Het was, gelukkig, een van z'n zwakkere spreuken; de indringer zou niet precies weten hoe sterk hij was en hem daarom onderschatten. Terwijl hij hem afleidde moest hij iets verzinnen om hem weg te lokken, maar daarvoor zou hij om hulp moeten vragen en waarschijnlijk de rest van zijn schooltijd als 'lafaard' gebrandmerkt worden...en waarom zou hij niet kijken of hij die bedrieger niet zelf kon inrekenen? Nogmaals viel hij aan, nu met de Ontwapening. Weer verdedigde de ander en viel ook aan. Enige tijd cirkelden ze zo rond, elkaars verdediging aftastend en de reactiesnelheid testend. Het zou zeker uit de hand gelopen zijn als niet -

'Wat is hier aan de hand?' donderde Perkamentus.

'Hij provoceerde me,' verdedigde Sherlock zich bij voorbaat.

'Is dat waar?'

'Nee.'

'Je hoort eigenlijk in de ziekenzaal trouwens, aangezien je ook al te ziek was om les te geven.'

'Daar zal ik heen gaan, Albus.'

En Lupos vertrok.

'What happened?'

'Bad trip,' antwoordde Sherlock eenvoudig.

'I was just coming from the hospital wing. Five seconds ago Lupos was there.'

'You noticed too?'

'Obviously,' antwoordde Perkamentis in een verrassend goede imitatie van hoe Sherlock waarschijnlijk klonk als hij het zou zeggen.

'Ask a stupid question...'

'Indeed. I suppose the duel was meant as a distraction?'

'Yes.'

'Good thing I came along, or he would have overwhelmed you.'

'Maybe.'

'But how did you know? Lupos didn't mention you visited him.'

'I didn't. It was obvious, really. He's always sick at this time of the month.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen