Foto bij 6. Mi

Ooh ooh, what can I do
If you're not here to tell you?
Uh oh, where can I go?
Everybody's watching me
I go through all the trouble of keeping it within my walls
I try to be as subtle as I can

- The Neighbourhood

Een uur later wandelde Harry opnieuw het podium op, na een korte pauze. Het concert was tot nu toe vlekkeloos verlopen. Nadat hij daarnet van het podium gestapt was na Pini di Roma, werd hij teruggeroepen voor een extra buiging omdat het publiek bleef applaudisseren. De Divermento was echt een geweldig stuk als opener, hij werd er kalmer door en hij voelde zich meteen thuis. Maar nu was het tijd voor de Strauss. Voor Don Juan en Harry's stress kwam terug. Hij wandelde over het podium, het was een goede soort stress, dacht hij.
Harry knikte naar het publiek en draaide zich dan naar het orkest. Hij pauzeerde, wachtte geduldig met zijn armen op zijn rug terwijl ze zich klaar zetten. Harry wist dat al zijn harde werk van de laatste anderhalve maand naar dit moment had geleid. Hij haalde diep adem en hield zijn handen in de lucht.
Zijn hart zwol toen hij oogcontact maakte met de sectieleiders die zouden beginnen. Hij liet zijn baton zakken en het orkest kwam in leven.
Al vanaf het begin, probeerde Louis Tomlinson het tempo te verhogen. Harry voelde het doordat de violen door de intro van zestien noten vlogen. Dit moest je voorzien hebben. Dacht Harry en hij voelde zijn bloed door zijn lijf gieren. Hij spande zijn kaak op en maakte zich klaar voor wat nog komen zou.

Hij had gelijk gehad. Louis bleef het tempo opdrijven, hij leidde zijn sectie een fractie sneller dan de rest van het orkest. Harry keek vernietigend naar Louis om zo zijn ongenoegen met de concertmeester te delen, maar hij keek gefixeerd naar zijn blad. Het was geven en nemen door het hele stuk. Harry verloor bijna zijn dominantie terwijl ze door de sensuele passages gingen. Louis' solo ging veel rustiger wat Harry even een momentje gaf om op adem te komen.
Het orkest speelde stiller, breekbaar en zoet. De echo van de houtblazers weerspiegelde perfect de hunkering van Don Juan naar zijn nieuwe geliefde. Het stuk raasde verder vanaf daar, het tempo en het gevoel over de volgende passage klonk moedig want concertmeester en dirigent vochten voor controle. Elke keer dat Harry dacht dat hij Louis onder controle had, vertraagde of versnelde hij weer. De muziek kwam in een zwierige, snelle wending en hij had het moeilijk om te blijven volgen. Harry's hart ging nog sneller dan voor het concert, hij voelde de zweetdruppels op zijn voorhoofd. Hij was razend en de adrenaline gierde door zijn lichaam tegen de tijd dat ze aan de climax kwamen. Zijn baton sneed door de lucht, en had moeite met Louis onder controle te houden. Eindelijk was de coda in zicht die het stuk zou afsluiten.
Harry maakte een sterke beweging met zijn armen en legde het orkest het zwijgen op. Hij keek naar links en keek recht in de blauwe ogen van Louis, hij bleef kijken. De plotse stilte vulde Barbican Hall en hij leek eeuwig te duren. Louis keek uitdagend, het maakte hem nog kwader en opgewondener. Ongehoord, totaal ongehoord. Hij slikte en keek weg, voor hij zijn handen weer bewoog en zijn orkest door het laatste stuk van Don Juan hielp. De coda was prachtig, de griezelige afloop dat stond voor Don Juan zijn dood, de pauze ervoor stond voor het verliezen van de wil om te leven.
Harry hield zijn adem in als hij zijn muzikanten door de laatste twee pizzicato's leidde, het kwellend geluid van de laatste snaar vibreerde en hij ontspande en ademde uit. Hij liet zijn armen langs zich vallen om aan te tonen dat het stuk ten einde was. Eindelijk.
Alles was stil. Het enige wat Harry kon horen was zijn eigen snelle ademhaling en het razen van zijn bloed. Hij werd verdoofd door angst en schaamte, dit was een afgang. De verschuivingen van tempo waren te wild geweest en dat zou niet onopgemerkt voorbijgegaan zijn voor het publiek. Harry had zijn job niet goed gedaan en had iedereen in de steek gelaten. Hij kon niet ademen.
Tot het publiek plots losbrak in een oorverdovend applaus, het geluid vulde de stille zaal en iedereen stond op voor een staande ovatie. Harry's handen beefden. Hij opende zijn armen om aan het orkest te laten weten dat ze rechtop moesten gaan staan om het applaus in ontvangst te nemen. Daarna draaide hij zelf ook richting het publiek en boog.
Het was gebruikelijk dat de concertmeester en de dirigent na het optreden nog handjes schudden. Het volume van het applaus nam nog meer toe toen Harry van zijn verhoogje stapte en zich richting Louis bewoog. Hij stak zijn hand naar voor. Toen hij de uitdrukking van geamuseerde triomf op zijn gezicht zag toen hij dichterbij kwam, wist Harry dat het zo niet verder kon. Zo kan het niet blijven verdergaan. Dacht hij streng als hun handpalmen elkaar raakten. Harry negeerde het gevoel van verlangen en deed alsof het niet bestond. Hij gleed met zijn linkerhand over Louis' arm tot aan zijn elleboog. Als hij niet zo opgefokt geweest was had hij misschien meer kunnen genieten van het gevoel dat Louis verstarde door zijn aanraking. Hij leunde naar voor en met een geforceerde glimlach en kwam met zijn mond net naast Louis' oor.
"Vanaf het moment dat je in St. Lukes komt, naar mijn kantoor." gromde hij fluisterend. De afterparty zou gehouden worden in Jerwood Hall in de oude kerk. "Vanaf de seconde dat je daar toekomt." Louis trok zich een beetje terug en keek verward, dan geïrriteerd, maar glimlachte snel daarna voor het publiek. Hij hield zijn hoofd wat naar rechts weg van Harry's oor. Hij had nog steeds Harry's hand vast. "Je gaat daar meteen heen, Louis. Niet stoppen voor champagne, om geintjes uit te halen met Niall of om wat te kletsen met Richard Cartwright of wat je ook van plan was. We moeten praten." Louis zuchtte. Harry verstrakte zijn grip om Louis' elleboog en leunde nog dichter naar zijn oor toe. "Dit is geen verzoek," zei hij en herhaalde de woorden nog eens met een lage, diepe en krachtige stem, terwijl het publiek bleef klappen. "Dit is geen verzoek."

Afspeellijst
+ Everybody's Watching Me (Uh Oh) - The Neighbourhood

Oh nee, Louis heeft het nu wel heel erg verknald bij Harry, denken jullie dat dit nog goed komt?
Let me know what you think!

greetz Translator

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen