Foto bij After LOTR ~ 092

Frédéric pov.

Wanneer de kleintjes de deur uit zijn, draai ik me met een zucht om. Ik moet bij Imryll zijn. Ik ga naast haar op bed zitten en wacht tot ze weer bijkomt. Ik pak haar hand en wrijf erover met mijn duim. Soms vervang ik de natte handdoek door een nieuwe. Als ik de ogen van mijn vrouw langzaam open zie gaan, merk ik een grote plas bloed bij haar onderrug. Nee… Dit moest een miskraam zijn. Die schurken! Hoe durfden ze! Ik stap boos naar beneden en ga dan naar buiten. Ik had frisse lucht nodig. “HOE KUNNEN ZE!!”, roep ik dan boos en gooi wat brandhout weg. Hierna gooi ik nog een paar tonnen weg en leun dan tegen een boom. “Hoe kunnen ze…”, zeg ik nu stiller. Uitgeput ga ik terug naar binnen. Na een tijdje zit ik weer naast Imryll, hand in hand op het bed. Ik had het bloed allemaal opgekuist en haar nieuwe kleren aangetrokken. Ik probeerde haar te troosten.

Het is al terug ochtend en ik lig met mijn vrouw in bed. Smoke was even weg en onze kindjes lagen terug bij ons in bed. Het was al 9 uur. Ik rek me uit en streel mijn zonen. Ik kus Imryll verschillende keren op haar hoofd. Alfred kruipt weg van het bed. Bah, volwassenen zijn zo walgelijk..., denk hij. Kinderen…

Dark Queen pov.

Wanneer Frédéric mij kust zet het mijn gedachten van voorbije dagen opzij. Als ik gewicht van bed voel gaan kijk ik naar de voeteinden. Ik zie Alfred weg gaan. Jongens... Als ik terug ga liggen gaat Frédéric boven mij hangen. 'Niet nu. Onze kinderen zijn erbij.', zeg ik en Frédéric gaat met tegenzin terug op zijn plaats liggen. Mannen... Satan en Lucius vluchten het bed uit. 'Wel, NU misschien?', vraagt Frédéric met een spottend lachje. Als hij ziet dat ik knik, gaat hij weer boven me liggen en doet dan wat van een man en vrouw verwacht word.

Na 47 minuten zijn we eindelijk klaar met in het bed woelen en rollen. Maar de pijn in mijn hart bleef maar drukken door het verlies van mijn tweeling. We liggen allebei uitgeput in bed en Frédéric geeft me kleine kusjes in mijn nek. Hij is toch een droomvent. Het is nu al middag, dus dat betekende, ja hoor… koken. Ik zucht en sta op van het bed. Frédéric maakt een teleurstellend geluidje, maar daar laat hij het ook bij. Ik trek mijn kleren aan en maak dat ik in de living ben, voordat mijn kinderen alles weer in de fik steken. Als ik beneden ben, ga ik aan het fornuis staan en pak al een paar pannen uit de kast. “Ja…, zeg uw bestelling maar op…”, hoor ik en ik draai me om. Ik zie mijn man met de telefoon in zijn rechterhand en hij kijkt met een scheve grijns naar mij.

“Ik zou graag een pizza Hawaï, een pizza macaroni en nog drie pizza’s met tonijn willen.”, zegt Frédéric en ik draai met mijn ogen. ‘Komt voor mekaar meneer, ze zullen binnen een half uur geleverd worden.’, zegt de pizzaman en haakt af. Dat word dus pizza. Ik ben nu eenmaal niet zo voor vettigheid. “Wat, zo moet jij niet meer koken.”, zegt hij en voegt er nog aan toe: “Zie onze kindjes dan, zij zijn er blij mee.” Ik kijk naar Alfred, Satan en Lucius en zie dat ze inderdaad door het dolle heen zijn. Dat hebben ze dus al van hun vader. *zucht*

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here