Hormonale tieners... Ik kreeg ook precies zo'n reactie toen ik dezelfde vraag stelde, overigens.

Hij liep terug richting de Uilenvleugel. Halverwege het gangetje zag hij ineens een gigantische bos wandelstokken op zich afvliegen. Omdat hij nog niet eerder echt met Foppe te maken had gehad bleef hij iets te lang staan en week niet op tijd uit. De eerste wandelstok trof hem keihard in zijn gezicht, twee anderen kletterden naast hem neer. Hij dook weg voor een derde, greep een van de wandelstokken en blokkeerde een andere. Automatisch ging hij tegen de muur staan om te voorkomen dat hij van achteren aangevallen kon worden door een ander onzichtbare vlieger, trok zijn toverstaf en schreeuwde; 'Bombarda!'. De rest van de wandelstokken ontplofte en kletterde door de hele gang heen. Er klonk een geluid als een scheet en de geest die eerder een sleutelgat had dicht gepropt kwam tevoorschijn. Bliksemsnel haalde hij uit met de wandelstok en bezorgde de soort-van-geest een gebroken neus. De geest maakte het geluid van een scheet en zoefde vloekend weg. Lichtjes hijgend liep Sherlock de tegenovergestelde richting uit en ging daar even zitten om te voelen of zijn neus erg beschadigt was, wat gelukkig niet het geval bleek te zijn. Daarna liep hij naar de bieb en leende een boek over de genezing van wonden aangezien hij dat wel nodig zou hebben nu Madame Plijster dat niet meer zou doen. Zodra hij de spreuk vond genas hij zijn bloedneus en liep naar de leerlingenkamer. In de leerlingenkamer werd hij tot zijn niet geringe verbazing bestormd met vragen over wat er gebeurde, hoe het met Harry ging en of zijn terugkeer betekende dat Harry ook snel zou terugkeren en of de wedstrijd overgespeeld zou worden? Hij beantwoordde alles zo goed en zo bijtend mogelijk en het resultaat was dat hij algauw met rust gelaten werd en bezorgde Potterfans naar de ziekenzaal stroomden, wat de leerlingenkamer meteen een stuk rustiger maakte. In z'n eentje zat Sherlock in het vuur te staren en dacht na over wie er belang bij had zich voor te doen als Lupos, al wist hij dat hij niet genoeg data had om daar achter te komen omdat het doel van de indringer nog niet geopenbaard was voor hij verdreven was door Perkamentus. Toen hij dat tenslotte opgaf keerden zijn gedachten terug naar Felix die volgens Perkamentus terug was gevlogen omdat hij hem had afgewezen en voelde een vreemd verdriet, alsof hij wenste dat Felix nog steeds op zijn schouder zat. Maar dat kon natuurlijk niet; het idee alleen al! Intussen waren de Potterfans weer teruggekomen; met het nieuws dat hij weer wakker was. Big deal. Als het iemand anders was geweest dat de beroemde Harry Potter, zelfs al was het de Zoeker, hadden ze zich lang zo druk niet gemaakt. Her en der ploften mensen neer in stoelen maar vermeden de stoelen in zijn buurt zorgvuldig. Toen, plotseling, zag hij uit zijn ooghoeken iemand die in de stoel aan zijn linkerkant ging zitten. Met een ruk keek hij op, ervan overtuigd dat het verbeelding was. Dat was het niet. Het was Griffel. De roodharige die hem Mr. Loner had genoemd zat naast haar, met een gezicht alsof hij twijfelde aan haar verstand en haar wilde beschermen tegen haarzelf. Zo te zien was hij ook bij de wedstrijd geweest maar had hij zich haastig afgeveegd; er waren nog enige modderspatjes zichtbaar maar niet zoveel als wanneer hij niets had gedaan. Griffel daarentegen zag er niet uit alsof ze buiten was geweest dus waarschijnlijk had ze het nieuws van die jongen -was zijn naam niet iets met een W?- gehoord, die wel een echtte Zwerkbalfanaat moest zijn. Toen hij zich realiseerde dat hij ze wel erg opvallend observeerde keek hij gauw naar het vuur. Er was een ijzige stilte gevallen in de leerlingenkamer; het was duidelijk dat niemand enig idee had hoe te reageren op deze verrassende ontwikkeling. Sherlock zelf besloot over te gaan op zijn favoriete tactiek: iedereen negeren en naar zijn Mindpalace gaan. Het lukte hem echter niet omdat dit nieuwe mysterie al zijn aandacht opslokte. Why would anyone want to sit with me, the freak? De simpelste oplossing was het vragen maar hij durfde niet. Come on man, are you are Griffoendor or not? You, who aren't even afraid of a phoenix, are afraid to ask a perfectly normal question?

Sherlock raapte al zijn moed bijeen en vroeg aarzelend: 'Waarom zitten jullie hier eigenlijk?'

'Is dat soms verboden?,' vroeg Griffel een beetje nijdig.

'Het was maar een vraag hoor,' antwoordde hij, verrast door de reactie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen