De reactie hierop was verrassend. Perkamentus verbleekte en voor iemand die nauwelijks echte emotie toonde was dit uiteraard verdacht, maar toen hij vroeg hoe lang Sherlock dit al wist klonk z'n stem verrassend vast. Toen Sherlock hem vroeg waarom hij dat wilde weten antwoordde hij ietwat haastig dat het niets te betekenen had en vroeg of het al wat beter ging, waarop Sherlock antwoordde tamelijk trippy te zijn en een geheugen als een zeef te hebben, met een hint van sarcasme in zijn stem, iets wat Perkamentus negeerde.

'Je moet naar de ziekenzaal.'

'Nergens voor nodig.'

'Jawel.'

'Nee.'

Het was heel vreemd zo rustig tegenover zijn aartsvijand te staan en zo rustig te weigeren, zonder dat er iets gebeurde, net alsof er een dramatische soundtrack had moeten zijn zoals dat altijd gebeurde in films als twee dominante persoonlijkheden ruzie hadden.

'Dat bepaal jij niet.'

Even was Sherlock in de war, afgeleid als hij was door gedachten over soundtracks. Toen herstelde hij zich.

'Het gaat om mijn gezondheid, dus dat bepaal ik wel.'

'En het is op mijn terrein en jij hebt geen zicht op je gezondheid, dus dat bepaal je niet.'

'Je kunt me niet dwingen daar heen te gaan,' merkte Sherlock op.

'Dat zou ik wel kunnen, maar dat zal ik niet doen. Als jij je gezondheid wil verpesten is dat helemaal jouw zaak, vooral als je geen hulp wil accepteren. Of tenminste, dat zou zo zijn als ik niet aan je ouders heb belooft op ze te passen. Speaking of which, I doubt they'll like to hear of of your addiction.'

'I'm not addicted.'

'Yes you are.'

'I'm not and I'll prove it!'

'Right. Prove it by not taking drugs anymore on Hogwarts.'

'I'll prove by not taking drugs for a week. If I can do that, you'll admit I'm not addicted.'

Dumbledore lachte.

'No, my boy, thats not how things work around here. If you wanna prove something to me, you'll do so on my terms, not yours. And if you're really not addicted, it can't possibly be hard for you to wait with taking drugs until the holidays. What's more, if you do that, I will not inform your parents.'

Perkamentus is actually blackmailing me?, dacht Sherlock verbijsterd. Voor een paar seconden kon hij niks uitbrengen.

'Dat is dan geregeld,' zei Perkamentus, die zijn zwijgen duidelijk als instemming opvatte. 'En om te zorgen dat je niet in de verleiding komt om tijdens de rest van het schooljaar stiekem te gebruiken, zal ik al je drugs verstoppen op mijn kantoor en je post screenen.'

'Dat is een inbreuk op mijn privacy,' schreeuwde Sherlock. 'Wettelijk is het verboden om -'

Hij kon opeens niet meer praten, merkte hij geschokt.

'Is dat ook weer zo'n Dreuzeldingetje, zoiets als mensenrechten?' vroeg Perkamentus geamuseerd. 'Wel, ik heb een nieuwtje voor je; je leeft daar niet meer en wetten die daar gelden, gelden hier niet, of althans niet helemaal. Normaal gesproken mag je inderdaad andermans post niet onderscheppen of chanteren, maar ik weet zeker dat als ik de situatie uitleg en vertel van dat gedoe op de Astronomietoren, het Ministerie wel een uitzondering zal maken.'

En met die woorden draaide Perkamentus zich om en vertrok. Vlak voor hij het kasteel bereikte draaide hij zich om en maakte een vaag zichtbaar gebaar met zijn staf waardoor Sherlock in staat was om hem na te schreeuwen wat een bemoeizuchtige klootzak hij was en hoezeer, hij, Sherlock, hem haatte. Het was niet duidelijk of Perkamentus hem hoorde; vast staat in ieder geval dat hij gewoon het kasteel binnenliep alsof er niets gebeurde en dat, toen Sherlock de volgende ochtend testte of het bluf was en aan een dealer die hij kende vroeg hem iets op te sturen, hij slechts een plagerig briefje vond met

It's harder then you thought, isn't it?

erop. Onmiddellijk daarop schreef hij een wanhopige brief aan zijn ouders, de inhoud zorgvuldig verbergend voor zijn medeleerlingen, om ze te vragen om te zorgen dat zijn post niet gecheckt werd. Toen de brief terugkeerde was er nog een ernstiger briefje bij:

Dus dat is het enige waar je ouders goed voor zijn? Niet één briefje stuurde je naar hen zodra je hier kwam, zelfs niet om te berichten dat je veilig aangekomen was of bijna doodging, niet één! Tot je eens wat van ze nodig heb, dan bestaan ze opeens weer! Vind je dat nou ook niet een beetje harteloos?

Groet,

Prof. Dumbledore
naast een briefje van z'n ouders dat Dumbledore ongetwijfeld een goede reden had en dat Dumbledore hen, vreemd genoeg, gevraagd had of hij hen eerder had geschreven en in welke afdeling zat hij eigenlijk?

Bij Sherlock was nog niet de mogelijkheid opgekomen dat z'n ouders hadden kunnen denken dat hij niet veilig was aangekomen en wat dat 'bijna doodgaan' betreft, dat was wel meegevallen en hij had ze niet ongerust willen maken. Dit schreef hij dan ook aan Dumbledore, die reageerde met:

Het kwam niet bij je op dat ze misschien ongerust werden omdat ze niks van je hoorden? Hoe zou jij reageren? Oh, ik weet het al;het zou jou natuurlijk niks kunnen schelen wat een 'gewoon mens' doet, daar sta jij natuurlijk boven. Onkarakteristiek voor hem, vond Sherlock.

Inderdaad, antwoordde Sherlock's gekwetste ego die zich even van zijn hand bediende, waarop Sherlock's gevoelens eraan toevoegde maar we hebben het nu over mijn familie, niet over gewone mensen. Zij begrijpen het.

Hoe weet jij dat? schreef Dumbledore slechts. Het brak dwars door zijn schild heen, omdat hij merkte dat hij het niet wist, maar het altijd had aangenomen als iets wat vanzelf sprak. Hij merkte nauwelijks dat mensen fluisterden en elkaar aanstoten terwijl hij zijn antwoord formuleerde.

Ik maakte de fout iets aan te nemen zonder bewijs. Met andere woorden: ik weet het niet.

Ik had beter van je verwacht.

Sherlock keek even naar Perkamentus en zag de teleurstelling in zijn ogen. Gauw sloeg hij z'n ogen neer en schreef;

Waarom?

Je hebt het brein van een wetenschapper of filosoof, antwoordde Dumbledore. En je gebruikt het nauwelijks.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen