~~Wedstrijddag~~

'Manou? Manou-hoe?' Mark begint met zijn hand voor mijn gezicht te zwaaien en zucht. 'Kap nou even met dat dagboek gebeuren.'
'Kom op, Manou. Reageer even op hem,' zegt Adèle.
Ik kijk geërgerd van Ollie op en kijk Mark aan. 'Wat is er?'
'We hebben een aanvoerder nodig,' zegt hij wiebelig. 'Wie?'
Ik zucht en duw Ollie in mijn tas. 'Ik weet het niet. Maar het moet iemand zijn die we vertrouwen.' Ik kijk naar mijn teamleden. Het valt me meteen op dat Nathan aanwijzingen aan het geven is aan de rest. Ik glimlach. 'Is Nathan voor deze ene keer geen goede optie? Hij is wel een van de serieuste van het team. Denk je niet?'
Mark staart het veld op en knikt overtuigd. 'Ik heb al het vertrouwen in hem!' Hij buigt zich naar me toe. 'Daarnaast hebben we niet echt veel keuze meer. We gaan zo beginnen,' mompelt hij zenuwachtig.
'Het komt wel goed.' Ik grinnik en geef hem een kort klopje op zijn schouder, waarna ik op Nathan af loop. 'Hey, Nathan!' Mark huppelt me vrolijk achterna.
Hij kijkt verbaasd. 'Hey, jongens,' zegt hij zwaaiend. Maar waarschijnlijk kijken we streng, of zo. Want hij laat snel zijn hand zakken. 'Is er iets?'
Ik knik en duw hem het aanvoerders bandje in zijn handen. 'Hier. Jij mag aanvoerder zijn voor vandaag.' Ik kijk hem strak aan en stek mijn wijsvinger in de lucht. 'En we dulden géén tegenspraak. Oké?'
Nathan kijkt ons met grote ogen- één groot oog - aan. 'Manou, Mark... I-ik ben daar niet de juiste persoon voor,' stottert hij hoofdschuddend. 'Echt niet.'
Mark en ik leggen onze handen op zijn schouders. 'Natuurlijk wel. We hebben allebei vertrouwen in je,' zegt Mark troostend. 'Daarbij is het maar voor een keertje.'
Ik knik. 'En zoals ik al zei, duld ik geen tegenspraak.'
Nathan slikt. 'Ik zal mijn best doen.'
'Dat hebben jullie goed gedaan,' lacht Adèle weer.
'Jongens, jullie moeten komen. We gaan beginnen,' zegt Steve. 'Kom.'
We knikken en lopen met hem mee naar de scheidsrechter en de Royals. We gaan tegenover ze staan.
Ik bestudeer de Royals even. Ik ken er een aantal. De aanvoerder, Jude Sharp, blijkt een erg goede spelverdeler en aanvoerder te zijn. De keeper, Joseph King, stopt alle ballen die je op hem afschiet. Er is geen enkele hoek die hij niet heeft gedekt - Dat wordt tenminste gezegd. En een van hun middenvelders, David Samford, kan op bijna alle posities spelen en ondersteunt hun team als strateeg.
'Aanvoerders, we gaan tossen,' kondigt de scheidsrechter aan.
Maar Jude draait zich om en loopt weg. Naar zijn positie.
'Uhm...' De scheids kijkt hem verward na. 'Meneer Sharp? De tos?'
Hij kijkt om en grijnst. 'Dat boeit ons niet. Laat hen maar kiezen.' De rest van de Royals knikken en volgen braaf Jude's voorbeeld.
'Nou, Nathan,' zeg ik glimlachend. 'Dan is de keuze aan jou. Kies maar.' Nathan kijkt me wanhopig aan. Ik grinnik zacht. 'Het maakt niets uit, hoor. Kies maar gewoon iets.'
Nathan blijft even nadenkend staan en kijkt dan ook nog een keer naar Mark, die simpelweg zijn schouders ophaalt. 'Goed. Dan beginnen wij met de bal.'
'Mooi.' De scheids werpt Nathan de bal toe en draait zich dan om.
'Dus,' zegt Kevin. 'Wat wordt de opstelling?'
Ik wijs direct naar Willy. 'Hij wordt wissel!'
'Hey! Dat dacht ik niet!' Zegt hij beledigd, als hij zijn armen over elkaar heenslaat. 'Ik ben niet voor niets bij deze club gekomen.'
Mark krabt even op zijn achterhoofd en zucht. 'Daar heeft hij wel een beetje gelijk, Manou. Laat hem maar in de spits.'
Ik rol met mijn ogen. 'Oké, dan.' Ik laat mijn blik snel over de rest van mijn teamgenoten gaan. 'Dan zal Kevin naast hem staan. Goed Kevin?' Hij knikt goedkeurend. 'En dan ben ik er zelf voor om Steve, Timmy, Sam en Max op het middenveld te zetten.' Er wordt nog een keer instemmend geknikt. 'Zelf zal ik de verdediging op me nemen met Nathan, Jack en Tod.' Ik draai mijn gezicht naar Mark. 'En aangezien jij de enige keeper bent die wij hebben, sta jij in het doel.'
Hij knikt vastberaden. 'Ja.'
Ik kijk Jim schuldig aan en staar naar de grond. 'Het spijt me, Jim,' zeg ik zacht. 'Maar dan ben jij wissel. Vind je dat heel erg?'
Jim schudt kort zijn hoofd en haalt fijnschouders op. 'Ik ben het gewend om in de schaduw te worden gezet. En daarbij kan ik eerst ook nog even naar jullie kijken.'
Glimlachend geef ik hem een klopje op zijn schouder. 'Hoor je dit, Willy? Zo kan het dus ook.'

We staan ieder op onze eigen positie. Wachtend op het beginsignaal van de scheidsrechter. Hij hoeft toch maar één keertje te blazen op dat fluitje van hem? Dus, alsjeblieft, meneer de scheidsrechter... Laat ons niet langer wachten. Jack en Tod plassen al bijna in hun broek.
'Zeg, Manou,' hoor ik Mark opeens achter me.
Ik draai me naar hem om en kijk hem vragend aan. 'Ja? Wat is er?'
'Heb jij al een supertechniek?'
Ik schud mijn hoofd. 'Nee. Nog niet. Maar er stond wel een hele interessante truc in opa's notitieboekje,' zeg ik grijnzend. 'Dus die ga ik deze westtijd zeker uitproberen!' Dan frons ik mijn wenkbrauwen en kijk hem achterdochtig aan. 'Hoezo wil je dat eigenlijk weten? Heb je er zelf wel al een onder de knie?'
'Nee.' Hij grijnst breed. 'Ik heb er ook een op het oog. Ook een uit opa's notitieboekje.'
Ik grinnik zacht. 'Wat zouden wij zijn zonder het notitieboekje van opa?'
Mark lacht. 'Ontzettend slechte voetballers.'
'Waarschijnlijk wel, ja.' Ik glimlach hoofdschuddend en trek mijn gezicht dan weer in de plooi. 'Maar voor nu moeten we ons concentreren op de wedstrijd.'
'Heb jij er dan vertrouwen in, Manou?' Vraagt Nathan, die naast me staat, nerveus.
'Nou,' glimlach ik. 'Ook al hebben we nog een lange weg te gaan, weet ik zeker dat het goed zal komen.' Ik kijk om me heen. 'Kijk dan zelf, Nathan.' Ik steek mijn armen enthousiast voor me uit, alsof ik een of ander geweldig product probeer te verkopen. 'Kijk naar die gezichtsuitdrukkingen. Dan kun je toch ook gewoon niet anders?'
Nathan kijkt even om zich heen en glimlacht licht. 'Je hebt misschien ook wel gelijk, Manou.'
Ik kijk even naar Adèle, die naar Axel staart. 'Zeg, Adèle?' Fluister ik zacht, zodat niemand me hoort. Ze draait haar hoofd snel naar me toe en staart me met grote ogen aan. 'Kun je tijdens de wedstrijd misschien je mond houden? Ik wil me kunnen concentreren. Snap je?'
Ze knikt en geeft me een knipoog. 'Ik zal mijn mond houden. Ik kijk wel gewoon de hele wedstrijd naar Axel.' Ze zucht dromerig. 'Ik wil dat schot nog eens zien. Of ik wil hem gewoon zien voetballen.'
'Ik ook.'
Dan steekt de scheidsrechter zijn hand in de lucht. 'De wedstrijd gaat beginnen,' zegt hij, waarna hij naar ons kijkt. 'Raimon klaar?' We knikken. 'Royal klaar?' Ze knikken vastberaden. 'Dan gaan we beginnen.' Hij blaast hard op zijn fluitje. En hiermee is onze eerste wedstrijd begonnen.
'Kom op, jongens,' mompel ik zacht. 'Jullie kunnen het.'
Willy trapt af en passt de bal naar Kevin, die als een speer naar voren rent.
Hij ontwijkt een dubbele tackle van de Royals en kijkt trots achterom. 'Dit gaat lekker! Zo kunnen we misschien zelfs wel winnen!' Ik besluit er geen reactie op te geven. Ik bedoel... De Royal Academy is vast niet voor niets al zo vaak kampioen geweest.
Ondertussen is de bal al bij Sam, die wanhopig in een hoekje van het veld staat.
'Jongens, wie staat er vrij?' Hij kijkt schichtig om zich heen en schiet de bal in paniek zo hard mogelijk weg richting Steve, die achter twee spelers staat. Steve grijnst en duikt net onder de bal door. De bal gaat verder en beland recht voor Kevins voeten. Hij springt omhoog en schiet de bal met een behoorlijke vaart op Joseph af.
De keeper, Joseph zoals ik al zei, grijnst kort. Hij springt naar de bal toe en tikt hem zonder enige moeite over de lat.
Ik sla mijn handen voor mijn mond. 'Wow, hij is echt goed!'
'Manou!' Ik krijg een vernietigende blik van Kevin. 'Dit is niet het moment om enthousiast te worden!'
Ik mompel iets onverstaanbaars en kijk nog een keer naar de keeper, waarna ik kort mijn armen over elkaar heensla. 'En toch is hij goed.'
'Hey, Jude,' zegt Joseph, als hij de bal naar Jude rolt. 'Ik heb mijn taak gedaan. Nu zijn jullie.'
'Dat moet wel lukken,' zegt hij, waarna hij ons aankijkt. 'Zijn jullie klaar voor een stukje Royal, jongens?' Hij kijkt even naar mij en grijnst. 'En meisje?' Ik rol met mijn ogen. Niet dat Jude er aandacht aan geeft. 'Let maar eens op.' Hij passt de bal naar een lange jongen. En tot mijn grote verbazing schiet hij de bal in een rechte lijn over het veld. Recht op Mark af.
Mark strekt in reflex zijn armen voor zich uit en probeert de bal tegen te houden. Maar tevergeefs lukt het hem niet. De bal knalt hard tegen zijn buik aan en vliegt samen met hem het net in.
'Mark!' Geschrokken ren ik op hem af. 'Gaat het wel?' Ik trek hem langzaam weer overeind.
Mark schudt ongelovig zijn hoofd. 'Het spijt me echt. Ik had hem gewoon moeten stoppen.'
'Het is niet jouw schuld,' zegt Steve, als hij een blik werpt op de Royals. 'Maar wij kunnen gewoon niets beginnen tegen een team, dat zo goed is. En dan hebben ze ook nog zo'n goeie counter.'
'Waar hebben jullie het over?' Zegt Mark verbaasd. 'We gewoon ons best!'
Ik knik vastbesloten. 'Ja, jongens. We zijn pas net begonnen. Er kan nog van alles gebeuren.'
Na een tijdje gaan we weer verder. En iedereen doet ook wel zijn best. Maar het heeft gewoon geen nut. Één voor één worden we allemaal onderuit geschoten en getackeld. En Mark? Hij wordt al helemáál weg gespeeld. De Royals scoren keer op keer. Het is al 10-0. En dat is pas de stand na de eerste helft.
Uitgeput laten we ons aan de kant op de grond vallen.
'Wat ben ik moe,' zucht Nathan vermoeid met een hoofdschuddende blik op de tegenpartij. 'Kijk ze nou. Geen druppeltje zweet te zien. Dat is toch zeker niet menselijk? Dat kan niet.'
'Waarom zou het ook?' Hijgt Tod. 'Ze hoefden niet eens te rennen.'
'Ja,' knikt Timmy instemmend. 'Ze hebben de eerste helft gewoon met ons gespeeld.'
Ik sta op en steek mijn arm in de lucht. 'Kom op, jongens. We moeten verder! Sta op!'
Mark knikt vastberaden en staat ook op. 'Inderdaad, jongens. Luister naar Manou. Willen jullie onderdoen aan een meisje?' Mark grijnst kort. 'Jullie zijn toch zeker echte mannen?' Hij kucht kort.
Ik bijt grijnzend op mijn lip. 'Ja. Kom op. We moeten echt verder. We kunnen nu niet meer opgeven,' zeg ik. 'Dus sta op. Het komt wel goed. Maak jullie maar helemaal géén zorgen,' ik trek mijn wenkbrauwen grijnzend op, 'mannen.'
'Niet zo sarcastisch, Manou,' zegt Nathan met een klein glimlachje.
Ik glimlach en steek mijn hand naar hem uit. 'Het komt wel goed, Nathan.' Ik trek hem omhoog. 'Misschien dat we er nu nog niet helemaal klaar voor zijn. Maar binnenkort zijn we alweer zo vooruit gegaan dat je ons team helemaal niet meer herkent.'
Nathan knikt glimlachend. 'Ik denk dat je gelijk hebt, Manou. Tenminste... Ik hoop het.'
Ik klop hem op zijn rug. 'Natuurlijk heb ik gelijk.'
'Kom op, mannen. We gaan van kant wisselen!' Roept de scheidsrechter.
Ik grijns breed. 'Zo te horen meent één iemand wel dat jullie mannen zijn. Maar dat is het dan ook.'
Nathan slaat lachend zijn arm om mijn schouder. 'Maar zo te horen ben jij ook een man. Of je telt niet meer mee. Dat kan ook.'
Lachend trek ik hem het veld op. 'Concentreer je nou maar liever op de wedstrijd.' We gaan grijnzend op onze positie staan.
Ik sluit mijn ogen en maak mijn hoofd leeg. 'Ik moet die supertechniek snel gaan gebruiken. Maar hij moet werken. En ik weet niet of dat gaat lukken,' mompel ik zacht. Ik kijk naar Jude. Hij heeft een hele grote grijns rond zijn mond hangen. 'Iets klopt er niet,' zeg ik hoofdschuddend. 'Ze willen iets. Ze verwachten iets. Maar wat?'
'Oké, de tweede helft gaat beginnen! Zal Raimon terug komen?' Verbaasd draai ik mijn hoofd in de richting van het geluid. Er staat een mannetje met een microfoontje op een tafeltje te schreeuwen. Is dat niet die man van de schaakclub? Hij doet me een beetje aan Willy denken, op de een of andere manier.
'Zijn jullie er weer klaar voor?' Klinkt de scheids weer. Ik draai me naar hem om en knik 'Mooi zo. Dan gaan we weer beginnen. Royal jullie mogen deze keer de aftrap nemen.' Hij blaast voor de tweede hard op zijn fluitje en Royal trapt af. De tweede helft is begonnen.
Drie van hun spelers rennen meteen naar voren, als Jude grijnzend iets mompelt. De drie jongens knikken en springen omhoog. Ze vormen met zijn drieën een of andere paarse driehoek. 'DreigDriehoek!'
Ik sla mijn hand tegen mijn voorhoofd aan. 'Oh, vandaar die naam ook.'
De bal vliegt hard op Mark af. Hij strekt zijn armen weer recht voor zich uit en zet zijn handen op de bal. 'Hij mag er niet in gaan! Het mag niet! Ik moet hem tegenhouden! Dat móét me lukken!'
Maar het lukt hem niet. Net zoals in de eerste helft. Mark kan de bal niet stoppen en vliegt weer hard met zijn rug tegen het net aan. We helpen hem opnieuw omhoog en hij biedt zijn excuses nog een keer aan. En dan begint het weer van vooraf aan. Royal schiet goal na goal. En wij? Wij zijn te zwak. Iedereen krijgt een bal tegen zijn buik, in zijn gezicht of op een andere plek tegen zijn lichaam aan. Het is gewoon precies hetzelfde liedje als in de eerste helft. Een voor een zie ik mijn teamgenoten in elkaar zakken. Maar het gaat ze niet lukken om mij onderuit te krijgen. Ik zal blijven opstaan en vechten voor al mijn teamgenoten. En mijn supertechniek zal me deze wedstrijd nog lukken. Dat moet!

Reacties (5)

  • Kyonakoenen

    hahahahahahahahahahaxDxD:D:D:D:D:D

    2 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Ik mag Manou wel, maar toch denk ik dat Mark de enige echte aanvoerder van Team Raimon is... Nathan in ieder geval niet...

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Leuk hoofdstuk ik! Ik moet eigenlijk slapenxD

    2 jaar geleden
  • Duendes

    Hahahaha geweldig!! Dat stuk met de mannen :')
    Gelukkig meent de scheidsrechter het welxD
    Kom op Manou!!! Het gaat je lukken!!! Je kan het!! Wees de eerste, dan ben je aanvoerder:Y)

    2 jaar geleden
  • Beniebibs

    Omdat je me negeert, ga ik het zo doen. Want jij leest je reacties sowieso wel door;

    KAP MET MIJ TE SPAMMEN!

    Maar ik mag Manou wel.
    :Y)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen