Foto bij Two

Fan edit van Harry's nieuwe haar <<33333
Dit is een beetje het haar dat Harry rond deze tijd in het verhaal heeft.

Rosemary Olivia Williams

2 maanden later

Ik streste me kapot. Over twee dagen was de laatste auditieronde voor de rol van Grace. Daarna zou ik eindelijk weten of ik de rol had of dat iemand anders de gelukkige was. Maar ik had het wel al tot hier gemaakt. Wauw.
Er was alleen één ding waar ik niet zo blij mee was; ik moest voor de jury verschijnen en een stuk spelen met een jongen die ik een paar uur daarvoor voor het eerst zou ontmoeten. Dat betekende dat we dan maar een paar uur zouden hebben om het met z'n tweeën tot iets moois te maken. De tekst had ik wel al thuisgestuurd gekregen en wist ik grotendeels uit mijn hoofd.
Maar het feit dat alles af zou hangen van één ander iemand, iemand die ik niet kende en waar ik geen invloed op had, maakte me helemaal gek en nog zenuwachtiger dan dat ik al was. En ik was al zenuwachtiger dan dat ik ooit was geweest zonder dat ik een scene moest spelen met iemand die ik niet kende. Zenuwachtiger dan voor de uitslag van mijn examen, het doen van een zwangerschapstest of het moment dat ik ergens nieuw was, iets wat ik vroeger vaak mee had gemaakt en waar ik me erg druk om kon maken, nog steeds trouwens.
Ik ijsbeerde telkens door het huis terwijl ik de geleerde tekst voor me uit prevelde. Slaapkamer in, slaapkamer uit, woonkamer in, op de bank zitten, opstaan en woonkamer weer uit. Badkamer in en een jonge vrouw met haar haar in een rommelige staart, lippen stukgebeten en enorme wallen onder haar ogen keek me via de spiegel aan. Die jonge vrouw was ik. Geschrokken door mijn onverzorgde spiegelbeeld draaide ik me snel om en liep ik de badkamer weer uit.
Mijn nagels waren van mooie, lange nagels naar lelijke, korte stompjes gegaan.
Het ene moment bladerde ik verwoed door de papieren met tekst en het andere moment staarde ik voor me uit en dacht ik aan alle dingen die mis zouden kunnen gaan.
Ook nu weer. Ik zat aan de keukentafel en bedacht net weer een iets wat fout zou kunnen gaan toen ik werd opgeschrikt door het piepje van mijn telefoon. Ik kreeg een sms'je binnen van mijn broer, Adam.

Adam: Hey sis, heb je zin om vanavond bij ons te komen eten? We hebben je al een tijdje niet gezien en ik hoorde van Emma dat je erg gestrest bent over de laatste auditie, dus misschien helpt dit om even je zorgen te vergeten. X

Emma, een goeie vriendin van me, was de vrouw van Adam. Vijf jaar geleden heb ik ze, met succes, aan elkaar gekoppeld en drie jaar daarna later ze een super lief zoontje, Josh. Ik hield heel veel van hem en vond het heerlijk om op hem te passen als dat nodig was. Maar ik had ze inderdaad al een tijdje niet gezien, dus ik stuurde een sms'je terug om te zeggen dat ik er om half zes zou zijn.
Aangezien het al half vijf was moest ik maar heel gauw beginnen om de verwaarloosde zombie weer om te toveren in een fatsoenlijk iemand.

Ik drukte op de bel. Ik had me snel even opgefrist, schone kleren aangetrokken en mijn haar in een staart gedaan en nu stond ik om vijf over half zes, net te laat, voor de deur bij Adam.
Emma opende de deur en gaf me gauw een knuffel toen ze me zag.
'Meid, wat goed dat je er bent!' zei ze. 'Wat zie je er goed uit!'
Ze keek me stralend aan. Emma was niks veranderd en nog altijd haar stralende, vrolijke zelf, zoals altijd.
'Hoe gaat het met jullie?' vroeg ik haar terwijl ze mijn jas aannam en ophing. Nog voordat ik was uitgesproken hing er een jongetje aan mijn benen. Josh.
Ik ging door mijn knieën en keek naar de jongen met stralende ogen die glinsterden van pret. Josh deed me altijd al mijn zorgen vergeten. Hij was zo lief, zorgeloos en onschuldig. Iets wat alle kinderen hebben en iets wat ik niet over mezelf kon zeggen.
Later wilde ik ook graag kinderen, maar dan moest ik eerst de 'ware' vinden. Iets waar ik niet erg zeker over was of ik die überhaupt ooit zou vinden. Met de bindingsangst die ik aan liefdesverdriet had overgehouden van een hartenbreker waren mijn verwachtingen niet erg hoog.
De hartenbreker wiens naam ook met een 'h' begon. De naam die ik uit mijn gedachten had verbannen. Maar als die dan toch een keer mijn gedachten binnensloop voelde het alsof mijn hart in duizend stukjes werd gescheurd. Mijn borst krampte dan samen van verdriet. Meestal ging ik dan in een hoekje zitten en proberend niet meer aan hem te denken.
Nooit meer aan hem.
En als dan, zonder dat ik het doorhad, de tranen langzaam en stilletjes over mijn wangen gleden ging ik alle momenten langs die bij hem hoorden. Zijn bruine krullen, twinkelende, groene ogen en stralende glimlach. De warme armen waar ik altijd troost in kon vinden. Zijn stem die me kippenvel gaf en als hij zong... het was alsof er een nieuwe wereld openging. Je zag hem genieten en ontspannen, weer even tot zichzelf kon komen.
Altijd moest ik mezelf weer tot de orde manen, om niet te verdwalen tussen de herinneringen. En om de pijn die daarbij hoorde niet zo hevig te laten worden dat ik erin zou verdrinken.
Maar daarbij hoorde ook nog steeds de warmte en liefde die bij die naam hoorden. De hunkering naar de jongen die bij die naam hoorde. Het gemis naar mijn tienerjaren, toen alles nog goed tussen ons was. Toen die liefde er nog was en ik me nog geliefd kon voelen.
Hoe kon ik de ware ooit nog vinden als ik nog steeds gevoelens had voor iemand die ik tien jaar geleden voor het laatst had gezien?
'Auntie!' kraaide Josh vrolijk.
Ik keek hem verdrietig aan. Nee, de ware zou ik niet meer vinden.
Die kans had ik al gehad.


Ik zal proberen meer te schrijven, maar ik heb het heel erg druk met school en andere dingen.
Kunnen we in de top komen?

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    N'ahw :c Josh is wel cute tho..

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen