Foto bij 119 • Tijdreizend

IK BEN BLIJ!! A Darkened Heart heeft de wedstrijd gewonnen! Thank you so much! Zonder jullie was het niet gelukt! Nu kan ik het met trots op de voorpagina zetten, yes!




Haar ogen staarde de overvolle kamer in. Eleanor was op haar zij gerold nadat ze was gewekt door het getjirp van de vogels buiten. De ramen waren bedekt met dikke druppels en de saaie, witte wolken gaf de kamer een sombere indruk. Een zucht rolde over haar lippen en verbrak de stilte om haar heen. Er was de laatste weken zoveel gebeurd. Ze kon het zich eigenlijk niet meer bevatten. Haar vrienden weten het straks niet eens meer. Eleanor was bang om straks voor hun ogen te verschijnen. Wat als ze het verpeste? Zou ze alles dan weer moeten meemaken? Kon ze dat wel aan? Ze kon geen fouten maken. Het was bijna vakantie, dan had ze de vrijheid. Nog een weekje. Maar wat zou ze gaan doen? Ze kon niet met Harry en Ron mee, sterker nog, dat wilde ze niet eens meer. Bovendien zouden Ron's broers vast weer vragen gaan stellen over het dagboek. Ze had ze lang niet gesproken. Misschien hadden ze het ook opgegeven. Maar nog even en dan zou ze met Draco haar vader gaan zoeken, of in ieder geval zijn huis. En daar zou ze zeker weten uitvinden hoe ze de ketting af kon doen en dan was ze weer vrij. Dan kon ze weer normaal doen en haar vrienden zouden het niet eens door hebben gehad. Geen leugens meer, geen pijn meer. Eleanor draaide zich om en keek naar Draco, die naast haar in het bed lag. Zouden zij en Draco dan hun eigen weg gaan als alles achter de rug is? Misschien wel. Het was immers alleen deze hel die hen samen bracht. Als dat over is, dan konden ze terug naar hun eigen leven.
Plotseling opende Draco zijn ogen en keek haar aan. 'Wat doe je?' vroeg hij schor, toen hij zag dat ze hem aankeek.
'Niks, ik dacht na.'
'Dat is niet gezond voor je,' bromde hij.
Eleanor greep het kussen vanachter haar hoofd en gooide dat op zijn hoofd, waaronder gevloek vandaan kwam. Ze lachte. 'Ik ga mijn uil halen en dan kom ik terug.' Ze sloeg de dunne dekens weg en stapte het bed uit. Gauw trok ze haar schoolkleding aan en keek op het klokje dat op het bureau lag. Het was nog vroeg, ze had nog een uur voordat de les zou beginnen. Voor de verandering bedacht ze dat het verstandig was om nu maar wel te gaan. Haar maag rommelde storend en ze zuchtte. Eerst eten. Ze griste haar tas van de grond en liep de kamer uit. Haastig liep ze de toiletten in en bleef abrupt staan. De ravage die ze daar had aangericht, was overal te zien. De vloer was nog klets nat en overal lagen brokstukken van gebroken porselein en spiegelscherven. Opfrissen moest ze maar ergens anders doen.
Nadat ze zich uiteindelijk een verdieping lager had kunnen opfrissen, liep ze richting de grote zaal. Het ontbijt was al geserveerd en de hal zat vol met hongerige leerlingen. In de verte zag ze haar klasgenootjes zitten en ze haalde een keer diep adem. Ze moest er achter komen of het had gewerkt. Vastberaden liep ze op hen af en pakte een stuk brood uit de schaal die naast Justin stond. Hij keek op en glimlachte. 'Morge,' zei hij kortaf en toen keken ook Jenna en Susan om. 'Ella, we hadden je gisteravond gemist in de slaapvertrekken, waar was je?'
Ze glimlachte schaapachtig. De spreuk had gewerkt, nu moest ze nog met de juiste smoesjes komen. 'Ik was nog even wandelen. Oh, en Jenna, je snurkt.' Met die woorden liep ze weg en toen ze Justin en Ernie hoorden lachen, wist ze dat het onschuldige leugentje had gewerkt. Eleanor was trots op zichzelf. Het was gewoon gelukt! Met een glimlachje liep ze de gangen door naar buiten en werkte ondertussen het stuk brood weg. Buiten zag de lucht wit en in de verte leek een hevige bui aan te komen. Eleanor beet op haar lip, hopelijk hoefde Avonmora daar niet doorheen te vliegen straks. Het gras was nog bedekt met douw en de wind was guur. De lente leek ineens verder dan verwacht. Eleanor sloeg rillend haar armen over elkaar en rende zo gauw ze kon naar de Owlery. Daar floot ze op haar vingers en tientallen uilen draaiden hun koppen naar haar om. Ze zuchtte. 'Nee, idioten, jullie moet ik niet hebben.' Ze liep de trap verder op tot ze Avonmora bij één van de ramen zag zitten. Eleanor krabbelde haar op haar kop, maar Avonmora beet haar hard in haar vinger. Instinctief trok ze haar hand terug en vloekte. 'Het spijt me, oké. Ik had veel dingen aan mijn hoofd.' Ze kon niet geloven dat een simpele uil zich beledigd kon voelen. Begreep dat domme beest dan niet dat ze het zwaar had. Zuchtend rolde ze haar ogen. 'Wil je een brief voor me versturen?' Ze hield haar arm uit en Avonmora klom op haar arm, waarna ze dominant omhoog liep en op haar schouder ging zitten. Eleanor liep de Owlery uit en marcheerde terug naar de zevende verdieping. Toen ze daar aankwam, lag Draco nog in dezelfde houding op bed. Eleanor keek op naar haar uil. 'Maak hem even wakker, wil je?'
De uil krijste een keer luid in haar oor en Eleanor onttrok zich even. Avonmora zette zich af en vloog naar Draco toe. Ze landde met haar scherpe klauwen op zijn ruk en pikte een keer in zijn schouder. Draco schoot overeind, Avonmora wild fladderend en krijsend toen hij zich met een ruk omdraaide. Eleanor lachte hartelijk en hield haar arm uit zodat de uil er weer op kon gaan zitten. 'Goeiemorgen.'
'Houd dat lelijke kreng uit mijn buurt!' Draco legde zijn hand op zijn schouder, waar een rood plekje zat waar de uil hem had gebeten. 'Wat heeft dat snertbeest gedaan?'
'Je les begint over een kwartier. Ik stel voor dat je jezelf aankleed en die brief graat schrijven.'
Mopperend en vloekend griste hij zijn overhemd van de grond en trok deze aan. Hij schoot in zijn broek en liep naar het bureau toe waar hij een stuk perkament en een veer had liggen. Hij begon er wat op te krabbelen en na vijf minuten rolde hij het perkament op en gaf het aan Eleanor. 'Jij mag het vastmaken. Ik raak dat beest niet aan.' Avonmora krijste boos naar Draco en hij zette behoedzaam een stap van haar weg. Hij draaide zich om en ging op de rand van het bed zitten om zijn schoenen vast te knopen. Eleanor rolde de brief een stukje open en begon te lezen:

'Lieve Moeder,

Ik stuur deze brief naar jou in vertrouwen, laat het aan niemand anders zien.
Hoe is het met je? En hoe is het met vader? Ik heb het probleem achter de kast bijna ontrafeld, maar ik mis cruciale informatie. Ik hoopte dat u me meer kon vertellen. Snape heeft me verteld dat een vader van een jaargenoot, Cerin Whelan, bij de Death-Eaters zat. Hij bestudeerde eeuwenoude Magische objecten. Hij heeft de informatie die ik nodig heb. Helaas is hij jaren geleden verdwenen. Maar als iemand heeft geweten waar hij heeft gewoond, dan moet het Vader zijn geweest. Of tante Bellatrix, maar die zou ik er zoveel mogelijk buiten houden.
Alstublieft vertel niemand over de brief. Ik mis u.


Liefs, Draco.'


Eleanor rolde de brief weer op en veegde haar ogen droog. Ze was ontroerd, ze had niet verwacht dat Draco zijn moeder zo miste. Toen ze wantrouwend haar ogen nog een keer over de tekst liet gaan, keek ze met een ruk op. 'Snape is die contactpersoon?!' De ernst droop van haar stem en ergens verbaasde het haar niet eens zoveel.
'Het was niet echt de bedoeling dat je de brief ging lezen,' antwoordde hij droog.
'Natuurlijk zou ik dat doen! Ik heb een eigen hachje om over te denken. Je had me ook gewoon kunnen zeggen dat het Snape was. Typisch..' Gauw stopte ze het stuk perkament in een envelop en gooide er een waterdichte spreuk overheen. Daarna gaf ze de brief aan Avonmora. Ze draaide zich om naar Draco. 'Ik stuur haar weg en dan ga ik naar mijn les.' Hij knikte.
Ze keek hem nog een keer doordringend aan en liep toen de kamer uit. In de gang liep ze naar de open ramen toe en liet Avonmora los. Ze keek toe totdat ze uit het zicht was verdwenen en liep toen gauw naar beneden voor haar les in de kas. De anderen leerlingen waren al aanwezig. Eleanor had haar handschoenen in haar tas zitten en deed deze aan. Waarop Jenna haar verbaasd aankeek. Eleanor haalde haar schouders op. 'Mijn hand geschaafd. Ik wil er geen vuil in hebben.' Jenna at het als zoete koek en Eleanor glimlachte. Misschien zou het toch niet zo'n groot probleem worden als ze dacht. Ze zat de les door en ging daarna naar de volgende, zichzelf afvragend of Avonmora haar bestemming al had bereikt. Ze werd er nerveus van. Was het wel zo'n goed idee om haar geliefde uil naar Malfoy Mansion te sturen, wetend dat Voldemort en zijn Death-Eaters daar rondliepen? Straks zouden ze haar iets aandoen. Nee, daar zorgde Draco's moeder vast wel voor. Ze was een stijve hark van een vrouw, maar haar liefde voor haar zoon was echt en daar moest Eleanor maar in geloven. Toen ze die avond in de grote zaal voor het eerst sinds tijden weer plaats nam aan de Hufflepuff tafel bij haar vrienden, voelde ze zich wat van hen vervreemd. Ze was nooit echt boos geweest op hen, alleen geërgerd door alles. Anders dan bij Harry, Ron en Hermione, wie ze hoopte voorlopig niet te zien. Ze wist dat Ron en Hermione enorm werden beïnvloed door Harry, dus op hen was ze niet heel erg boos, maar Harry. Ze keek even de zaal rond en zag ze aan hun tafel zitten met Neville en Ginny, alsof er nooit iets was gebeurd. Toen ze alleen al een blik van zijn haar opving, voelde ze een golf van woede haar lichaam overstromen. Ze walgde van hem. Zover was het gekomen. Maar het feit dat ze zich allemaal niets herinnerde, maakte haar blij. Nu hoefde ze er niet bang voor te zijn dat hij zich ook maar iets kon herinneren. Daar had ze wel voor gezorgd. Hermoine keek even om en zwaaide naar haar. Eleanor glimlachte. Ze had weer rust.
'Aarde aan Eleanor!'
Eleanor schrok op toen er een hand voor haar zichtbeeld verscheen en ze keek om naar Jenna. 'Ik vroeg of je de gebakken aardappeltjes even wilde doorgeven.' Eleanor knikte en pakte de grote schaal. Jenne schepte haar bord vol en vervolgens zette Eleanor de schaal weer terug.
'Waar is je schaafwond?' vroeg Jenna toen en wees naar haar hand. Eleanor keek haar bedachtzaam aan en toen herinnerde ze zichzelf wat ze vanochtend had gezegd tijdens Herbology. 'Oh, ik kreeg er last van dus ik ben naar madam Pomfrey gegaan. Zie, helemaal weg.' Ze draaide haar hand parmantig rond en schepte daarna wat eten op haar bord. Ze at wat en keek toen de langs de Slytherinstafel, waar Draco net plaats nam. Ze keek hem veelbetekenend aan, maar hij schudde zijn hoofd. Het was ook te mooi om waar te zijn. Die brief zou nog wel even duren. Het narrige hoofd van Pansy verscheen plotseling naast Draco en keek haar recht aan. Eleanor sloeg haar ogen neer en deed alsof haar neus bloedde. Ze kon er eigenlijk wel om lachen. Ze leek wel een chagrijnige kip hoe ze zo vanachter Vintcent haar kop liet zien. Toen ze de tafel rondkeek, en zag hoe normaal iedereen om haar heen zat, zonder wantrouwende of overbezorgde blikken, voelde ze zich opeens raar. Ze wilde hier niet zitten, sterker nog, ze had hen de afgelopen maanden alleen maar ontweken. Het klopte niet dat ze hier zat en het liefst stond ze nu op zodat ze alleen in de keukens kon eten. Ze walgde van zichzelf, maar ze had geen keus. Een week dit volhouden en dan kon ze weer alleen zijn. Eleanor luisterde naar Justin en Ernie die over de aankomende laatste wedstrijd spraken. Deze was vrijdag; Gryffindor tegen Ravenclaw. Eleanor wist dat hun team de zilveren beker al gehaald had en na de wedstrijd die Ravenclaw had gefaald, liep Gryffindor gemakkelijk kans op de Gouden beker. Sterker nog, het zat er dik in, dus Eleanor was niet zo enthousiast over die wedstrijd. Ze wilde alleen maar vakantie.
'.. er is niets spannends meer aan sinds Ravenclaw de vorige wedstrijd heeft verkloot,' bromde Justin narrig. Ernie stemde met hem in. 'Jayden is gelukkig opgeknapt. Heb je hem al gesproken Eleanor?'
Eleanor schudde haar hoofd. Wetend dat Jayden zich dat gesprek niet meer zou kunnen herinneren. 'Ik ga straks nog wel even langs.'
'Hoeft niet,' zie Ernie toen en wees. 'Als je het over de duivel hebt.'
Eleanor keek om en zag Jayden en Davon hun kan op komen lopen. Bij haar kant van de tafel bleven ze staan en Jayden pikte een aardappeltje van haar bord. 'Hé, Whelan. Alles goed?'
'Alles goed met jou?' vroeg ze glimlachend. Hij knikte. 'Veel beter nu dat gat in mijn hoofd is verdwenen. Zeg, heb je zo even tijd. Ik wil wat aan je vragen.'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Ik heb direct na het eten bijles. Ander keertje.'
Hij knikte begrijpend, lichtelijk teleurgesteld, maar liep toen weer door. Jenna porde haar in haar zij en grijnsde. 'Die arme jongen doet zo zijn best.'
Eleanor negeerde haar opmerking en na het eten liep ze direct naar de zevende verdieping.
'Bates weer, hah.' Het eerste wat Draco zei toen ze de kamer in liep. Eleanor rolde met haar ogen. 'Draco, maak je een grapje. Jayden kan zich die zoen niet eens meer herinneren. Ik houd hem wel op afstand.'
Draco knikte instemmend. 'Prima. Hoe zijn je vrienden?'
'Ze hebben wat hersencellen minder.'
Draco keek haar onbegrijpend aan en Eleanor zuchtte. 'Het heeft gewerkt, sukkel. Ze zijn alles vergeten, in ieder geval alles dat te maken heeft gehad met ruzies en de ketting. Ik denk dat Susan alleen nog iets weet over die nachtmerries, maar iedereen slaapt wel eens slecht. Dus ze hapt wel.'
'Mooi.'
'Hoelang ik dit volhoud weet ik alleen niet,' zuchtte ze en ging op een bureau zitten. 'Weet je hoeveel energie het me kost om daar te staan, bij hun, en maar te doen alsof er niks gebeurt is?'
'Ik begrijp je,' zuchtte Draco, 'maar je hebt geen keus. Het is maar een week. Ik weet dat je dat kan.'
Ze knikte. 'Maar Harry druk ik het liefst een vuist in zijn gezicht!'
'Je bent niet de enige,' antwoordde hij lachend, pakte haar pols vast en trok haar mee.
'Waar gaan we heen?' vroeg ze verbaasd.
'De bibliotheek. Je vader was goed in latijns heb ik begrepen. Er is kans dat hij latijns bij zijn aantekeningen heeft gebruikt.'
'Dus je wilt latijns gaan leren?'
'Ja.'
Eleanor grinnikte. 'Een hele uitdaging. Maar alleen de simpele woorden die ons kunnen helpen. Mijn hoofd staat echt niet naar leren. Het is verdorie bijna vakentie!'

Reacties (10)

  • scintillare

    Ik hoop dat Fred en George aan Ron gaan vragen hoe her gaat met Ella, en dat ze zich dan alles weer herinneren:))

    2 jaar geleden
  • Altaria

    Ergens hoop ik dat Jayden nog wat weet...

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Gefeliciteerd!!!!!!! Je hebt het verdient!
    Dit is zo'n leuk verhaal

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Wauw wat hou ik toch van jou manier van schrijven! Elke letter die ik lees is zo goed ik ben echt jaloers! Dit is z'n goed verhaal xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen