Foto bij Alsof er nooit iets was gebeurd...

'Wauw! Frederick! Dit eten is echt heerlijk!' Wannes at gretig van het eten en tot mijn verbazing zat Pica ook behoorlijk te schranzen. Maarten keek met een afkeurend gezicht naar zijn broer. Matsuda lachte en at rustig zijn ontbijt. 'Echt lekker man, dank je wel. Het is lang geleden dat ik écht ontbijt gehad heb. En een badkamer heb gebruikt. En in een echt bed geslapen heb...' Ik hield mijn broodje halverwege mijn mond stil. 'Wacht eens: waar is Wolf?' Vroeg ik bezorgd. 'Die is nog buiten. Ik stuur Falash wel op hem af om hem te halen.' Maarten stond op. Hij was nog maar net weg, en er kwam een vrouw binnen. 'Ha! Mikki!' Riep Frederick. 'Hoi Mikki.' Zei Matsuda. Ze keek hem een beetje zuur aan. 'Ik had je toch gevraagd om me niet Mikki te noemen. De naam van mijn ordinaire heksenmoeder. Noem me maar Mi.' 'Nee, en dat is hélemaal geen rare naam.' Zei Matsuda sarcastisch. Zijn tante (ik nam aan dat Mikki zijn tante was.) gaf hem een stoot tegen zijn schouder. 'Even bijdehand als altijd.' 'Wauw. Ik wist niet dat je afstamde van heksen.' Zei ik tegen hem. 'Eigenlijk doe ik dat ook niet. Mikki, oh sorry Mí, is de vriendin van mijn oom, de broer van mijn moeder.' 'En ik schaam me dood voor mijn moeder, de heks!' Zei Mi. 'Ik ben ook een heks.' Zei Pica luchtig. Mi schrok. 'Sorry! Het was niet mijn bedoeling om je te beledigen! Ik weet dat niet alle heksen zijn zoals mijn moeder.' Pica grijnsde breed naar haar. 'Ik vergeef je als je me nog een broodje aangeeft.' Lachend reikte Mi haar een broodje aan. 'Kom op jongens, jullie gaan naar huis.' Zei Frederick, en hij stond op. In de kamer met de kasten met de potjes vertelde Frederick wat hij gedaan had. 'Dit poeder is Hoxy-stof. Het bevat magie dat tijd en ruimte kan bepalen. Het heeft een speciale 'boost' nodig om het de kracht die het nodig heeft te geven, en niks geeft meer magie dan een volle maan!' Vertelde hij enthousiast terwijl hij het poeder in een cirkel op de grond strooide. 'Een cirkel is het teken van gezelschap. Zo kunnen we jullie allemaal vervoeren. Dan doe ik... Deze! Er bij. De Epativus, die geeft bescherming zodat jullie niks gebeurd tijdens de reis. Jullie hoeven alleen heek hard aan jullie bestemming te denken.' Ik zat met mijn mond open te luisteren. Het was zó simpel, maar zo geniaal! 'Ga er maar in staan.' Wolf was er ondertussen ook bij gekomen en ging schoorvoetend in de cirkel staan. Toen iedereen er in stond gebaarde Frederick naar mij. 'Kom op! Jullie moeten er allemaal in.' Ik stak mijn handen omhoog. 'Ik hoef niet! Ik kom van het Feeënrijk! Ik ben Matsuda's reisgezelschap.' 'Oh, oké. Consenteren jongens!' Hij richtte zich weer op de rest. 'Wacht!' Zei Pica. 'Komen onze totemdieren wel mee? Moeten we die er niet ook bij hebben?' 'Daar heb ik al over nagedacht. Waar jullie gaan, gaan de dieren.' Toen stapte Pica uit de cirkel en vloog mij om de hals. 'Pica...' Zei ik. 'Ik ga jullie missen.' Zei ze. Ik zou hun ook heel erg missen, maar hield me groot.
Ze gaf Matsda ook een knuffel. De rest zwaaide en toen verdwenen ze. Alsof ze er nooit geweest waren. Ik beet op mijn lip. 'Doei...' Fluisterde ik, maar ze waren al verdwenen. En toen kwam er een gruwelijke gedachte in me op. Waren ze wel thuis? Wie wist waar ze wel niet waren? Ik zuchtte. Het kwam wel goed me ze.

'Doe de deur dicht, wil je? Er komen veel nachtvlinders naar binnen, en plegen dan zelfmoord in de kaarsen, iets wat ik onprettig vind.' Zachtjes sloot ik de deur achter me. Matsuda en Mi waren al gaan slapen. Frederick deed nog wat werk in de winkel, en ik was boodschappen voor hem gaan doen. De arme man had al veel te veel te doen. Eigenlijk moest ik mijn slaaptekort inhalen, maar ik vond de nacht hier prettig. Cleraness was prachtig! Ik had nog maar een klein deel gezien, de winkel was vlakbij, maar toch... 'Kom eens zitten? Ik wil wat aan je vragen.' Zei Frederick, en hij schoof een houten stoel naar me toe. Met een vreemd voorgevoel ging op de stoel zitten die kraakte onder mijn gewicht. Frederick zat echter op een ijzeren. 'Ben jij verliefd op Matsuda?' 'Wat?! Nee!' Riep ik geschrokken. Pica, Wolf en Maarten die et al wisten was al erg genoeg, en die zag ik toch nooit meer terug! 'Waarom denkt u dat?' Vroeg ik voorzichtig. 'Zeg jij, alsjeblieft. Ik voel me al oud genoeg.' 'Waarom denk je dat?' Vroeg ik opnieuw. 'Ik denk niks. Misschien wíl ik het gewoon heel graag. Jullie schieten goed met elkaar op. Mat verdient een meisje zoals jij. Jullie zouden goed voor elkaar zorgen. Hij heeft nog nooit een vriendin gehad, de arme jongen. Geen één meisje was goed genoeg voor hem, en als ze dat wel was, dan was hij niet goed genoeg voor haar. Vaak was dat het geval.' Lachte hij. 'Ik wil die jongen gewoon wat geluk in zijn leven geven. Hij is al weg bij zijn familie voor al bijna een half jaar, op reis voor zijn Pa. Hij heeft een goed hart. Hij verdient niet alleen een meisje zoals jij, maar jij kan je ook geen betere jongen wensen dan Matsuda.' Ik lachte vriendelijk naar hem. 'Je hebt een punt, maar ik denk dat het voor ons beiden goed is als we gewoon vrienden blijven.' Gapend stond ik op. Toen ik bij de deur was voelde ik Frederick mijn pols pakken. 'Alsjeblieft? Denk er over na.' Ik knikte met de gedachte dat ik dat al lang gedaan had. Eigenlijk wou ik deze vriendelijke man gerust stellen en de waarheid zeggen. Maar natuurlijk zou ik dat niet doen. Ik legde mijn hand op de deurklink, maar stopte toen. 'Mag ik je wat vragen? Ik kan het hem zelf ook wel vragen, maar misschien weet jij het antwoord ook wel.' 'Vraag maar raak, meid.' Ik lachte. 'Nou, ik vroeg me af: waarom is Matsuda op reis gegaan, en niet zijn oudere broer Jared?' 'Nou, Jared had een vriendinnetje. Hij wou haar niet in de steek laten, en Matsuda wou heel graag gaan. Hij had zich al helemaal voorbereid, maar net op de dag dat hij zou gaan ging het uit met Jareds vriendin. Maar Matsuda was er al helemaal klaar voor en moest en zou gaan.' 'Bedankt voor de informatie. Ik ga nu slapen.' Zei ik, en liep naar boven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen