Foto bij After LOTR ~ 062

Hier is dan (eindelijk) nog eens een hoofdstukje. Geniet er maar van!

Dark Queen pov.

Ik word langzaam wakker en open mijn ogen. Ik had verwacht dat het al ochtend was maar ik werd natuurlijk weer wakker in het midden van de nacht. Rond mij hoor ik allemaal rare geluiden. Iedereen slaapt nog. Ik schrik op als ik iets hoor breken. Ik schud aan de schouder van Justin. 'Justin... ik denk dat we een probleempje hebben...', fluister ik in zijn oor in de hoop dat hij één van deze woorden heeft gehoord. Maar dat betwijfel ik ten zeerste. "Hmmm, het is te vroeg om te denken…", zegt hij kreunend en draait zich nog eens om. 'Justi- !!', roep ik als ik ineens scherpe tanden om mijn enkels voel. Ik word van Justin weg getrokken. Ik probeer me met al mijn kracht te verzetten. Als ik richting mijn enkels kijk zie ik de driekoppige hond, Cerberus, van de onderwereld. Zijn witte, melkachtige ogen en scherpe tanden steken uit in de duisternis, de rest van zijn donkere vacht verdwijnt in de nacht. "Laat me", mompelt Justin. 'Justin!!', roep ik nog boos maar word dan in het niets getrokken. "Wat?!", roept hij nog boos en schiet overeind, maar ziet niemand… Ik word verder meegesleept over de kiezelsteentjes. Ik voel bloed over mijn slapen en verlies dan het bewustzijn.

Ik word wakker en voel over mijn achterhoofd. Ik trek mijn hand terug en zie dan bloed hangen. Ik kijk dan rond me heen en besef dat ik naast Justin lig. Was dit allemaal een droom? En toch had ik het gevoel dat ik deze droom al eerder had gehad. Ik weet het weer, mijn voorspellende dromen. Ik ga dus dood en ik ga dan naar de onderwereld, leuk zeg. Maar hoe kom ik dan aan dat bloed? O ja, die knuppel… Justin slaat in zijn slaap zijn arm rond me en trekt me tegen hem aan. Ik word teder tegen hem aangeduwd. Ik zucht even en probeer dan los te komen. Hij duwt me dichter tegen zich aan en begraaft zijn neus in mijn haar. Hij snoof nu mijn heerlijke geur op en mompelt dan: "Imryll..." 'Justin. Laat -me -los!', roep ik en duw me weg maar het haalt niet veel uit want ik word weer tegen hem aangeduwd door zijn arm. Hij drukt een kus in mijn haar en mompelt dan in zijn slaap: "Imryll, ik hou van jou..." Ik draai met mijn ogen terwijl ik zeg: 'Je meent het...' Hij humt wat en knikt. Ik blijf dan maar liggen tot de zon tevoorschijn komt. Ik val terug in slaap. Hij valt ook terug in een diepere slaap. Ik nestel me nog wat dichter bij Justin voor de warmte die hij afgaf.

Justin pov.

Ik word na een tijd wakker en kijk verbaasd naar Imryll die dicht tegen mij aan ligt. Wtf? Wat is er vannacht gebeurd? "Euhm... Imryll? Kan je me misschien los laten?", vraag ik als ze nog slaapt, ik merk dat ze me ook vast heeft. Ik moest dringend naar het toilet, aangezien ik terug een levend lichaam had... Ze opent langzaam haar ogen en laat me dan los. 'Euhm, ja tuurlijk.', zegt ze verward. Ze wrijft in haar ogen en staat op. "Bedankt", mompel ik en kijk verlegen weg terwijl ik opsta. Nu snel een rustig plekje vinden...

Als de klus geklaard is, keer ik terug naar Imryll. Ze rekt haar rug even en pakt haar staf van de grond. "Uhm, Imryll... Weet jij euhm... tja... wat er vannacht is gebeurd?", vraag ik aarzelend aan haar. Ze draait haar om en zegt dan: 'Wel, niks vies in ieder geval. Voor de rest, euhm, hoe moet ik het zeggen...' "...Ja, wat?", vraag ik. Ze wrijft ongemakkelijk over haar achterhoofd en zegt uiteindelijk: 'Wel, je trok me naar je toe en zei dat je van me hield.' Met die laatste woorden bloost ze licht en kijkt dan weg. Ze veegt een haarlok voor haar ogen weg en draait haar dan weer om.

Dit zijn zo van die momenten dat ik het haat om een mens te zijn. Mijn wangen kleurden bloedrood en ik krabde ongemakkelijk achter mijn hoofd. "Wel... euhm... ik euhm... tja... uhm...", hakkel ik. Ze kijkt me weer aan en zegt dan: ' Het is niet erg hoor als je niet van me houd... ik vond het gewoon lief wat je zei.' "Wel... euhm... dat is het juist... ik hou echt van jou", mompel ik doodstil. Ze glimlacht bij de laatste woorden die er mompelend uit kwamen. Ze kijkt naar de grond zodat ik haar niet harder zag blozen. Ik kleur dieprood en zeg dan na een lange gênante stilte: "Wel euhm... we zullen maar vertrekken?"

Reacties (1)

  • Allmilla

    Goh, dat was gênant...xD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen