeld in de badkamer. Ze was verblind door woedde en daar had het gebruik van gemaakt.
Toen ze de gang door liep wierp ze een blik op de tas die om haar schouder ging en zuchtte. En nu ben je ook al aan het stelen, dacht ze in zichzelf. Maar Draco had dit boek nodig. Ze lachte in zichzelf toen ze eraan dacht. Draco zou echt nergens zijn zonder haar. Ze kon het niet geloven dat hij het hele jaar had verspilt aan een paar drankjes en spreuken, die waren nutteloos tegenover zulke krachtige en eeuwenoude magie. Als Voldemort had geweten hoe weinig vooruitgang hij had gemaakt, dan had het groene licht allang geschenen. Eleanor rilde bij de gedachte, waarom dacht ze daar eigenlijk na over zoiets akeligs? Hoe haalde ze het zelfs in haar hoofd om over Voldemort te denken? Maar het moment dat ze er over nadacht, hoe meer het haar lastig viel. Zou Voldemort Draco eigenlijk in de gate houden? Als dat zo was dan wist hij dat hij met haar optrok en dat zou betekenen dat zij misschien gevaar zou lopen. En hoe zit dat met die infiltrant? Hij kon Voldemort zelfs gewaarschuwd hebben, als hij wist dat zijn optrokken dan tenminste. Een warme gloed vloeide door haar lichaam. Het was zo spannend allemaal, zo uitdagend en ze wilde er meer van proeven. Ze was in gevaar, maar wanneer was ze dat nu niet op Hogwarts. Ze had al zoveel meegemaakt en zo vaak aan de dood ontsnapt, dit maakte geen verschil meer. Dit jaar opnieuw. En volgend jaar zou het vast niet anders lopen. Als ze het tot volgend jaar zou maken tenminste.
Eleanor schudde de akelige gedachte uit haar hoofd en liep de ziekenboeg in. Ze liep helemaal naar achteren, waar ze Draco al op zag kijken van zijn bed. 'Kijk aan wie er wakker is,' zie ze grijnzend en ging op de stoel zitten naast het bed. 'Hoe voel je je?'Hij zag witjes en vermoeid, maar verder leek hij oké.
'Alsof ik net ben opgestaan uit de dood,'bromde hij. 'Wat is er gebeurd?'
Eleanor legde haar tas op haar schoot en keek hem aan. 'Je was ernstig gewond geraakt en Snape heeft je geheeld. Daarna ben je hierheen gebracht en dat was het zo wel. Je bent minstens een dag buiten bewustzijn geweest.'
Draco liet de dunne dekens wat zakken en trok zijn shirt op, zodat hij zijn borst kon bekijken. De sneden waren compleet verdwenen.
'Je hebt een hoop bloed verloren.. Ik dacht dat je eraan ging,' zei ze zachtjes.
'Ik vermoord Potter!' brieste hij opeens razend en kwam half overeind uit zijn bed, maar Eleanor duwde hem terug. 'Niet zo snel, bink, Potter heeft zijn portie al voor zijn kiezen gehad.'
Draco draaide zich met een ruk naar haar om 'Dat- Dat zag ik! Je- je vervloekte hem!' Hij staarde bedachtzaam naar de muur achter haar, alsof hij zich alles probeerde te herinneren en toen schoten zijn ogen naar haar gezicht. 'Je ogen werden zwart. Je gaf je over, Eleanor. Je gaf je over aan de ketting!'
'Ik kan me niet herinneren wat ik heb gedaan,' zei ze en sloeg haar ogen neer. De situatie lag haar zwaar. Dit was de eerste keer dat ze iemand opzettelijk probeerde te verwonden. 'Wat als het nog eens gebeurd.'
'Dan laat je het gebeuren.' Er viel een korte stilte, maar uiteindelijk ging hij verder. 'Hij vroeg erom Eleanor. Hij liet je niet met rust. De eerstvolgende kans die ik krijg, zet ik het hem betaald!'
Eleanor zuchtte. Er was niets dat ze kon doen om hem tegen te houden, sterker nog, het liefst zou ze willen dat Draco deze bedreiging door zou zetten. Harry was te ver gegaan. Hij was geobsedeerd met haar en Draco, vooral met Draco en hij zou het niet los laten. Dat had hij wel bewezen.
'Wat heb je gedaan in de tijd dat ik er niet was?' vroeg Draco toen verveeld.
Eleanor haalde haar schouders op. 'Niet veel. Ik heb vooral hier gezeten of in de keukens.' Ze haalde het boek uit haar tas en legde die op Draco's bed. 'Ik vond dit boek in de bibliotheek, misschien dat je er nog wat aan hebt.'
'Draco!'
Eleanor keek verbaasd om. Een groepje Slytherin studenten kwam de ziekenzaal binnen gehold, waaronder Blaise en Pansy. Ze liepen op het bed af en gingen bij hem staan, afkeurende blikken werpend op Eleanor. 'Wegwezen grondgraver!' siste Pansy naar haar.
Eleanor trok haar wenkbrauwen op. 'Volgens mij was ik hier eerst.'
'Al zat je hier al sinds kerst. Opdonderen kreng.'
'Pansy, doe rustig.' Blaise legde een arm op haar schouder, maar dat leek haar jaloezie alleen maar erger te maken. 'Laat los,' ze sloeg met een felle klap Blaise's hand van haar af. 'Het is haar schuld dat hij hier ligt!'
'Dat lag geheel aan Potter, Pansy,' stond Draco haar bij, maar Pansy moest er niks van hebben. 'Leugens. Je hebt hem tegen ons opgezet. Hij zondert zich af, is niets dan ziek en het enige waar hij zich nog mee bezig houd ben jij. Ik zou mijn stok tegen je strot moeten zetten en je persoonlijk van het Hogwarts terrein af moeten jagen!' Wonderbaarlijk genoeg bleef het niet bij die bedreiging en trok ze haar staf.
Eleanor zuchtte verslagen 'Prima, ik ga wel weg.' Ze sloeg de band van haar tas over haar schouder, keek nog een keer om naar Draco -die verontschuldigend zuchtte- en liep toen de ziekenzaal uit.

Stomme Slytherins, mopperde ze. Ze had hem nog willen vragen of hij al wat meer wist over haar ouders en door Parkinson kon ze nu niet meer de ziekenboeg inkomen. Ze had haar natuurlijk kunnen vervloeken, maar het zou haar alleen maar meer problemen geven als ze twee dagen achter elkaar in een tovergevecht verwikkeld zou raken. Ze zou eerst maar even naar de kelder gaan om haar tas op te ruimen. Dan kon ze het over een uurtje misschien nog een keer proberen, misschien dat Draco's gang dan weer weg zou zijn. De klep van de ton zwaaide open toen ze er met haar staf op tikte en Eleanor stapte de doorgang door, waar ze werd verrast door tientallen ogen die haar aanstaarden. Het was een tijd geleden dat Eleanor zoveel mensen in de gemeenschappelijke ruimte had gezien op dit uur. Niet alleen zaten al haar vrienden en het halve Quidditch team -behalve Zacharias- voor haar op de banken, maar ook een aantal Gryffindors en Luna. Eleanor liet haar armen zakken en staarde verbaasd de kamer rond. Ze vroeg zich sterk af wat iedereen hier kwam doen, al had ze wel zo'n idee toen ze Potter naar voren zag stappen. 'Ella, wil je even gaan zitten?'
Als in een reflex greep ze haar staf vast. Ze keek achterom, maar ze kon geen kant op. Davon en Jayden hadden de andere deuren geblokkeerd. Hoe durfde Harry zich hier te wagen en haar vrienden tegen haar op te zetten. Hoe durfde hij nog tegen haar te praten nadat hij Draco voor haar ogen bijna had vermoord. Woest klemde ze haar kaken op elkaar en hief haar staf op zijn ooghoogte. 'Wat moet je hier!' Het was niet eens meer een vraag. 'Waar haal je het lef vandaan, Harry!'
De anderen bleven haar strak aankijken, hun lichamen stijf en te angstig om een beweging te maken. 'We maken ons zorgen,' legde Hermione uit, alsof Eleanor dat nog niet wist. 'Jullie kunnen van mij apart oprotten. Ik wil niks meer met jullie te maken hebben!'
'Dat is het nou precies!' Ron's stem sloeg over van spanning. 'Dit gedrag, waar komt het vandaan?'
'Het hele jaar al word ik lastig gevallen, het hele jaar al vraag ik of jullie respect voor mij kunnen hebben en mijn hersenspinsels de mijne te laten. Ik vraag één ding en dat blijkt voor jullie allemaal te moeilijk. Vind je het gek dat ik dan nog zo reageer? Jullie zijn stuk voor stuk niets anders dan een stelletje ergerlijke, egoïstische en opdringerige zakken.'
'Ella, doe even rustig.' Jayden liep naar haar toe en probeerde haar wat te kalmeren, maar hem kon ze op dit moment niet aanstaan. 'Nee, nee ik ga niet rustig doen! Ik heb het al honderd keer gezegd dat ik met rust wil worden gelaten en telkens komen jullie weer aan mijn kop zeuren. Ik heb er schoon genoeg van!'
'Ella!' Jayden nog een stap dichterbij, maar Eleanor hief haar staf tot deze tegen zijn kin aan drukte. Waarschuwend keek ze hem aan en uiteindelijk zuchtte hij. 'Luister alsjeblieft even naar wat we te zeggen hebben.'
Even bleef ze zo staan en keek ze hem aan. Ze herinnerde zich wat hij tegen haar had gezegd een aantal dagen terug. Er was iets in zijn ogen dat haar deed kalmeren en uiteindelijk liet ze haar staf zakken en zette ze een stap bij hem vandaan. 'Goed,' bromde ze, wetend dat er geen kans was dat ze hier op een andere manier uit kon komen. Ze richtte zich tot de groep en wachtte af, maar ze kon een woeste blik in haar ogen niet verbloemen.
'Je gedrag de laatste maanden baart ons allemaal zorgen,' begon Harry die duidelijk de leiding had in deze -wat Eleanor verwachtte wat het was- interventie. Alleen dat al maakte haar nog kwader. Hij had het weer geflikt om bij haar in de buurt te komen. Ondertussen had ze de helft van zijn verhaal al weer gemist. '.. en het is ons zeker niet ontgaan dat je de laatste tijd erg veel met Malfoy optrekt.'
Bij die naam vernauwde ze haar ogen. 'Is dat wat dit is?' siste ze. 'Weer zo'n achterlijke speech over hoe slecht hij wel niet is? Met wie ik vriendschap sluit zijn mijn zaken, Potter, niet het jouwe. Niemand van jullie heeft daar iets op te zeggen.'
'We bedoelen er niks mee, Ella,' zei Luna toen, de laatste persoon van wie Eleanor had verwacht dat zou gaan spreken. 'We vertrouwen je en natuurlijk is het jouw keuze..-'
'Maar het is Malfoy!' onderbrak Hermione haar. 'Eleanor, hij is gevaarlijk. Denk alsjeblieft terug aan al die jaren en keren dat hij je had uitgescholden en pijn hebt gedaan en zeg me dat ik het mis heb!'
In een flits schoot alles door haar hoofd heen, maar geen herinnering was sterker dan de verdringing van eenzaamheid die ze in zich voelde. Het lag niet aan haar, het lag aan hen. Ze zijn verzwolgen door wrok. Ze hadden zo'n afkeer tegen Draco, dat iedereen die ook maar vriendschap met hem sloot ook op het haat-lijstje kwam te staan. Ze wist wat ze deed. Dit was de enige manier om door alles heen te komen. Dit was de enige manier op antwoorden en de enige manier om de zoete vrijheid weer te proeven.
'Ella, die jongen is niet te vertrouwen,' zei Davon toen.
'Hij is een Slytherin.'
'Hij is een Death-Eater.'
'Hij is een slecht mens.'
'Je hebt Harry bijna opgeblazen!'
Met een ruk hief Eleanor haar hoofd en keek Jenna aan. 'Is dit de reden dat jullie hier staan? Om mij over te halen jullie vooroordelen te slikken alsof het zoete koek is? Vergeving veranderd het verleden. Ik dacht dat jullie dat wel zouden begrijpen.' Ze keek haar medeleerlingen een voor een aan. 'Er zijn meer kanten aan hem dan op het eerste oog lijkt en ik pik het niet dat jullie zo over hem praten.' Ze klemde haar handen zo strak in vuisten dat haar knokkels wit werden. Haar wangen waren knalrood en als ze niet beter wist, kon ze zweren dat er stoom van haar hoofd af kwam; ze was woedend. 'En jij!' Ze wees weer naar Harry. 'Lafbek die je bent! Jij was degene die Draco en mij aanviel! Jij was degene die ons lastig viel en jij was het die hem in de ziekenboeg legde!'
'Hoor je jezelf? Je verdedigd hem? En waarvoor? Hij heeft nooit meer over jou gedacht dan wij over hem. Waarom verdient hij een tweede kans?' Dit maal was het Justin die zijn geduld verloor, maar Eleanor keek er niet van op. 'Het kan me geen zier schelen wat jullie vinden! Ik ben het zat met jullie, allemaal! Jullie hebben het recht niet over mijn leven te heersen. Het hele jaar geloven jullie niets anders dan zijn bevindingen.' Ze wees weer naar Harry. 'Hij is geobsedeerd met Malfoy. Ziek in zijn geest en verzwolgen met wrok en woedde. Ik weet dat hij het niet verdient, ik weet dat hij niets anders deed dan mij het leven zuur maken, maar ik kan niet anders! Het hele jaar word mij al verteld wat ik niet mag doen. Denken jullie dat jullie de enige zijn? Dat ik zo wilde zijn? Ik haat mezelf. Ik haar alles aan mezelf op het moment en het is niet mijn schuld. Ik heb geen keuze meer, ik heb nooit een keuze gehad.' Hijgend bleef ze staan. Haar keel voelde schraal en er zat een brok in haar keel. Nu pas had ze door dat haar ogen zich hadden gevuld met tranen en ze snikte een keer. Ruw veegde ze de tranen weg met haar mouw en keek om zich heen. Iedereen was stil, er werd geen woord gezegd. Niet totdat Jayden op haar af stapte. 'Ella,' zei hij zo zachtjes dat het bijna gefluisterd was. 'Wat bedoel je?'
Meer tranen rolden over haar wangen en meer snikken verlieten haar keel. Eleanor beefde en het leek alsof alle spanning in één klap haar lichaam verliet. Ze kon niet meer praten of bewegen, ze kon alleen maar huilen. Ze voelde hoe Jayden zijn armen om haar heen sloeg en zijn kin op haar hoofd rustte en ze klauwde naar zijn trui. Minuten dreven voorbij, maar er werd nog steeds niet gesproken. Jaydens hand wreef zachtjes over haar rug en het geluid van zijn hartslag en ademhaling kalmeerde haar eindelijk een beetje. Ze opende haar ogen en staarde naar de stof van zijn trui. Ze had het verpest. Er was geen weg meer terug. Na oneindige pogingen was het Harry eindelijk gelukt om haar haar tong voorbij te laten praten. Haar adem stokte in haar keel toen de lang verdwenen pijn terugkeerde. De pijn die haar overkwam was nog nooit zo heftig geweest. Het was alsof de ketting daadwerkelijk boos was omdat ze haar mond voorbij had gepraat. Ze schreeuwde en duwde Jayden met een heftige stoot van zich af. Paniek ontstond in de kamer, maar geen stem drong meer tot haar door. Haar nachtmerries keerde in één rits terug en ze werd op de grond gedwongen. Haar lichaam luisterde niet meer naar haar. Al dat het naar luisterde was pijn. Toen Jayden en Jenna op haar af kwamen lopen, hief ze haar staf. 'Nee! Blijf bij me vandaan!' Haar hand trilde hevig en de tranen stroomden over haar wangen. Susan gilde jammerend en voor het eerst in tijden zag ze ook Jenna in tranen, zichzelf straffend om het feit dat ze Eleanor had genegeerd. Eleanor schreeuwde nog een keer. Ze zou bezwijken aan de pijn als ze geen actie ondernam. Eleanor keek de kamer rond, volgde elk paar bange, bezorgde ogen en hief haar staf. Haar hand trilde hevig, maar er was maar één ding dat ze kon doen. Dumbledore's preek galmde door haar hoofd: 'Zolang zij nog aan jou herinnerd blijven, blijven ze van je houden.'
Haar maag draaide zich om en een hevige misselijkheid deed haar kokhalzen. Ze snikte een keer luid. 'Het spijt me, maar ik heb geen keus.' Haar gedachte gingen terug naar begin dit jaar, toen alles nog goed was. Toen Jenna nog niet boos was en Harry nog niet zo geobsedeerd. Toen Jayden haar nog niet gezoend had en toen ze nog geen pijn had. Een betere tijd. Een veiligere tijd voor hen. Ze had geen keuze. Ze moest dit doen. Eleanor slikte een keer, en haar stem, trillerig en ruw, verliet haar keel. 'Obliviate.'

Reacties (10)

  • GoCrazy

    Wat?!:|Neeeee!!! Dan kan ze toch niet doen?! Dat gaat toch niet?! Ze vervalst haar leven!! Ongelooflijk!! Ik snap dat ze het doet, maar toch, hoe kun je je vrienden zoiets aandoen... oke, ik snap het... maar toch:O

    Ps: je schrijft echt super!!!

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Nooo

    3 jaar geleden
  • chanyeoI

    Ik geloof niet dat Hermione dat zomaar laat gebeuren...

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Wat, omg, huh, ....
    Waarom Ella! Waarom nou:(

    Je schrijft zoo geweldig(H)

    4 jaar geleden
  • magiclove

    prachtig geschreven!
    snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen