Foto bij 121 • De zoektocht naar Roundwood

Hayhay! Ik heb gisteren te horen gekregen dat ADH misschien wel een van de langste verhalen is hier op Q:') of in ieder geval, met de meeste woorden ook hahaha sorry not sorry!




'Niks.' Nog een boek vloog over haar schouder en belandde op de grond. Gretig graaide Eleanor naar nog een boek, waarin de oude topografie van Engeland beschreven stond en bladderde er doorheen.
'Zeg, zou je het niet een beetje netjes houden. Straks worden we eruit gegooid en zijn we nog verder van huis,' mopperde Draco vanachter een andere boekenkast.
'Niet zeiken,' spuugde ze terug, 'wat kan mij die stomme boeken schelen.' Met een klap smeet ze de volgende dicht en legde deze naast haar neer op de grond. Ze waren al uren aan het zoeken, maar nog steeds hadden ze geen stad, dorp of provincie gevonden die Roundwood of Wicklow heette. Eleanor begon hoofdpijn te krijgen, en honger. Het was inmiddels al na vijfen en ze had nog niks gegeten. Zuchtend stond ze op en liep naar Draco toe, die een kaart over een tafel had uitgespreid en er aandachtig naar staarde. Zijn kin rustte in zijn handpalm en zijn ogen stonden vermoeid. Ze ging aan de andere kant van de tafel zitten en liet haar ogen ook over het perkament glijden. Lapford, Chulmleigh, Winkleigh, Witheridge, maar nergens Wicklow. Na een tijdje gestaard te hebben, waren haar ogen zo droog dat ze pijn deden bij het knipperen. Ze had geteld, dit was de derde kaart die Draco uit de kast had gepakt. Eleanor zuchtte uitbundig. 'Is er niet een spreuk die we kunnen gebruiken? Iets dat precies laat zien waar het ligt?'
Draco schudde zijn hoofd. 'Niet dat ik weet. We zullen moeten blijven zoeken.'
'Maar we hebben heel Engeland al gehad.'
'Dan stel ik voor dat je met Wales begint, of Schotland.'
Eleanor keek hem ontsteld aan. De achterliggende ergernis in zijn stem was niet aan haar voorbij gegaan. 'Ben je boos?'
Draco keek op en keek haar ernstig aan. 'Nee, maar het zou een stuk productiever zijn als je gewoon je kop hield en ging zoeken.'
Ze was zich welbewust van de scherpe blik die haar ogen lieten zien, maar ze zei niks. Misschien was ze uit naar ruzie, na uren gefrustreerd in boeken te hebben gespit, maar ze herinnerde zichzelf aan de gebeurtenis van eerder die middag. Ze had het recht niet zich zo te gedragen, terwijl hij haar zo goed hielp, zelfs na de emotionele brief die hij van zijn moeder had gekregen. Eleanor keerde zich van hem weg en liep naar de kast om nog een kaart te zoeken, één van Schotland deze keer, maar ook hier kon ze niks vinden. Duizenden plaatsen gingen aan haar ogen voorbij, maar nog kon ze niet vinden waar ze naar zocht. Ze smeet de kaart van tafel en begroef haar handen in haar haar. Tranen van frustratie prikten in haar ogen. Draco was al bezig met de kaart van Wales en ze wist dat er na die kaart geen kans meer was op antwoorden. Ze hief haar hoofd en keek hem aan. 'Waar zou het kunnen liggen, Draco?'
Hij haalde zijn schouders op. 'Het moet hier in de buurt zijn. Het klinkt als geen andere taal dan Engels.'
'Dat weet ik, maar we kunnen niet eeuwig blijven zoeken.'
Hij legde zijn vinger op het dorpje waar hij was gebleven en keek op. 'Heb je alle kaarten al geprobeerd?'
'Dat heb ik je toch gezegd!' zuchtte ze geërgerd, 'Schotland, Wales, heel Engeland! Niks! Nada! Noppes!'
'En heb je Ierland bekeken?'
Eleanor viel stil en keek hem beduusd aan. Haar gedachten waren nooit uitgegaan naar Ierland, het lag te ver weg en bovendien, ze was hier in Engeland opgegroeid. Maar hoe langer ze er over nadacht, hoe duidelijker alles werd. 'Ierland!' riep ze opgetogen en rende terug naar de kast met kaarten. Ze schoot dwars door een groepje eerstejaars, die haar onhandig probeerde te ontwijken met hun armen vol boeken en ze trok de Ierse kaart uit de kast. 'Draco! Dat zou het kunnen zijn!' Ze spreidde de kaart uit over een andere tafel vlakbij. Nog zeker een uur zaten ze aan de kaart, tot eindelijk: 'Wicklow!' Ze wees op het papier. 'Hier, kijk, dit hele gebied is Wicklow! Dan moet Roundwood dus een dorp of stad zijn.'
Draco kwam naast haar staan en keek over haar schouders naar de kaart. 'Daar!' Zijn ranke wijsvinger bewoog zich over het papier en stopte bij een klein rood stipje, waarnaast in gekrulde letters Roundwood stond.
'Je hebt het gevonden!' gilde ze net iets te hard, waardoor ze door Madam Pinch werd gecorrigeerd met een luidruchtig gesus. Ze sloeg haar handen grinnikten voor haar mond en sloeg toen haar armen dolblij om Draco's nek. 'We gaan dus naar Ierland?'
'Daar lijkt het wel op,' antwoordde hij grijnzend en keek neer op het papier. 'Maar het is buiten het land. Het kan zijn dat er reisregels gelden. Daar moeten we ons eerst in verdiepen.'
Eleanor liet hem weer los en knikte. 'Maar misschien eerst wat eten? En ik heb nog een afspraak, maar daarna kom ik hier terug.'
Draco trok wantrouwend een wenkbrauw op. 'Een afspraak? Met wie dan?'
'Dat is een verrassing,' antwoordde ze met speels geknipper van haar ogen. 'Kom. Eten.' Ze trok hem mee naar de uitgang, waarna ze allebei een pad alleen vervolgden. Eleanor legde haar hand op haar buik en trok een verlangend gezicht, haar maag rammelde. Ze had nog nooit zo laat aangeschoven bij het avondmaal. Ze was zo geobsedeerd geraakt door die kaarten dat ze haar trek volledig was vergeten. Ze rende haastig de grote hal in en schoof aan naast Jenna. Ze smeet haar bord vol met alles dat ze maar kon vinden en begon gretig te eten.
'Waar was je?' vroeg Jenna, die toekeek naar het onsmakelijke vreetfestijn naast zich.
'Bibwioteek,' antwoordde Eleanor met volle mond en spoelde het fijn gemaalde voedsel weg met een slok water. 'Ik was de tijd vergeten.'
'En je honger duidelijk ook.' Justin keek haar grinnikend aan. Ze rolde met haar ogen en ging ongestoord verder met zich vol te proppen. Ze luisterde naar de gesprekken naast zich en toen het toetje verscheen, had ze nog net wat ruimte voor een muffin. Aan het einde van de tafel zag ze Anthony Otterburn van zijn plaats opstaan. Hij keek de tafel rond en toen hij haar in het oog kreeg, glimlachte hij en wenkte haar. Vervolgens liep hij de zaal uit. Eleanor pikte de laatste kruimels van het bord en liep toen gauw achter hem aan. Bij de trappen aangekomen, zag ze dat hij al een paar verdiepingen voor haar liep. Eleanor zuchtte, met zulke lange benen liep hij vast met drie treden tegelijkertijd. Ze keek omhoog naar de zevende verdieping en begon aan de klim. Ze kon bijna in een keer doorlopen, alleen bij de vierde verdieping moest ze wachten omdat één van de trappen boven haar net was verschoven. Ze praatte even met een meisje die daar aan de muur hing en toen de trap weer was verschenen, liep ze gauw door. Bij de zevende verdieping stond Anthony al op haar te wachten.
'Dat duurde even.' Hij stond tegen de muur geleund en haalde een hand door zijn donkere haren. Eleanor rolde met haar ogen. 'Leg me dan eens uit waarom we dit helemaal op de zevende verdieping moeten doen, Tony?'
Hij draaide zich om en wenkte haar. 'Simpel. Iedereen zit nu beneden.' Hij liep de grote studie in en nam plaats op een van de leren fauteuils. Eleanor nam ook plaats en keek hem verwonderd aan. 'Waarom koos je mij eigenlijk?'
'Je bent verantwoordelijk. Je drinkt zelf niet veel, dus je zou er niet mee spelen.'
Eleanor knikte. 'Dat lijkt me redelijk. Dus, hoe werkt het?'
'Het is heel simpel,' antwoordde Anthony en stond op. Hij pakte zijn staf en hield hem op. 'Het werkt bijna hetzelfde als de Aqua Eructo, alleen maak je aan het einde een kleine draai met je staf. Alsof je een bowlingbal gooit.'
'Dat heb ik nog nooit gedaan,' antwoordde ze beschaamd, hem eraan herinnerend dat ze geen Muggleborn was.
Anthony leek verrast. 'Niet? Oh, nou in dat geval, doe mij maar na.' Hij zwaaide zijn arm naar achter en terwijl hij knielde, bracht hij deze weer naar voren, alsof hij een bal acht over de grond liet rollen. Hij ging weer staan en keek haar aan. 'Zo gooi je een Bowlingbal.'
Eleanor knikte en deed het een keer na. 'Prima,' prijsde Anthony haar toe. 'Probeer nu dit eens, maar dan alleen met je pols, en roep Wodka Eructo. Oh,' hij pakte een mok van tafel en hield die voor haar. 'Maar wel hierin graag. We willen Filch niet op ons dak hebben.'
Eleanor grinnikte en pakte de mok aan. Ze stak haar staf vooruit richting de opening van de beker en zwaaide haar staf. 'Wodka Eructo!' Een klein straaltje doorzichtige vloeistof spoot uit het einde van haar staf in het bekertje. Toen de laatste druppels in de beker waren gevallen, stak Eleanor haar vinger in de vloeistof en likte haar vinger af. Ze keek Anthony verrukt aan. 'Alcohol!'
Anthony knikte lachend. 'Volgens mij komt het wel goed met jou.' Hij schonk haar een knikje en liep richting de deur. 'Maak er een paar mooie feesten van,' zei hij met een glimlach en liep toen de kamer uit. Eleanor keek hem even beduusd aan, verrast door zijn plotselinge vertrek, maar haalde toen haar schouders op en keek naar het tweede lege glas op tafel. Ze glimlachte, ze wist precies wat ze daarmee kon doen en griste het van tafel. Op een drafje liep ze terug naar de room of hidden things en liep daar naar een houten tafeltje toe, waar ze de glazen neerzette. Ze keek om naar Draco die vanachter een stapel boeken op een bureau haar kant op keek. 'Wat is dat?'
Eleanor grijnsde en schonk hem een knipoog. 'Een verrassing.'
Een veelbetekenende blik verscheen op Draco's gezicht en hij stond op. Eleanor draaide zich om en gebruikte de spreuk die ze net had geleerd op de bekers. Een doorzichtige vloeistof verscheen op de de bodem en vulde de bekers tot de helft. Ze draaide zich om, gaf Draco een van de bekers. 'Proost.' Ze nam een slok en hij volgde haar voorbeeld. Uiteindelijk haalde hij hoestend de beker bij zijn mond vandaan en keek haar verbaasd aan. 'Hoe kom je hieraan?'
Ze grinnikte. 'Ik ben de Wodka-Eructo opvolger. Ik dacht dat we wel wat te vieren hadden.'
Even leek het alsof hij zou gaan glimlachen, maar toen keek hij om naar de stapel boeken op het bureau. Met hangend hoofd liep hij naar het bureau en plofte neer op de stoel.
'Wat is er?' vroeg ze en volgde hem naar het bureau. Voor hem lag een open boek over het Ministry of Magic, waarin allerlei wetten stonden waarvan ze al moe werd als ze er alleen al een blik op waagde. Toch keek ze even naar de titels, maar het sprak haar niet veel aan. 'Wat is dit?'
'Ierland valt buiten het Verenigde Koninkrijk. Verschijnselen kan niet. We kunnen alleen via het FlooNetwerk en hier hebben we toestemming voor nodig. Een soort Visum als je dat zo wil noemen.'
'Oké,' antwoordde ze weifelend, 'dan gaan we die toch halen?'
'Dat is lastiger dan je denkt. We moeten langs bij de Ministry, langs het reisbureau en daar papieren tekenen. Als we eenmaal in Ierland zijn hebben we de toestemming om te verschijnselen, maar die moeten we eerst verkrijgen.'
Eleanor knikte begrijpend. 'Kan je vader niks regelen? Hij zit bij de ministry, toch?'
'Dat was zo. Het gevaar bestaat dat Voldemort mij ervan verdenkt te vluchten. Dan schrijf ik mijn ouders ten dode op. Ik kan het daar niet op wagen. Of ik moet het geheim houden.'
Eleanor staarde even nadenkend naar de papieren. 'Waarom doen we het niet op mijn naam? Als mijn ouders echt in Ierland gewoond hebben, dan is het meer dan logisch dat ik daarheen ga. Niemand die erachter komt. En het geld, dat kunnen we vast wel bij elkaar schrapen.'
'Ik heb nog een zak in de kist onder mijn bed, geld is geen probleem.'
Eleanor glimlachte en kneep hem in zijn schouder. 'Nou, dan is het toch opgelost. In de vakantie gaan wij het Ministerie even een bezoekje brengen.'

Reacties (7)

  • Altaria

    Lets go see Ireland

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Oeps even een tijdje niet op Q geweest...
    Jeeeeeej eindelijk een clue!

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Oehhh spannend!

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Oehhh, ze beginnen ergens te komen!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen