POV Perkamentus flashbacks

Hij voelde zich letterlijk ziek, zwak en misselijk. Zwaar leunde hij tegen de deur van de hal aan en dacht over wat hij had gedaan. Het kón ontzettend fout gaan, maar hij had het risico moeten nemen. For the greater good, hield hij zichzelf voor, nauwelijks verbaast dat hij in het Engels dacht. De jongen moest geholpen worden, het was lógisch, hij zal het begrijpen. Die laatste woorden golfden als een mantra door hem heen. Hijzalhetbegrijpenhijzalhetbegrijpenhijzalhetbegrijpen.... STOP! schreeuwde hij inwendig. Hij had andere dingen om over te denken.Waar waren die Dementors eigenlijk geweest, de hele tijd? Wie was nep!Lupos? Hoeveel wist Sherlock? Belangrijker nog;zal hij die kennis gebruiken om mij te chanteren zoals ik bij hem deed? Hij kon zich nauwelijks indenken dat Sherlock's geweten hem zou tegenhouden iets te zeggen, maar er was een andere kans, een kleine hoop. De boeken die iedereen moest kopen waren zo neutraal mogelijk...die hoop werd de bodem ingeslagen toen hij terugdacht aan de woorden die Sherlock tegen Minerva gezegd scheen te hebben. 'Ik lees wel eens wat meer dan opgedragen, professor.'
In de bieb stonden diverse anti-weerwolfboeken...hij gaf bijna over bij de gedachte dat Sherlock misschien het op zich zou nemen Remus uit te schakelen en besloot dat hij beter naar de wc kon gaan, voor het geval dat. Het was vast slechts een griepje. Sherlock was intelligent, er was nauwelijks twijfel mogelijk dat hij het wist...of overschatte hij hem nu? Hoe dan ook, als Sherlock zou besluiten Lupos te vermoorden zou hij het zeker op een ongeluk laten lijken of zelfmoord...
Hij is elf,dacht hij. Zelfs Marten vermoordde niemand op z'n elfde. Maar was dat wel zo? Voor Marten was Zweinstein zijn thuis geweest, en hij was niet zo stom geweest daar iemand te vermoorden, tot zijn zestiende ofzo, toen hij er voordeel van had gehad. Marten was voorspelbaar. Sherlock echter...Als hij zou menen dat de school in gevaar was van een weerwolf had hij misschien net voldoende moreel besef om de weerwolf uit te willen schakelen, en niet voldoende om zich te laten weerhouden van moord. Tenzij hij alleen iets tegen Remus had en helemaal geen geweten had... het kwam voor. Het was voorgekomen met Marten en met enkele dooddoeners. Het probleem was dat hij geen hoogte kon krijgen van Sherlock. Hij wist niet of hij een geweten had, hij moest het maar aannemen. Zelf twijfelde hij, durfde zichzelf op dat gebied niet te vertrouwen en Remus...Remus wás in alle eerlijkheid, een beetje goed van vertrouwen, misschien (Merlijn verhoede het) zelfs verblind door zijn emoties. Remus zag slechts een mogelijk getraumatiseerde jongen zonder vrienden, die moest leren dat niet iedereen tegen hem was en hoe hij vrienden moest maken, zag misschien zelfs iets van zichzelf in Sherlock...iets van hoe hij had kunnen worden...maar hij kón gelijk hebben. Had hij zelf niet door dat masker heen gekeken? Had hij zelf niet zijn angst gezien, de flashbacks? De verrassing toen hij z'n hand slechts op zijn schouder had gelegd in plaats van Merlijn wist wat hij zich verbeeld had dat er zou gebeuren? Kon dat allemaal nep zijn, het werk van een jongen zonder geweten die medelijden haatte? Tenzij die haat ook een masker was...maar een psycho- of een sociopaat zou juist proberen niet op te vallen, zou zich zo normaal mogelijk gedragen, alleen proberen uit te blinken... zo iemand zou juist charismatisch zijn, toch? Maar in zijn hele leven had hij maar met twee 'paten' te maken gehad, hoe zou hij er zeker van kunnen zijn of iemand er een was of niet? Extra waakzaam zijn en andere leraren waarschuwen voor hem was misschien verstandig, maar dan had je kans dat Sherlock een paria zou worden, ze zouden hun houding nooit kunnen verbergen... Sherlock stond aan de rand van de afgrond en alles hing nu van zijn besluit af. Deed hij het fout, dan hadden ze een tweede Voldemort om mee te dealen. Hij huiverde bij de gedachte alleen al en besloot een vergadering te beleggen.

Flashback vergadering

'Albus?' vroeg Minerva. 'Waarom heb je deze vergadering belegd?'

'Ik heb,' hij aarzelde even. 'ideeën nodig met betrekking tot Sherlock.' Vervolgens legde hij de situatie uit.

'Dus jij denkt dat hij misschien weet dat ik een weerwolf ben en dat tegen je kan gebruiken óf zal proberen me te vermoorden?' vroeg Remus. 'Maar hij zal
me niet kunnen vermoorden, hij is élf, for God's sake. Zelfs
hij kan zo'n spreuk niet gebruiken -' hij brak af.

'Blijft over; chantage,' merkte Sneep gladjes op.

'Nee,' zei Minerva. 'Hij kent misschien Dreuzel-methoden.'

'Hoe dan ook is chantage een logischer methode, als hij verslaafd is.'

'Waar het om gaat,' zei Albus Perkamentus. 'Is dat we geen tweede Voldemort willen en dat, als hij volgelingen krijgt, daar grote kans op is, terwijl als hij eenzaam blijft die kans zo mogelijk nog groter is. Iemand ideeën?'

'Kunnen we niet tegen bepaalde leerlingen met onwankelbare principes zeggen dat ze moeten proberen vrienden met hem te worden?' stelde Remus voor. 'Ik heb zelf al geprobeerd me vriendelijk te gedragen en het lijkt soms een klein beetje te werken, maar dan beledig ik hem weer eens of mijn emoties laten me dingen zeggen of doen die verkeerd opgevat worden, misschien werkt het beter als mensen van zijn eigen leeftijd het proberen? Ikzelf heb niet de intentie echt een vriend te worden, om duidelijke redenen.'

'Zal het dan niet wat geforceerd aanvoelen, vooropgesteld dat ze het doen?'

'Het valt te proberen, toch?' Dumbledore zuchtte. Snapt die man dan helemaal niets! De tijd van 'proberen' was allang voorbij, één fout besluit en...

'Wie heb je op het oog?' vroeg hij toch maar.

'Harry, Ron en Hermelien,' antwoordde Remus direct. 'en een paar leraren.'

Er viel een stilte. Dat wás eigenlijk wel een goed idee, dacht Perkamentus. Afgezien van het feit dat pubers zich nog meer laten meeslepen door hun emoties dan volwassenen, was er niks mis mee.

'Ik denk dat we dan eerst een onopvallende manier moeten verzinnen om ze op neutraal terrein bijeen te krijgen.'

'Ik zal Harry en Sherlock aanbieden om ze te Patronusbezwering aan te leren,' zei Remus.

'En ik zal wel eens een praatje maken met Sherlock,' zei Banning.

'Sherlock is in staat die lessen te weigeren omdat hij het als zwakte ziet,' merkte Minerva op.

'Ik zal mijn moment zorgvuldig kiezen. With Dementors, it's bound to get out of hand once they're hungry.'

'Dat lijkt mij ook. Trouwens, sinds wanneer spreken we ook Engels onder elkaar?'

'Geen idee eigenlijk.'

Nogmaals stokte het gesprek.

'We zullen ze dus allebei in de gaten moeten houden, verzuchtte Minerva.

Perkamentus knikte. 'Ik vrees van wel, Minerva. En geen van beiden mogen het merken. Bij deze is de vergadering gesloten.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen