Foto bij 122 • Terug in Diagon Alley

Haya peeps! Sorry dat ik vorige week niks geactiveerd heb, maar ik kwam erachter dat ik nog maar 5 hoofdstukken over heb en ik door stage haast geen tijd heb om bij te schrijven. Dus zeker nu zal er wat vertraging in komen sommige weken. But keep reading! We're getting to an end ^^




De uitleg van Professor McGonagall ging compleet aan Eleanor voorbij. Niet dat er nu zo vlak voor de meivakantie nog wat te leren viel. Wanneer ze de klas rondkeek zag ze dat geen enkele leerling nog oren aan de professor leende. Iedereen was aan het tekenen in hun schriftjes, aan het kletsen of naar de klok aan het staren. Nog een paar minuten en dan was het meivakantie. Er lag een groot avontuur op haar te wachten. Vanmiddag zou ze met Draco meegaan. Ze zouden in Diagon Alley een kamer huren en de volgende dag naar het Ministerie gaan om een visum aan te vragen voor een korte vakantie van een weekje. En aangezien ze beide minderjarig waren, zou dat nog een moeilijke taak kunnen worden. Draco had zat geld, en macht aangezien zijn vader daar vroeger werkten. Maar ze had geen idee hoe het zou gaan lopen.
'Psst..'
Eleanor keek om naar Jenna die naast haar zat. Ze boog zich dichter naar haar toe, met haar ogen nog op de professor gericht. 'Wat ga je doen in de vakantie? Blijf je hier? Of ga je met Ron mee?'
'Ik ga terug naar het weeshuis.'
Jenna trok ongelovig een wenkbrauw op. 'Je maakt een grapje toch?'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Ik denk dat ik mijn rust niet op school kan vinden. Ik moet gewoon weer even terugkeren naar mezelf.'
Jenna knikte. 'Dat begrijp ik. Je was niet helemaal jezelf dit jaar, maar ik hoop dat je je na de vakantie beter voelt.'
'Dat weet ik wel zeker!' Ze glimlachte bij de gedachte dat ze na de vakantie eindelijk antwoorden zou hebben en verlost zou zijn van die ketting. Ze kon niet wachten. Geen nachtmerries meer, geen angst, geen pijn. Gewoon alleen maar rust en plezier. Dan kon ze al deze ellende vergeten en weer helemaal terugkeren naar zichzelf. Eleanor zuchtte tevreden. Nog even.
'..Nu ik jullie gezichten zie, denk ik dat ik maar ophoud. Een fijne vakantie allemaal! Jullie mogen gaan!'
Met een luid gejuich sprongen de leerlingen uit hun banken en renden het lokaal uit, Professor McGonagall met een glimlach hoofdschuddend achterlatend.
'Fijne vakantie!' klonk het overal door de gang. Eleanor had geen idee hoeveel mensen haar onderweg een fijne vakantie hadden gewenst; ze raakte de tel compleet kwijt. Ze liep gauw naar de kelder om haar koffer te pakken, enkel gevuld met de spullen die ze daadwerkelijk nodig zou hebben deze vakantie. In de gemeenschappelijke ruimte was het chaos. Overal holden leerlingen heen en weer om hun spullen bij elkaar te rapen. De trein zou om zes uur vertrekken en hoewel ze nog 3 uur de tijd hadden, leek het alsof de laatste vijf minuten op de klok waren verschenen. Eleanor haalde de laatste winterspullen uit de koffer en legde deze onder het bed. Die zou ze toch niet nodig hebben. Enkel een paar vesten en shirts, maar de handschoenen en sjaals werden weken geleden al teruggestopt in de kisten. Ze klikte de hutkoffer dicht en rekte zich uit. Helemaal klaar. Ze stond op en liep de gemeenschappelijke ruimte in, waar haar jaargenoten ook al zaten, rond een pot thee. Ze nam plaats op de grond voor de tafel en nam ook een kopje. 'Waren jullie al klaar?'
Justin grinnikte. 'Vanochtend al. Ik kan niet wachten om hier weg te komen. Ik wil zwemmen!'
'Of je neemt een duik in het meer,' antwoordde Jenna terwijl ze voorzichtig een slokje thee nam. Justin wilde haar een duw geven, maar toen hij de thee zag, bedacht hij zich en gromde een keer. 'Ik had het over het zwembad.'
'Wat ga jij doen, Ella?' voeg Susan voorzichtig.
'Ella gaat terug naar het Weeshuis.'
Ernie keek Jenna verbaasd aan en keek toen weer om naar Eleanor. 'Waarom dat nu weer?'
Ze haalde haar schouders op. 'Ik heb mijn redenen.'
Hij knikte begrijpend en glimlachte. 'Zolang je maar uitgerust terugkeert.'
'Whelan!'
Eleanor keek op. Jayden en Davon kwamen net de kamer binnen gelopen. Davon nam plaats naast Jenna en seinde of hij ook een kopje mocht hebben. Jenna knikte en schonk een kopje in. Ze nestelde zich terug in de zachte bank en nam tevreden nog een slokje van haar thee.
Davon hief plotseling een vinger en keek Jenna aan. 'Oh, Jen, Neville staat buiten op je te wachten.'
Proestend spuugde ze de thee terug in het kopje en keek hoestend op naar Davon. 'Wat?'
Hij knikte. 'Die kerel staat er al een tijdje, ik zou maar opschieten.'
Haastig sprong ze op en rende de deur door naar buiten. Eleanor keek haar na. '5 sickels dat het aan gaat.'
'Ik doe mee,' grinnikte Ernie en draaide zich weer om. Eleanor voelde zacht getik op haar schouder en keek op. Jayden knielde naast haar neer op de grond. 'Kun je zo even meelopen naar de keuken?'
Een blos verscheen haast per direct op haar wangen en ze zette het kopje thee terug op tafel. Ze twijfelde. Een ruzie met Draco zat ze nu niet echt op te wachten, maar iets in haar duwde de onzekerheid opzij. Ze knikte en stond op. Toen ze met Jayden de deur uit liep, hoorde ze Justin haar naroepen: '5 sickels!' Waardoor de blos op haar wangen alleen nog maar groter werd. Op de gang liepen ze langs Jenna en Neville, die beide met een knalrode kop tegenover elkaar stonden te praten. Jenna zwaaide even ongemakkelijk naar Eleanor en richtte zich toen weer op Neville. Eleanor volgde Jayden in stilte naar de keuken. Toen ze daar aankwamen, bleef ze stil staan en keek hem aan. 'Wat is er?'
Jayden grinnikte in zichzelf. 'Ik wilde je een fijne vakantie wensen.'
Ze trok een wenkbrauw op. 'En dat moest helemaal hier?'
Hij knikte. 'Het is meestal niet dat ik daar een big-deal van maak, maar.. Ik heb je ontweken de laatste dagen, en dat vond ik niet eerlijk.'
'Je was herstellende, ik kan begrijpen dat je dan je rust nodig hebt.'
'Nee, dat was het niet,' sprak hij haar tegen. 'Om eerlijk te zijn. Ik heb het gevoel dat onze vriendschap nogal is gegroeid het laatste jaar, of misschien wel langer. En ik wist niet zo goed wat ik er mee moest doen. Toen je in de ziekenboeg langskwam was ik misschien niet helemaal mezelf, maar wat ik heb gezegd toen, dat meende ik wel. En ik heb gezien dat je niet jezelf was dit jaar, en dat baarde me zorgen. Ik zie je niet graag verdrietig, Ella.' Er viel even een stilte, waarin beide niet wisten wat ze moesten zeggen. Eleanor was doodsbang en tegelijkertijd erg ontroerd door wat hij zei. Het paste absoluut niet bij zijn rokkenjagers imago, maar het leek toch echt en eerlijk.
'Maar goed. Dit moest er even uit, je hoeft er niks mee te doen. Ik zorg dat ik veel rust krijg deze vakantie en zorg dat ik mijn hoofd weer op orde krijg. In ieder geval, ik was blij dat jij de eerste was die ik zag toen ik wakker werd afgelopen week. Anders had ik me alleen maar zorgen gemaakt. Ik kan me er niks meer van herinneren namelijk, niet nadat die Bludger mijn hoofd raakte.' Hij grijnsde en haalde zijn schouders nonchalant op.
Eleanor glimlachte. 'Dat krijg je er van als je schedel breekt, hé. Volgende keer niet meer doen.' Ze knipoogde plagend en sloeg haar armen om hem heen. 'Fijne vakantie, Jay!' Toen ze hem losliet, merkte ze dat hij wat tegenstribbelde, maar al gauw hield hij zich weer in. Eleanor kon niet ontkennen dat ze niet had gehoopt dat hij zou loslaten, maar ze had te veel aan haar hoofd nu. Ze liepen samen terug naar de gemeenschappelijke ruimte en sleepten hun koffers naar de gemeenschappelijke ruimte. Rond een uur of vier verschenen er allerlei snacks in de grote hal en om half zes vertrok ze met de hele school richting de treinen. Ze had Draco de hele middag nog niet gezien, maar ze vertrouwde erop dat hij op het perron op haar zou wachten. Het liefst was ze bij hem gaan zitten, maar dat was helaas niet mogelijk. Ze gaf haar koffer af bij de trein. Op het perron kwam ze Hermione nog tegen, waarna ze weer de vraag over haar vakantie naar haar hoofd geslingerd kreeg.
'Ik zal het ook doorgeven aan Harry en Ron. Zij vroegen het zich ook al af namelijk. Fred en George zullen wel teleurgesteld zijn, denk ik.' Ze glimlachte en gaf haar een knuffel. 'Tot over een paar weken!' Eleanor zwaaide haar gedag en keek om zich heen. Verderop zag ze Draco met Pansy net de trein instappen en stapte vervolgens zelf ook in. Ze ging bij haar jaargenoten in de grote coupé zitten en genoot nog even van de gezelligheid. Jayden en Davon kwamen even later ook binnenlopen en gingen bij haar zitten. De trein kwam veel te snel bij zijn eindbestemming aan. Ze stapte uit, ademde een keer diep in en haalde haar spullen op. Verderop zag ze Molly en Arthur staan, die Ron, Ginny en Harry met een warm onthaal opvingen. Ergens vond ze het jammer dat ze niet mee kon. Ze miste Molly's heerlijke gerechten en de geur van het huis. Nog meer mistte ze Fred en George, maar daar was momenteel niks aan te doen. Ze liep met haar koffer naar een kiosk en bleef daar staan wachten. Minuten dreven voorbij, en uiteindelijk waren zowat alle leerlingen al van het perron verdwenen. Eleanor had ondertussen plaatsgenomen op haar koffer, omdat haar benen vermoeid werden van het lange staan. Uiteindelijk kwam Draco opdagen en liepen ze samen het station uit. 'Dat duurde lang,' zuchtte ze geërgerd.
'Wil je dat mensen ons zien dan?'
Ze schudde haar hoofd en keek toen de straat af. 'Waar moeten we heen?' Ze sleurde moeizaam de koffer mee over de grond. 'We pakken een taxi en vertrekken naar Diagon Alley. Daarna gaan we eerst maar eens wat makkelijkere koffers kopen, want dit werkt niet zo.'
Eleanor knikte instemmend en volgde hem naar de parkeerplaats, waar een aantal taxi's klaarstonden. Een man met een grote snor opende de deur voor hen en keek verbaasd naar de grote hutkoffers die ze meesleepten 'Wat grappig, ik heb net ook al een paar kinderen langs zien komen met zulke koffers. Uilen zelfs!'
'Hilarisch,' antwoordde Draco sarcastisch en smeet zijn en haar koffer achterin. Nukkig stapte hij in en de man keek Eleanor fronsend aan. Eleanor glimlacht en rolde met haar ogen. 'We hebben een lange treinreis achter de rug.' Toen stapte ze ook in en nadat ze de man het adres hadden gegeven, reden ze weg. De weg er naartoe was niet lang en toen Eleanor uitstapte, herkende ze de straat direct. Ze betaalde de man en laadde de spullen snel uit. Bij de Leaky Cauldron liepen ze naar binnen en betaalde voor een kamer. Veel tijd besteedde ze daar niet. Ze smeten de koffers naar binnen en vertrokken weer om reiskoffers te kopen. Met een paar mooie koffers met wieltjes liepen ze terug naar de Leaky Cauldron om wat te gaan eten. Eleanor bestelde een groot bord pasta en Draco een halve eend met aardappelschijfjes.
'Hoe gaan we het aanpakken morgen?' vroeg ze terwijl ze de pastaslierten om haar vork draaide.
Draco legde zijn servet naast zich neer en plaatsten zijn handen onder zijn kin. 'We moeten er vroeg zijn denk ik. Dan moeten we naar het Department of Magical Transportation. Daar kunnen we een aanvraag doen om via het Floonetwork in Ierland te komen. Als een soort reisbureau.'
Eleanor knikte begrijpend. 'Komen we er moeilijk binnen denk je?'
Hij haalde zijn schouders op en prikte een aardappeltje op zijn vork. 'Geen idee. Dat moeten we nog gaan zien denk ik. Het feit dat we jouw naam gebruiken scheelt al een hoop denk ik.'
'Dat kan ik me voorstellen.' Ze staarde even naar haar bord. 'Hé, Draco.' Een zacht gemompel was zijn manier om aan te geven dat hij haar hoorde. 'Hoe denk je dat het huis eruit zal zien? Van mijn ouders bedoel ik.'
Hij hief zijn hoofd en keek haar aan. 'Dat zullen we daar moeten ontdekken, denk ik.'
'Ik heb er vroeger vaak over nagedacht. De laatste tijd misschien te veel. Ik beschouwde Hogwarts altijd als mijn thuis, omdat ik het weeshuis nooit zo heb gezien, maar nu, met alles dat aan de gang is, weet ik eigenlijk niet of ik wel een thuis heb.' Ze prikte met haar vork in de pasta. De stilte hing even om hen heen, op de herrie op de achtergrond na, maar in haar hoofd hoorde ze niks anders dan stilte.
'Ik begrijp je,' antwoordde Draco toen, 'Ik had een thuis, maar dat voelt ook niet meer hetzelfde. Het was een plek waar ik graag thuiskwam, nu probeer ik het alleen nog maar te ontwijken.' Weer een stilte. Eleanor legde har bestek op het bord en schoof het opzij. 'We zitten tenminste in hetzelfde schuitje.'
Draco knikte en grinnikte. 'Dat zegt misschien meer over ons, maar goed.'
Eleanor glimlachte. 'Misschien wel.'
Toen ze klaar waren met eten, betaalde ze en liepen naar boven naar hun kamer. Ze maakte zich klaar voor de avond en pakte de rest van de spullen in de koffers. Eleanor was zenuwachtig voor morgen, niet wetend wat ze er precies van moest verwachten. Ze was bang dat ze niet zouden worden toegelaten tot Ierland of erger. De gedachten drongen door haar hoofd, maar ze probeerde ze telkens weg te duwen. Toen ze uiteindelijk naast Draco in het bed lag, staarde ze nadenkend naar het plafon en volgde met haar ogen een spinrag die door de tocht heen en weer bewoog.
'Waar denk je aan?'
Ze schrok van het gebrom en keek om. 'Morgen,' antwoordde ze kortaf. 'Ik weet niet wat ik moet verwachten.'
'Daar moet je ook niet aan denken. Hoe meer je je dingen afvraagt, hoe nerveuzer je wordt. Soms is het beter om maar te improviseren.'
Ze grinnikte. 'Daar ben ik niet goed in.'
'Maar ik wel.' Hij grijnsde. 'We verzinnen wel wat.' Hij omarmde haar lichaam en drukte zich dichter tegen zich aan. De warmte die van zijn lichaam straalde, ontspande haar en ze sloot haar ogen. 'Welterusten,' fluisterde ze tegen zijn huid aan en viel in slaap met het geluid van zijn hartslag.

Reacties (7)

  • EvilDaughter

    Ik ben benieuwd of ze überhaupt naar Ierland mogen...:P

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Ik ben nieuwsgierig naar wat ze zullen ontdekken!

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    <3

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    (flower)

    4 jaar geleden
  • magiclove

    cuties!
    snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen