'Hoe is het afgelopen in de ziekenzaal?'

'Madam Plijster dwong me die chocola te eten,' zei hij bitter.

'Vanwaar die sterke afkeer voor chocola?' vroeg Perkamentus geamuseerd.

'Ik heb niks tegen chocola op zich, ik wil alleen niet dat het in mijn mond gepropt word!'

'Blijkbaar weigerde je het in te nemen op de gebruikelijke manier, anders had ze het nooit in je mond hoeven proppen.'

Daar viel niets tegen in te brengen.

'Komt het slechts doordat het je aangeboden word door je aartsvijand?'

Hij schudde het hoofd.

'Waardoor dan?'

Hij nam de tijd Maurice op zijn hand te laten stappen en te onderzoeken.

'Ik denk,' zei hij tenslotte langzaam. 'dat het niet die chocola is, maar dat het me word opgedrongen.'

'Maar als het je niet in de mond gepropt word, neem je het niet. Ik denk trouwens, dat Madam Plijster het ook niet bepaald leuk vond om chocola in je mond te moeten proppen.'

'Ze heeft gezworen mij nooit meer te ontvangen in de ziekenzaal, tenzij u ervoor instaat dat ik m'n mond zal houden,' zei Sherlock. Het was eruit voor hij het wist. Hij was er nog steeds verbaast over.

'Waarom?' vroeg Perkamentus op scherpe toon.

'Dat weet ik ook niet' zei hij. 'Het doet er ook niet toe,' voegde hij eraan toe, luchtiger dan hij zich voelde.

Perkamentus keek hem onderzoekend aan maar liet het erbij.

'Dus daarom ben je al zo snel de ziekenzaal uit,' was het enige dat hij zei.

'Ja Professor,' zei hij en daarmee was alles gezegd.

Sherlock probeerde de feniks op z'n hand te laten stappen, maar het dier bleef koppig waar het zat.

'Sommeer hem,' verzocht hij Perkamentus.

'Ik kan hem niet Someren, het is een dier en als zodanig niet mijn bezit.'

'Van wie is hij dan?' vroeg hij zonder erbij eerst na te denken en het antwoord aan te nemen zoals hij normaal deed.

'Van Gaia, zo je wil,' antwoordde Perkamentus. 'De enige manier waarop ik hem nu nog te pakken kan krijgen is hem vriendelijk te vragen te komen, maar aangezien hij z'n keuze gemaakt heeft zal dat geen zin hebben. Hij heeft jou onder zijn hoede genomen.'

Plotseling, op het ogenblik dat Perkamentus die woorden zei, leek Felix zich weer te herinneren bij wie hij hoorde en vloog weer naar Perkamentus' schouder.

Dit was bizar. Ronduit bizar.

'Dit is bizar,' sprak hij z'n gedachten uit. 'Buitengewoon bizar.'

'Het is zeker ongebruikelijk,' beaamde Perkamentus. 'Hij lijkt ervan af te zien omdat jij hem afwijst.'

'Nou...dan ga ik maar,' zei Sherlock omdat hij niks beters kon bedenken

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen