Foto bij After LOTR ~ 091

Wyvern pov.

Verdwaast kijk ik om me heen als ik wakker word en zie dan mijn meesteres op de grond liggen. Ik voel dat we in vijandig gebied zijn, dus neem ik haar in mijn klauw en vlieg snel naar haar villa. Als ik ben aangekomen bij haar villa, land ik voor de voordeur. Frédéric opent de deur en ziet Imryll dan in mijn klauwen. Hij rent naar haar toe en tilt haar dan op. Als hij binnen is, gaat Frédéric rap naar hun slaapkamer en legt haar dan in hun bed. Hij pakt een natte handdoek en legt het op haar voorhoofd. Daarna trekt hij de dekens over haar heen en gaat dan weer naar de living. Hij trekt een klein sprintje en komt aan bij de voordeur en vraagt dan aan mij: 'Wat is er gebeurd met Imryll?!'. Ik zie zijn kinderen achter hem staan die nieuwsgierig mee naar me kijken.

"Geen idee, het laatste wat ik mij herinner, is dat ik vermoord werd...", antwoord ik en Alfred komt meteen naar mij toe om dan in mijn staart te bijten. *zucht* Als oom moet je veel kunnen verdragen... 'Ze heeft dus de ongeboren tweeling opgeofferd om jou te redden...', zegt Frédéric diep zuchtend en draait zich dan om naar Lucius en Satan. 'Speel maar even met oom Smoke.', zegt hij en sluit de deur achter zich als ze weg zijn. 'Oom Smookiiee!!!', roepen Lucius en Satan in koor en bijten zich dan vrolijk vast aan mijn staart. Ik zucht inwendig en til mijn staart op, waar nu drie kleine draakjes aan hingen. Ik kreun even, waaraan heb ik dit verdient? Lucius grijpt zich vast aan mijn staart met zijn klauwen en kijkt dan met een grote grijns naar Satan. 'Nu!', roept hij tegen Satan. Nu? O jee, wat bedoelen ze daar mee…

Satan slaagt met zijn puntige staart tegen mijn onderrug waardoor ik een gat in de lucht spring. 'Joepie! Rodeo!', roept hij opgetogen. De plaats waar hij me sloeg, was nu een helrode streep geworden. "Jij... jij...", grom ik en probeer hem te bijten, maar omdat die aan mijn staart zitten draai ik rondjes. 'Wieeee!!!', roept Alfred blij maar word dan na een tijdje misselijk. 'Oom Smoke, ik voel me niet zo goed...', brengt hij nog met moeite uit voor hij begint te kokhalzen. Ik voel mezelf ook misselijk en de kleintjes gaan van mijn staart af, waarna ik draaierig op de grond val. Lucius, Alfred en Satan rollen blij in het gras terwijl ik alles dubbel zie. Ik bekijk de rode streep nog eens en kom weer bij het besef dat die kleintjes echte duivels zijn.

Ik probeer weer recht te staan maar val dan op mijn zij. Maar omdat we op hen heuvel bezig waren, rol ik er nu vanaf. Ik blijf maar rollen tot ik tot stilstand kom om de weide. Nu voelde ik mij nog draaieriger. Ik zie de kleintjes nu ook van de heuvel rollen en ze belanden allemaal tegen mijn buik. Ze nestelen zich nog wat dichter tegen me aan en vallen in slaap. Geweldig…

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here