Ik klap mijn dagboek dicht en schuif hem zo mijn tas in. Ik recht mijn rug en kijk de jongen verwachtingsvol aan.
'Deze jongeman hier, dames en heren, heet Axel Blaze,' begint onze docent. 'Hij is nieuw hier op school, dus zorg dat hij zich hier een beetje welkom voelt.' Onze docent went zich weer tot de jongen. 'Ik hoorde dat je een hele goede voetballer was op je oude school?'
Axel knikt kort. 'Ja.'
Ik draai mijn hoofd meteen naar Mark en begin enthousiast op mijn stoel heen en weer te schuiven. 'Hij móét in ons team komen, Mark.'
Hij knikt hevig. 'Echt wel. Dat moet.'
Ik kijk weer naar Axel. Het valt me op dat hij nogal afwezig lijkt. Hij staart door het raam naar buiten en is niet helemaal bij de... Uhm... Engels les? Ach, wat maakt het uit.
Opeens draait Axel zijn hoofd naar me om. Alsof hij voelt dat ik naar hem kijk. Een paar tellen kijk ik hem recht in zijn ogen. Maar ze laten weinig tot geen emotie los. Ik glimlach voorzichtig en draai mijn hoofd dan weer naar Mark. 'We moeten hem echt in ons team krijgen. Anders word ik gek,' sis ik zacht.
'Ik ook,' knikt Mark enthousiast. 'Zijn schot was zo supercool!'
'Mark? Manou?' Mark en ik draaien ons hoofd naar het bord, waar onze leraar ongeduldig voor staat. 'Kunnen jullie je asjeblieft weer even op de geschiedenis les concentreren?'
'Ohw,' ik draai me naar de docent en leg mijn armen over min tafeltje heen. 'Dus dit was toch geen Engels?' De klas lacht.
De leraar geeft me een strenge blik. 'Blijkbaar heb jij de hele tijd niet opgelet. Hè, Manou?'
Ik slik. 'Ach, wat heb ik aan geschiedenis? Die mensen zijn er toch al láng niet meer!'
Ik krijg een strenge blik van onze leraar. 'Kom jij maar even vooraan zitten, Manou. Dan kan ik je tenminste een beetje in de gaten houden.' Ik zucht en sta langzaam op. 'Kom op, Manou. Een beetje tempo mag ook wel.'


Eindelijk gaat de bel. Wat een verschrikking was deze les, zeg! Ik kreeg de hele tijd de beurt van die stomme geschiedenisleraar van ons! Terwijl ik helemaal niets af weet van Egyptenaren en jagers en verzamelaars, en zo. Echt slaapverwekkend gewoon.
Maar gelukkig is het nu voorbij en kan ik beginnen aan mijn weddenschap met Mark. Het is tijd om teamgenoten te zoeken! Ik draai me meteen naar Axel om. Hij zit nog netjes op zijn plek. Mooi, dan kan ik hem tenminste voor de club vragen-
'Hey, Axel.' Mijn mond valt open. Mark! Hij is me voor! Dat irritante kind!
'Ik heb mezelf gisteren niet echt behoorlijk aan je voor kunnen stellen. Mijn naam is Mark Evans.'
Ik loop hoofdschuddend naar hem en Axel. Mark staat stuiterend voor zijn tafel.
'Ik ben de aanvoerder en keeper van de voetbalclub. En ik vroeg me af; zou je bij on-'
Ik stoot hem aan. 'Sorry? Jij bent helemaal nog geen aanvoerder! Dat hebben we nog helemaal niet besloten. Dus ík kan nog net zo goed aanvoerder worden.' Dan richt ik me tot Axel. 'Hoi, ik ben Manou,' ik glimlach breed, 'Evans. Manou Evans. Ik ben Marks tweelingzus.' Ik geef Mark een strenge blik. 'En Mark en ik zijn er nog niet helemaal uit wie de aanvoerder van dit team zal worden. Maar... jij voetbalt ook?'
Hij draait zijn hoofd weg en kijkt door het raam naar buiten. 'Ik ben gestopt. Gestopt met voetballen.'
'Wat?!' Roepen Mark en ik ontzet uit. 'Je bent ermee gestopt? Maar waarom?'
'Dat gaat jullie niks aan.'
We kijken Axel verbluft aan. Waarom zouden we dat niet mogen weten? Ik geef Mark mijn wat-nu-? blik en hij haalt zijn schouders wanhopig op.
'Mark, Manou!' We draaien ons om. Het is Steve. 'De coach is naar jullie op zoek. Hij wil dat jullie naar de directeurskamer komt.'
'Meen je dat, Steve?'
Hij knikt. 'Volgens mij gaat het om iets belangrijks. Ik heb hier helemaal geen goed gevoel over. Ik heb namelijk het gevoel dat ze de club willen opheffen.'
'Wat? Nooit!'
'Die geruchten heb ik ook gehoord, Manou,' verzucht Kevin.
'Dat laten we niet toe,' zegt Mark vastbesloten en ik knik. 'Wij zullen de club nóóit opgeven!'

We staan in de directeurskamer. Met coach Wintersea, de directeur en een of ander meisje dat met haar rug naar ons toegekeerd staat.
'U... wilde ons spreken?' Stamelt Mark.
'Het is wat kortdag,' begint de directeur. 'Maar de voetbalclub is gevraagd om een vriendschappelijk duel te spelen.'
'Wat?!' Mark en ik kijken elkaar verheugd aan. 'Een vriendschappelijk duel! Moeten we spelen?'
Coach Wintersea knikt. 'Jullie spelen tegen de Royal Academy.'
De blik op ons gezicht vervaagt en we kijken elkaar opeens een beetje bang aan. 'Bedoelt u dé Royal Academy?'
'Ja,' zegt coach Wintersea zorgeloos. 'Maar vind je dat geen goed nieuws?'
'De Royal Academy is onoverwinnelijk,' vertelt de directeur. 'Ze hebben namelijk al veertig jaar achter elkaar het Frontier tornooi gewonnen.'
'Maar waarom wil zo'n goed team tegen ons spelen? Het is wel leuk,' Marks gezicht betrekt. 'Maar we hebben op dit moment nog maar acht spelers.'
'Waarom probeer je er voor de wedstrijd dan niet meer te krijgen?' Het is het meisje. Ze heeft zich naar ons omgedraaid en kijkt ons met een arrogante blik aan. 'Als jullie niet genoeg spelers hebben, of als jullie een duel hebben en jullie verliezen de wedstrijd, dan ben ik bang dat de voetbalclub,' ze glimlacht nonchalant, 'ontbonden zal worden.'
'Die arrogante houding van jouw bevalt me helemaal niks. Wij wilden in de pauze sowieso al spelers gaan zoeken,' ik kijk het meisje brutaal aan. 'En trouwens... dat kan jij toch zeker niet beslissen?'
'Ik beslis het ook niet,' glimlacht ze liefelijk. 'Het is een beslissing van het schoolhoofd en de directeur. De school is het helemaal zat om hun geld uit te geven aan jullie zielige voetbalclubje.'
'Jij arrogante tut-'
'Mevrouw Evans, alstublieft,' probeert de directeur. 'Als dochter van de directeur treedt juffrouw Nelly op als zijn plaatsvervanger. Dat zou je moeten weten.'
'Haar woorden zijn die van de directeur. Zo simpel is het, jongens,' vervolgt coach Wintersea.
'Grrrr...'
Mark legt zijn hand op mijn schouder. 'Rustig blijven, Manou. We gaan spelers zoeken en aan onze weddenschap beginnen.'
Ik knik. 'Prima, en dan kunnen we die arrogante tutho-'
'We snappen het, Manou,' Mark pakt me snel bij mijn arm en trekt me de deur uit. 'Heel erg bedankt voor deze kans, directeur.' De directeur knikt vriendelijk naar Mark, waarna Mark me de kamer uittrekt en de deur zacht dichtdoet. 'Kom op, Manou. We gaan spelers zoeken! Ik stel voor dat jij naar de sumo-'
'Nee-nee,' zeg ik snel. 'Jij gaat maar naar die sumoworstelaars. Ik... Uhm... Ga wel naar dat atletiekclubje, of zo. Oké?' Mark wil tegensputteren. Maar ik ratel snel door. 'Ja? Dank je, Mark. En je wil ook de schaakclub doen? Wat lief! En ik mag de tennisclub doen? Super! Doei, Mark!' Ik zwaai lachend naar hem en ren weg. Op naar de tennisclub!

Ik kijk naar de jongens op het tennisveld. Ze zwaaien druk met hun racket. De bal gaat telkens weer heen en weer. Heen en weer. Heen en weer. Heen en weer...
Ik schud afkeurend mijn hoofd. 'Pff, wat saai. Dan is voetbal toch veel leuker?'
Alle hoofden draaien mijn kant op. En ze kijken allemaal even verontwaardigd.
'Uhm...' Ik zet mijn breedste en liefste glimlach op. 'Hoi, jongens! Zou ik jullie even wat mogen vragen?' Ze knikken langzaam. 'Mooi!' Ik loop het veld op en ga tussen de jongens in staan. 'Hoi, ik ben dus Manou. En zoals ik al heb gezegd zou ik jullie graag wat willen vragen, dus als jullie even stil zouden willen zijn?'
De jongens knikken en laten hun racket hangen.
'Super!' Roep ik enthousiast. 'Maar ik zal even bij het begin beginnen; mijn broer, Mark Evans, en ik zijn pas geleden een voetbalclub begonnen. En we zoeken nu dus nog wat spelers-'
'De voetbalclub? Kom je dáárvoor?' Lacht een jongen.
Ik kijk hem verbaasd aan en haal mijn schouders op. 'Ja, dus? Wat is daar mis mee?'
'Nou sorry, Manou,' lacht weer een ander. 'Maar als je daarvoor komt kun je beter weer gaan. Want wij hebben géén interesses.'
'Maar waarom niet?' Vraag ik teleurgesteld. 'Voetbal is veel leuker en intensiever dan tennis!'
'Sorry,' zegt weer een ander. 'Maar dat zielige voetbalclubje met maar nul leden is niks waard. Ze kunnen hem beter opgeven! Je hebt er toch niks aan.'
Gepikeerd trek ik mijn wenkbrauwen omhoog. 'Ja, hallo? Beledig mijn spel niet zo, arrogante tennisballen.'
'Kom op, kleintje.' Er wordt een hand op mijn schouder gelegd. 'Ga een andere club maar lastig vallen. Want wij willen graag verder trainen,' hij grijnst gemeen. 'Aangezien er op ons wél een toekomst met tennis staat te wachten.'
'Wat?' Ik ruk me los en zet mijn wijsvinger onder zijn kin. 'Wacht maar, als wij ooit een échte toekomst hebben en voetbal daarbij hoort,' ik haal mijn vinger weg en laat hem voor zijn gezicht zweven, 'zul jij de eerste zijn die het weet!'

Reacties (5)

  • Kyonakoenen

    haha dit is totaal geweldig

    2 jaar geleden
  • Amberfoster

    Je Had weer vatsoenlijk internet mooi

    En van Chlorisse al zei Mark en Manou zen een geniaal stel Idioten

    2 jaar geleden
  • Duendes

    En dit is gewoon geweldig:Y)
    Mark en Manou zijn echt een geniaal stel idiotenxD

    2 jaar geleden
  • Samanthablaze

    En Axel is zo supermegafantastisch en cool en geweldig en cute en awesome(H)(H)(H)

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    En Manou is helderziend

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen