Foto bij 069

Ik was geen goed persoon, hoe hard ik ook probeerde dat wel te zijn. Ik kon hem niet vergeven en nu reed de trein weg, terug naar het front. Ik zou proberen dat goed te maken, door zoveel mogelijk mensen te helpen en levens te redden. Misschien zou God me dan vergeven. Vergeven dat ik niet kon vergeven.

Anna had de waarheid gehoord, en François een deel daarvan. Ik had hem verteld dat mijn vader alleen had geijld en dat ik afscheid had genomen, maar dat hij er waarschijnlijk weinig van had begrepen. Ik hoorde van hem ook dat hij iemand van de kerk naar hem toe had gestuurd. Als mijn vader geweigerd had naar het ziekenhuis te gaan, had ik gezegd, zou dat ook zoveel niet meer uitmaken. Mijn vader leek erop gebrand te sterven.

En dat zou hij doen. Zonder mij.

Anette en Juliette hadden het verhaal maar moeizaam meegekregen en ze vroegen er niet naar. Ik had een hoofdstuk van mijn leven afgesloten, waarvan ik had gedacht dat die lang geleden al uitgeschreven was. Maar ik realiseerde me nu dat het verleden zich niet zo makkelijk liet negeren, en dat mijn herinneringen sneller waren dan de trein waarin ik probeerde van ze weg te rennen. Ik realiseerde me dat het leven niet simpelweg in te delen was in hoofdstukken, en dat woorden soms over leken te gaan in elkaar en dat alles zoveel meer verwarrend was dan ik had gehoopt. Nóg pijnlijker dan ik had geweten.

Nu de woede langzaam wegtrok, bleef de pijn over. Pijn die eiste gevoeld te worden. Ik wilde de woede terughalen, want het was zoveel makkelijker om woede te voelen. Niet de ongerichte woede op het leven die mensen soms te leken hebben, maar woede op één persoon, zodat hij alles kon worden wat je haatte, een belichaming van negatieve gevoelens. Zodat jij dat niet was. Zodat jij je verantwoordelijkheid voor die gevoelens niet hoefde te nemen. En nu was dat weg en alleen mijn pijn was over.

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Ik denk dat mensen het zich enkel moeilijk maken wanneer ze niet kunnen accepteren of vergeven. Het lijkt mij niet dat ze dit op deze manier zo achter zich gaat kunnen laten en hoewel haar reactie menselijk is, baart dat mij zorgen. Hopelijk is Jean er nog en kan die Justine helpen.

    4 jaar geleden
  • Thuria

    Mooi geschreven (:

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Heel knap hoe je haar emoties verwoordt! Ik vind dat je in dit verhaal echt gegroeid bent als schrijver.

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen