Foto bij 5. Si

I say nothing but stare at you
And I'm dreaming
I'm trippin' over you
Truth be told
My problems solved
You mean the world to me but you'll never know
You could be cruel to me

- Mika

Als wederdienst aan dit event had het LSO een klein, intiem voorsmaakje beloofd van wat ze konden verwachten van komend seizoen. Nadat iedereen zijn plekje voor het diner had gevonden en voor het eten geserveerd werd, maakten de achte beste muzikanten van het orkest zich klaar om de eerste drie movements van Mozart's Divertimento No. 15 in B-flat major te spelen. (Niall kwam net op tijd en weerhield Grimshaw zo van een hartinfarct.) Nick stelde Harry voor met een korte speech. Ook Harry moest een speech doen, hij hield het simpel. Hij praatte over hoe blij hij was met deze kans en hief toen zijn glas en zijn mondhoeken de lucht in. Grimshaw stelde nog de andere muzikanten voor.
Harry was blij dat hij deze keer nog in het publiek kon zitten, Louis zou het orkest leiden als eerste violist. Harry werd al vanaf de eerste noot van de Allegro niet teleurgesteld. Het kleine ensemble was technisch foutloos en er hing een vrolijke sfeer tussen hen. Een geweldige rush van energie, dat ervoor zorgde dat het publiek stil werd tussen de verschillende stukken.
Harry sloot zijn ogen na een tijdje om intenser te kunnen luisteren, maar hij bleef Louis zien. Louis gaf meer energie af dan de rest rond hem, zijn complete controle over zijn instrument en het optreden zelf. Harry kon Louis zich zo goed inbeelden. De delicate bewegingen met zijn soepele pols, het haar op zijn voorhoofd en zijn geconcentreerde blik. Harry opende opnieuw zijn ogen. Louis Tomlinson's talent was één van de redenen waarom Harry had gekozen om voor het LSO te dirigeren, misschien zelfs de beslissende factor. En zelfs na hem een week tijdens de repetities gezien te hebben, kon Harry nog steeds de omvang van zijn talent niet geloven. Harry schoof ademloos op zijn stoel, het besef dat hoe hoog hij de violist zijn kunnen had ingeschat, hij het toch telkens had onderschat. Het was koppig en verontrustend dat hij Louis nooit de baas zou kunnen.

"Dat was geweldig," fluisterde Gemma, die wat dichter naar Harry toe leunde tijdens de staande ovatie. "Louis is geweldig." Harry slikte en knikte, hij klapte, maar zijn gedachten waren wazig. Hij negeerde zijn wazige gedachten tijdens het diner en nam deel aan de gesprekken, hij lachte zoals zijn gewone charmerende zelf. Hij had nog maar één keer naar de tafel waar Louis aan zat gekeken. Louis was net melk in zijn koffie aan het gieten, Harry had naar zijn pols gestaard. Het deed er niet toe dat hij zich maar één keer had toegestaan om te kijken; hij was zich honderd procent bewust van Louis' aanwezigheid. Dit hele event begon te voelen als een grote vernederende oefening die Harry telkens liet zien hoe verstrooid hij was door Louis Tomlinson.
"Ja, bedankt." zei hij verstrooid en verzette zijn kopje wat zodat de ober de koffie gemakkelijker de koffie erin kon gieten. Gemma lachte.
"Doe maar zwart voor hem," zei ze en rolde met haar ogen.
"Wat?" vroeg Harry die nu pas helemaal weer in de realiteit kwam. "Oh, ja... Sorry...zwart, alsjeblieft."
Nadat de koffie geschonken was roerde hij weer afwezig in zijn koffie. Hij was blij toen hij Niall naar hen toe zag komen.
"Gemma Styles, in levende lijve." Hij zette zijn halfvol glas bier op de tafel en opende zijn armen voor een knuffel.
"Wat leuk van je om ook nog even te komen." Ze stond op en sloeg haar armen om Niall heen.
"Luister eens jongedame," zei Niall en stootte met zijn knie tegen Harry's stoel. "Ik zou hier tien minuten voor alle anderen geweest zijn, wachtend op jou aan de bar als die idiote broer van je me vertelt had dat je zou komen."
"Hey!" zei Harry protesterend. Niall en Gemma begonnen nog meer te lachen en Harry rolde met zijn ogen.
"Jullie twee gaan toch nog mee uit na dit etentje?" vroeg Niall. Hij trok zijn das wat losser, deed zijn geklede jas uit en rolde zijn mauwen op. Hij zag er relaxed en gelukkig uit, en Harry was jaloers.
"Ik weet het niet, Nialler," zuchtte Harry. Hij was moe geworden door zijn eigen gedachten.
"Aw, komaan!" zei Niall met een pruillipje. Hij richtte zich tot Gemma. "Er is hier een pub om de hoek met de beste jukebox ooit. We kunnen er Night Moves spelen!" Hij begon te zingen en te dansen. "Workin' on our night moves... tryna lose those awkward teenage blues! Workin' on our night moves..." Harry keek naar met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"Oké, is goed, loser." zei hij hoofdschuddend.
"Als Seger je niet had overtuigd, zou ik het niet meer geweten hebben." Hij legde zijn arm rond Gemma's schouders. "Komaan, Gems, laat met toe om je weg te brengen uit dit saaie plekje." zei hij theatraal. "Ik ga je mijn orkestpartner voorstellen. Ze is de liefde van mijn leven en zal ook die van jou zijn!" Ze lieten Harry alleen achter. Hij speelde wat met de servet die nog op zijn benen lach, verzonken in gedachten. Hij schrok zich rot toen hij enkele minuten later een hand op zijn schouder voelde. Harry haalde diep adem, raapte zichzelf samen en draaide zich om met de gedachte dat Grimshaw achter hem stond met enkele mensen die hij nog moest ontmoeten.
Het was Louis Tomlinson. Natuurlijk wat hij het. Louis stond naast een vrouw van middelbare leeftijd die naast hem had gezeten tijdens het diner.
"Styles," zei Louis met een ongemakkelijke glimlach. Hij verplaatste zijn gewicht van zijn ene voet naar zijn andere en wreef ongemakkelijk aan zijn nek. "Uh," Hij schraapte zijn keel. "Styles, dit is-- dit is mijn moeder, Jay Tomlinson," zei hij. "Ze wilde je graag eens ontmoeten."

Afspeellijst
+ Night Moves - Detroit Rock Hitters
+ I see you - Mika

Let me know what you think!

Greetz Translator

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen