'We zullen zien hoe het loopt. Ik haal de ratten wel, dan kun jij hem voeren.'

En zo kwam het dat vijf minuten later Sherlock dooie ratten zat te voeren en afwezig een stickie (jointje van pure wiet) draaide. Toen hij klaar was ging hij zitten, rookte het jointje en bood Hagrid ook een aan. Nieuwsgierig nam die het aan en kreeg eerst een hoestbui, voor Sherlock in staat was hem uit te leggen hoe je moest roken. Het resultaat was geheel zoals verwacht; Hagrid had meer joints nodig dan Sherlock en iedereen die hij kende om stoned te worden. Sherlock noteerde de hoeveelheid voor het geval dat dat ooit nodig zou zijn en rookte toen nog een jointje om écht stoned te worden. Hij genoot van het gevoel trager te zijn, het liet hem zich iets normaler voelen en buiten dat had zijn brein altijd stimuli nodig dus wiet fungeerde als een soort rem voor hem. Niets hoefde nu; hij hoefde niet aan zichzelf te bewijzen dat hij slim was, hij hoefde niet te denken aan z'n huiswerk, z'n experimenten of aan z'n vijanden. Hij kon gewoon kijken naar de schitterend blauwe hemel en de wolken en het gras en de mensen en Buckbeak.

'Is dit hoe normale mensen zich elke dag voelen?' vroeg Sherlock ineens.

'Nee,' antwoordde Hagrid. 'Helaas niet. Hoezo?'

'Ik dacht het...'

'Was het maar waar...'

Sherlock rolde een jointje met zowel wiet als vermalen lsdpilletjes en bood Hagrid ook wat aan, maar die bedankte. Binnen de kortste keren was hij in een buitengewoon rare wereld, die wel wat leek op de abstracte schilderijen die hij eens had gezien. Een wereld gevuld met regenbogen en draaiende spiralen waar roze en blauwe olifantjes in ronddansten in cirkels en hij bleef toekijken en het gras straalde neonlicht uit en hij probeerde te schrijven maar z'n arm voelde zo zwaar en hij kon zijn papier niet vinden en hij zag kegelende schedels en een gevleugeld paard en hij was duizelig god, wat was dit allemaal raar en eng en wanneer was het over, hij had niet moeten doen, hij had de controle verloren... en toen werd het zwart voor zijn ogen.

'Wat moeten we doen?' vroeg Hagrid ongerust.

'Waarom kwam je niet gelijk naar me toe toen hij begon te trippen?' vroeg Lupos verwijtend.

'Ja hoor es, ik was stoned oké! Probeer jij dat snotjoch maar es in de gaten te houden als je stoned bent! Wist ik veel wat dat spul zou doen!' Hagrid klonk echt kwaad. 'Het ene moment lag ie daar gewoon en het volgende zat hij te om zich heen te slaan en te schreeuwen, der viel gewoon niet met hem te praten! Tis maar goed dat niemand het zag anders waren de rapen helemaal gaar...' Hagrid was duidelijk te verdedigend ingesteld nu om iets nuttigs te kunnen zeggen.

Deze hele klaagzang, op woedend-bezorgde toon gesproken.

'Sherlock, kun je lopen?' vroeg Lupos aarzelend.

'So...dizzy,' mompelde hij. 'Will...try.'

Moeizaam stond hij op en hoorde Hagrid nog grommen dat hém niks te verwijten viel. Hij wankelde, viel bijna, hield zich moeizaam in evenwicht, onderwijl Lupos arm vermijdend en achter de hut neerploffend, vanaf het kasteel niet zichtbaar. Met moeite hield hij de tranen van vernedering tegen.

'That won't work, you know,' zei Lupos met iets van medelijden in z'n stem.

'What do ya meaan? vroeg Sherlock.

'Surpressing your feelings. They will come out, like a looong sneeze, or, actually, more like powerful volcano eruption. It's better to let them out little by little.'

'But I don't want to feel,' zeurde Sherlock.

'Why not?'

'Because it's irrational,' loog Sherlock.

'Liar.'

'What the fuck do you know.'

'I...you may think it morally wrong, but from a rational point of view...,' Lupos ademde diep in. 'I watched your memory's and your feelings.'

Het duurde een paar seconden voor dat goed doordrong, maar toen reageerde zijn lichaam al terwijl zijn brein zocht naar de indringer in zijn Mindpalace. Hij voelde zijn knokkels een neus raakte die niet bij hem hoorde, zág het gebeuren als een film, onbelangrijk, voelde duisternis dreigend hem te verblinden...hij vocht ertegen omdat hij wilde blijven kijken en wilde stoppen maar hij had geen controle over zijn lichaam en toen zag hij ineens slechts twee onbetekenende, vechtende lichamen en kon zijn brein weer contact maken en hem doen realiseren in welke val hij getrapt was en hij voelde pas goed dat hij nog steeds tripte, anders zou hij nooit zo dom hebben gereageerd.

You idiot! zei zijn brein. It was a distraction! en toen was hij al in zijn Mindpalace en gooide hij Lupos eruit, nog steeds vechtend. Nu ook herkreeg hij de controle over zijn lichaam weer en gaf Lupos nog één laatste dreun op zijn ribbenkast voor hij stopte.

'That was for the fact that you're a lying hypocrite,' siste hij walgend.

'And the others?' vroeg Lupos.

'For all the rest.'

'I may have deserved that,' kreunde Lupos, bloed ophoestend.

'You deserved it, for sure. Nothing 'may' about it.'

'I know why you don't want to feel,' bracht Lupos moeizaam uit.

'Why did you ask, then?'

'I wondered wether you would answer honestly. Do you know that song of Lily Allen were she said what the fuck do you know a lot?'

'Yeah.'

'What's it called again?'

' It's called 'Take what you take' ,'antwoordde Sherlock.

'Where did you hear it the first time?' Nou deed hij het er gewoon om!

'You know where.'

'Say it out loud.' This was absolutely the most ridiculous pseudopsychology ever

'On the radio,' loog Sherlock.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen