Hij realiseerde zich vagelijk dat hij iets schreef. Net toen hij het briefje aan de uil wilde geven kwam hij weer tot zichzelf en trok het briefje terug.

Hoe weet u dat? Hoeveel weet u nog meer? stond er. Zijn hand had getrild, zag hij en automatisch scheurde hij dat stuk af en probeerde het trillen van zijn hand te bedwingen. Toen dat, met een uiterste wilsinspanning, lukte schreef hij alleen de eerste vraag op en gaf het perkament aan de uil. Die dropte het bij Perkamentus en vloog het raam uit. Enkele mensen die het gezien hadden grinnikten. Een sneeuwwitte uil kwam ineens naast hem zitten. Tegelijkertijd kwam er een briefje aanfladderen.

Van de Sorteerhoed. Mag ik daaraan toevoegen dat je toen niet klaagde over de inbreuk op je privacy?

De reactie die hij verzond met de sneeuwuil was de droogheid zelve, zei het niet bepaald grappig.

Dat mag.

Niks beters meer te zeggen?

Weinig, behalve dat ik, zoals je zag, niet verslaafd ben.

Waarom probeerde je dan ze te pakken te krijgen als je niet verslaafd bent?

Sherlock deed een facepalm.

Ooit gehoord van afkickeffecten? Die zou ik nu al lang hebben, als ik verslaafd was.

Wat garandeert me dat dat niet gewoon een verzinsel is?

Diverse websites en onderzoeken kunnen het bewijs leveren.

Dat is te vaag. Voor je eigen bestwil zal ik blijven screenen.

'You bastard!' schreeuwde Sherlock hem toe, waarom een nieuwe golf fluisteringen en geroezemoes zich verspreidde.

'Noemde hij nou serieus... alleen een Slytherin zou zoiets zeggen...wát heeft Perkamentus hem geschreven?'

Yep, tamelijk onkarakteristiek van Perkamentus

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen