Foto bij 120 • Beantwoordde brief




De dagen die daarop volgde, voelde Eleanor zich steeds gespannen. Elke keer wanneer ze neerzat voor het ontbijt, bleven haar ogen op de lucht gericht, wachtend op de uilen, wachtend op Avonmora. En elke keer sloeg ze haar ogen teleurgesteld neer, wanneer zij niet kwam opdagen. Dan wachtte ze weer de hele dag af tot het volgende ontbijt. Dit ging zo door tot donderdag ochtend, toen een bekend gekrijs boven haar hoofd klonk en Avonmora uit de lucht kwam dalen en voor haar op tafel plofte; met een envelop in haar snavel. Ze pakte gretig de envelop en bedankt de vogel met een uilensnoepje. Tevreden vloog deze weer uit zicht.
'Wat is dat?' voeg Jenna nieuwsgierig en deed een poging de envelop uit haar vingers te pikken, maar Eleanor legde het op haar schoot. 'Een brief van de tweeling, over de vakantie.'
'Oh, blijf je weer bij hen overnachten?'
Eleanor knikte twijfelend. 'Dat was het plan een beetje.' Ze werkte haar ontbijt weg en ging vervolgens naar de les, met de brief in haar tas. Ze was razend nieuwsgierig naar wat er in stond, maar ze wist dat ze niet ongemerkt de brief kon lezen zonder dat iemand over haar schouders zou meekijken. En daarbij, de brief was naar Draco geschreven. Gelukkig zou ze niet lang hoeven te wachten, haar eerste les had ze immers Defence Against the Dark Arts met Draco. Ze liep gauw naar het lokaal en nam plaats, terwijl ze verlangend naar de deur bleef staren tot Draco binnen kwam lopen en plaatsnaam. Vervolgens graaide ze naar haar tas en schoof de envelop over de tafel naar hem toe. Draco keek er verwonderd naar en pakte het van tafel. Maar in plaats van de envelop te openen, schoof hij het in zijn zak. Eleanor keek hem verbaasd aan. 'Wil je niet weten wat er in staat?'
Draco richtte zijn ogen naar de voorkant van de klas, waar Snape ongeduldig stond te wachten tot al zijn leerlingen hadden plaatsgenomen. 'Niet nu. Vanavond.'
Eleanor knikte begrijpend. Snape had wel vaker leerlingen een notitie gedwongen voor te lezen nadat hij hen had betrapt. Niets zou erger zijn dan dat Draco die brief voor de klas moest oplezen. Toch bleven haar ogen de rest van de les steeds naar Draco flitsen. Zouden zijn ouders zijn vraag hebben beantwoord? Of zouden ze niks weten? Misschien was hun brief wel onderschept door Voldemort, en zou Draco in de problemen zitten. Die gedachte deed haar maag ineen krimpen en ze probeerde zich te concentreren op Snape. De woorden 'toets' ving ze enkel nog op voordat hij een datum op het bord krabbelde.
'.. alles dat jullie hebben geleerd dit jaar.' Een dikke streep werd onder de datum getrokken en hij draaide zich om, waardoor zijn mantel om zijn voeten zweepte. 'Ik verwacht dat iedereen zich hier goed voor inzet.' Zijn ogen bleven haken bij Eleanor en Draco en ze ging direct rechtop zitten. Pas toen hij zijn blik weer van haar verwijderde, kon ze weer ontspannen. 'De les is afgelopen,' was het laatste wat hij zei, voordat het werd opgevolgd door schuivende banken en boeken die in tassen werden geschoven. Eleanor ruimde haar spullen op en liep met Draco richting de uitgang, maar voordat ze het lokaal kon verlaten, werd ze tegengehouden en ze draaide zich om. 'Ga je met ons mee?' Hermoine oogde Draco verdacht na toen hij omkeek. Eleanor keek achterom en knipoogde naar hem voordat ze zich weer tot Hermione richtte. 'Ja, Potions, toch?'
Hermoine knikte en liep voor haar uit het gat van de deur door. 'Hebben jullie de laatste tijd ook zo'n hoofdpijn?' vroeg Ron, terwijl hij tergend zijn hand tegen zijn slaap drukte. Hij keek de andere aan, maar Hermione schudde haar hoofd. 'Gisteren wel wat, maar vandaag heb ik er geen last meer van. Misschien ben je gevoelig voor de luchtdruk of zo.'
Ron knikte. 'Dat zal dan wel, ja.'
Eleanor hield haar mond stijf dicht en beet haar lip om een glimlach tegen te werken. Ze kon zich wel voorstellen dat de spreuk zijn bijwerkingen zou hebben. De extra herinneringen die ze had toegevoegd, moet wel wat druk geven. Eleanor had overal waar de mensen haar met Draco had gezien, hem ingewisseld voor Jayden. Dan kon ze er zeker van zijn dat het niet opvalt. Alleen bij Jayden had ze Draco veranderd in Zacharias, met de smoes dat het altijd om de training ging. Het was vast veel te bevatten voor haar jaargenoten. Het feit dat ze zo met hun gedachten kon spelen, gaf haar een intens gevoel van euforie en machtsidee. Ze was trots op zichzelf dat ze zich er zo uit had kunnen werken. En dat zonder enige consequenties. Op de tweede verdieping kwam een groep ouderejaars hen te gemoed lopen, waaronder Jayden. Hij glimlachte naar haar en hield haar tegen. 'Heb je nu even tijd?'
Ze keek weifelend om naar Hermoine, maar zij trok Harry en Ron al bij haar weg. 'Eigenlijk moet ik naar de les,' mompelde ze toen.
'Het duurt maar heel even.'
Ze knikte.
'Wat er tijdens de wedstrijd gebeurde.. Voel je alsjeblieft niet schuldig, ik heb mijn keuze gemaakt en ik heb er geen spijt van. Ik moet er niet aan denken dat ik niks had gedaan en jij daar had gelegen, of erger...' Hij viel even stil en ze legde een hand langs zijn kaak. 'Ik voelde me schuldig, nog steeds, maar ik kan er toch niks aan veranderen. En ik vond het erg moedig van je, dank je wel.' Ze probeerde zoveel mogelijk afstand te houden in haar woorden, om een gebeurtenis als de laatste keer te voorkomen. Ze trok haar hand instinctief terug, toen een herkenbare pijn haar kwelde. Een pijn die ze zeker niet had gemist, maar waardoor ze zich wederom moest afschermen. Hoe ver wilde de ketting haar nog drijven? Ze had de geheugens van haar vrienden gewist, hen meerdere malen verradden, Harry vervloekt.
'Ik moet naar de les,' loog ze vlug en glimlachte hem vaarwel. Haar hand omsloot de band van haar tas in een poging zich van de pijn af te leiden. Ze liep van hem weg de gang in, waar ze een zwak geroep zich nog kon horen achtervolgen. De pijn was dragelijk, maar de oude wonden maakte het zwaar een neutraal gezicht op te zetten. Maar toen ze de Potionsles in glipte, was de pijn al weer weggetrokken. Toen ze naast Ernie plaatsnam, wisselde ze een korte blik af met Draco. Hij leek direct door te hebben wat er was gebeurd en knikte bemoedigend, waarna zijn aandacht van haar werd weggetrokken door Pansy. Eleanor pakte haar boek uit haar tas en sloeg deze open toen de professor langsliep.
'Goedemiddag allemaal,' sprak deze opgetogen, 'vanmiddag wilde ik jullie de kans geven jezelf voor te bereiden op de laatste testweek van dit jaar. Als er vragen zijn, zal ik die beantwoorden en mochten jullie nog een potion willen brouwen, dan is vandaag je kans.' Hij keek de klas rond, terwijl hij leunend tegen een tafel vol met potjes en drankjes de klas rond keek. Niemand stak zijn vinger op. Eleanor keek piekerend in haar boek, naar een van de opengeslagen bladzijdes. Het drankje dat daarop afgebeeld stond, had ze één keer aan het begin van het jaar gebrouwen. Desondanks was het haar niet ontgaan en was het zeker de laatste tijd veel in haar hoofd opgeschoten. Dit drankje zou een uitweg kunnen zijn tot veel dingen, in verschillende opzichten. Uiteindelijk hief Eleanor weifelend haar hand. 'Ik had nog wel een vraag, professor.'
'Ja, Eleanor, ga je gang.'
'Ik vroeg me af of ik deze les de draught of the living death nog eens mag proberen te brouwen?'
De man knikte. 'Een specifieke keuze, maar natuurlijk.' Hij keek de klas rond en klapte toen een keer in zijn handen. 'Zorg dat jullie bezig blijven!'
Eleanor klom zuchtend van haar kruk af en liep naar de achterste kast toe, waar ze alle benodigdheden bij elkaar zocht. Ze bracht de spulletjes terug naar haar plaats en stalde ze uit, waarna ze direct aan de instructies begon. Misschien zou het haar lukken een potje mee te nemen, als de professor even niet keek. Het kon nog van pas komen. Voor zichzelf, of voor iemand anders. Ze keek even opzij naar Draco, die in een ketel roerde, terwijl Pansy er ingrediënten ingooide. Misschien was het een uitweg. Misschien niet voor haar, maar voor hem. Al zou dat niets minder dan zelfmoord betekenen. Draco ging zijn ouders niet in de steek laten, zelfs niet als dit voor hem het beste uit zou komen. Eleanor schudde haar hoofd. Zelfmoord? Wat dacht ze wel niet? Maar het goedje was handig, misschien kon ze er wat mee spelen en er een wapen van maken. Dan kon ze zichzelf beschermen, zelfs zonder staf. Opnieuw werd haar blik opzij getrokken. Haar ogen dwaalden af naar zijn broek, waar een stukje papier uit zijn achterzak ontsnapte. Zou hij de brief al gelezen hebben? Gelegenheid had hij genoeg. Eleanor werd zo opgehouden door haar vrienden, dat ze hem amper nog zag. Pas toen ze haar Charmsles had, realiseerde ze zich dat het niet lang zou duren voordat ze ook zou weten wat er in de brief staat. Ze nam gauw plaats naast Jenna, en bad dat de les gauw zou overvliegen.
'Bijna Vakantie,' zuchtte Jenna en liet met een klap haar boek op de tafel vallen.
Eleanor knikte. 'Vertel mij wat.' Ze volgde Professor Flitwick terwijl hij zich door de kamer haastte. Hij keek naar haar om, maakte een klein sprongetje en greep naar iets op zijn bureau, waarna hij haastig op haar af kwam lopen en haar de brief aangaf. 'Deze is van de heer Otterburn, met zijn complimenten.'
Eleanor pakte de brief onthutst aan en opende deze. 'Complimenten waarvoor?' vroeg ze nog, maar de professor haalde zijn schouders op. 'Dat is al dat hij mij gezegd had.' Hij draaide zich om en liep weer weg.
Eleanor trok een wenkbrauw op en begon te lezen, terwijl Jenna nieuwsgierig over haar schouder meekeek.

Dag Eleanor, verrassing!
Dit jaar is mijn keuze op jou gevallen. De geschiedenis van de Wodka Eructo gaat jaren terug en was aan mij doorgegeven vorig jaar. Ik wil dat je hem van mij leert, maar houd het zo lang mogelijk voor jezelf. Leer het aan niemand, behalve wanneer jouw keuze op iemand valt volgend jaar. Jouw taak omvat het verbeteren van de saaie feestjes met alcohol! Ontmoet me vanavond in de bibliotheek op de zevende verdieping.

AO



Eleanor sloot de brief en glimlachte, maar die verdween al gauw toen ze een harde klap tegen haar arm voelde. 'Au zeg!'
'Jij mag de Wodka Eructo leren! Mazzelaar!' fluisterde Jenna dolenthousiast. Eleanor glimlachte als een boer met kiespijn, terwijl ze over haar arm wreef. 'Mond dichthouden hoor!'
Jenna knikte begrijpend. 'Natuurlijk!' Haar enthousiasme hield de rest van de les in vlagen aan, maar toen de les eindelijk over was, stormde Eleanor de deur uit, niet wachtend op Jenna. Ze had nu belangrijkere dingen te doen. En dat ging ver voor haar voormalige vrienden. Eleanor wist nog steeds niet hoe ze hen nu moest noemen. Vrienden, nee, maar ex-vrienden, ook niet. Niet dat het nu uitmaakte. Ze stormde de trappen op en vluchtte de Room of hidden things in, waar Draco op de rand van het grote bed zat te wachten op haar. Hij stond direct op toen hij haar zag. Eleanor bleef staan, haar ademhaling nog zwaar vanwege het rennen. Haar handen waren klam en haar keel zat dicht. De gespannen sfeer in de kamer was te proeven. Het leek alsof beide even aan de grond genageld zaten, want geen van hen zei iets of overwoog een stap te zetten. Eleanor begreep niet waarom ze zich zo opgesloten voelde, maar misschien kwam het omdat ze zo lang had gehoopt op antwoorden en deze nu misschien zou krijgen, dat haar lichaam helemaal afsloot. En Draco was bang, dat zag ze in zijn ogen. En hij ook in de hare blijkbaar. Draco slikte een keer en haalde de brief uit zijn achterzak. Pas toen ze de brief zag, kwam Eleanor in beweging. Langzaam kwam ze vooruit en liep naar hem toe, tot ze vlak voor hem stond. 'Heb je-' begon ze, maar hij kapte haar af. 'Nee, natuurlijk niet. Ik heb gewacht.'
Eleanor knikte beschaamd en schraapte haar keel. Ze nam plaats op het bed en Draco ging naast haar zitten, de brief nog gesloten in zijn hand. Ze staarde even verdoofd naar de grond, maar hief uiteindelijk haar hoofd en keek hem aan. 'Ben je er klaar voor?'
Hij twijfelde, zijn hand trilde. 'Eerlijk gezegd, nee. Wat als hij is onderschept?'
'Daar moeten we dan maar achter zien te komen.' Ze sloeg haar armen om zijn middel en drukte zich tegen hem aan.
Draco knikte. En toen, heel langzaam, alsof de brief zijn meest kostbare bezit was, opende hij de envelop. Eleanor keek mee en begon te lezen.


Mijn liefste zoon. Hoe blij ik ook ben van je te horen, te lezen dat je veilig bent en te zien dat je in orde bent, het sturen van die brief was te riskant. Er gaat niks aan Lord Voldemort voorbij. Was het niet voor het feit dat ik in de tuin was het moment dat de uil aan kwam vliegen, dan had het misschien anders afgelopen dan nu. Ik vreesde het ergste toen ik je brief ontving, maar het doet me zo veel goeds om van je te horen, kind. Ik mis je. Je vader mist je. Het huis is niet meer wat het geweest is, maar we overleven. We overleven altijd.
Het is mij een opluchting dat je vooruitgang hebt geboekt. Ik ben zo trots op je. Je vader wilde niet spreken over Cerin Whelan. Hij noemde hem een verrader en verliet de ruimte. Maar ik heb gezocht en ik vond wat in de oude studie. Het was een krantenartikel, uit de jaren 70. Ik heb hem in de envelop gestopt, al weet ik niet of je hier wat aan hebt.
Ik kwam zijn naam nogmaals tegen in een dossier en er stond een adres, maar ik kan niet zeggen of dit nog correct is. Er stond alleen een plaatsnaam: Roundwood, Wicklow.
Het spijt me dat ik niet meer voor je kan betekenen, lieverd. Alsjeblieft, voor je eigen veiligheid vraag ik je om geen antwoord te geven op deze brief. Het deed mij zoveel deugd je stem in mijn hoofd te horen bij het lezen van deze brief. Het geeft mij kracht. Ik geloof in je, Draco, ik geloof dat je dit kan. En zodra alles achter de rug is, hoef je je geen zorgen meer te maken. Dat beloof ik je.

Veel liefs,
Moeder


Draco sloot de brief en bleef stil. Even was het enige dat Eleanor kon horen zijn zwakke ademhaling, vermengd met het geluid van haar eigen. Ze had het warm, alsof de snijdende spanning haar binnenste verhitte. Haar handen waren nog klam, en haar hart beukten tegen haar borstkas aan. Haar keel was nog nooit zo droog geweest en haar tong nog nooit zo lam; ze wist zich geen woorden te vormen. Uiteindelijk legde ze twijfelend een hand op de zijne en hij pakte deze vast. Ze keek op en de blik die ze daar zag, beangstigde haar. Hij keek strak vooruit, zijn gehele omgeving negerend. De blik op zijn gezicht stond zo ernstig dat ze haar adem even inhield. Maar toen ze die uitblies, kroop het kippenvel over haar huid, want het aanzicht van zijn ogen stond zo in tegenstrijd met de rest van zijn gezicht, dat het haar verwarde. Zijn ogen stonden triest, verloren en gevuld met tranen, maar de rest van zijn gezicht liet enkel vastberadenheid en strijdvaardigheid zien. Eleanor wist niks te zeggen. Ze liet zijn hand los, ging op haar knieën naast hem zitten en drukte liefkozend zijn hoofd tegen haar borst. Ze hoorde gesnik, maar zei er niks over. In plaats daarvan streelde ze zijn blonde haren en liet hem zichzelf kalmeren. Uiteindelijk drukte hij zich van haar weg en stond op. Hij liep de kamer een paar meter in en veegde ruw de tranen van zijn gezicht. Daar bleef hij even staan, duidelijk beschaamd over zijn gedrag. Het liefst had ze nu iets gezegd, maar haar tong leek haar gestolen. Ze keek opzij naar de brief, die hij op het bed had laten liggen en zag de duidelijke vlekken in het inkt, waar zijn zouten druppels het papier hadden geraakt. Eleanor pakte de envelop die ernaast lag en haalde het krantenbericht eruit. Het was oud, erg oud papier. De kop sprak over een eerstejaars Muggleleerling die is gestorven in 1977. Er werd geschreven over een mogelijke moord, maar het schoolbestuur wilde er niks over kwijt aan de pers. 'Het is een ongelukkig incident en de dader zal er zeker niet ongestraft aan ontkomen,' aldus Dumbledore, hoofdmeester van Hogwarts. De beangstigde leerlingen zijn ter bescherming vervroegd naar huis gegaan en de examenstudenten zullen hun examens later het jaar moeten inhalen. Verscheidende leerlingen werden verdacht, maar tot op heden blijft de moord op jongeheer Dennis Dalery een groot mysterie.' Eleanor zag niet hoe dit haar zou helpen met haar ouders. Ze legde het blaadje naast zich neer en keek op naar Draco, die nog steeds niet bewogen had. Eleanor zuchtte, stond op en liep met langzame passen naar hem toe. Ze sloeg haar armen om zijn middel en drukte haar wang tegen zijn rug aan. 'Het komt goed,' was het enige dat ze wist uit te brengen en ze voelde hem huiveren. Het tegen zijn rug voelen van haar hard kloppend hart leek haar onvermijdelijk. 'Je moeder houd heel veel van je, Draco.' Ze voelde hem een keer diep ademhalen.
'Roundwood, Wicklow,' fluisterde hij toen en draaide zich toen om. Zijn ogen waren nog gezwollen en zijn neus kleurde rood, maar er lag een glimlach rond zijn lippen. 'Laten we eens uitzoeken waar dat ligt.'

Reacties (7)

  • Altaria

    Ella mag niet dood...

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Oehh jeej

    Ella! Niet doen! Je mag ons niet verlaten!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    O.O

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh! Spannend, ik wil meer!:Y)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen