Foto bij H8: Bezoek aan oma ~ Khana

Ik werd wakker van mijn wekker die afging en met een diepe zucht zette ik het uit. De zon scheen al door mijn raam en ik wreef vermoeid in mijn ogen. Ik had niet al te goed geslapen vannacht, maar het ging nog. Op mijn gsm zag ik een berichtje van mijn mama en ik las het even. Ze vroeg of ik oma de groeten kon doen als ik nog eens bij haar langs ging, alsof ze wist dat ik dat vandaag ging doen. Ik typte dat ik dat ging doen en liep toen naar de douche.

Na een klein ontbijtje maakte ik mij klaar om naar het rusthuis te vertrekken. Ik had het geluk dat er net een taxi langsreed, waardoor ik met de taxi naar het rusthuis kon gaan. Eenmaal daar aangekomen, knikte ik kort naar de receptioniste en liep verder naar de lift. Ik drukte op ‘2’ en wachtte tot de lift omhoog ging. Toen stapte ik uit en draaide een gang in. Ik kwam bij kamer 233 en klopte op de deur. "NEE NEE NEE, IK WIL GEEN BAKSTER, BINGO SPELEN OF WAT DAN OOK!" riep een stem geïrriteerd en ik ging met een grijns naar binnen. "Hoi oma, proberen ze je weer te overtuigen om socialer te worden?" zei ik lachend toen ik haar zag. Ze keek op en meteen werd ze een stuk vrolijker. "Khana, lieverd, dat is lang geleden! En nog nieuws?" vroeg ze en ik ging op haar bed zitten. Meteen duwde ze enkele dessertjes die ze niet lustte in mijn handen en ik lachte even, waarna ik met haar begon te praten.

Na een hele tijd waarin ik me goed had geamuseerd keek ik op mijn gsm en zag dat ik bijna weg moest. “Oma, ik moet langzaamaan vertrekken, want ik heb nog een afspraak met iemand", zei ik en ze deed een wenkbrauw wiebel. "Afspraak met je vrijer? Hoe heet hij?" vroeg ze me en ik draaide met mijn ogen. “Oma, alsjeblieft… Hij heet Nick en nee, hij is niet mijn vrijer”, antwoordde ik met toch wat rode wangen. “Je moet er eens wat werk van maken, achterkleinkinderen zou ik wel fijn vinden”, zei ze met een knipoog en meteen voelde ik mijn wangen vuurrood worden, ook al wist ik dat ze dat puur als een grapje bedoelde. Ze lachte even en nam toen afscheid, waarna ik vertrok.

“Ben ik nu echt wel juist?” mompelde ik in mezelf terwijl ik nog eens naar het briefje in mijn handen keek. Voor mij was een hek en daarachter stonden veel bomen, waardoor ik niet meteen een huis zag. Ik besloot toen maar om de oprit op te lopen en ik kon het niet laten om te denken dat dit er echt heel verdacht uit zag. De oprit was langer dan ik had verwacht, maar na een tijdje zag ik het huis verschijnen. De buitenmuur was wit en leek op drakenschubben. Het leek echt een groot huis en ik was best wel onder de indruk. Eenmaal bij de deur drukte ik op de bel en wachtte even. Toen de deur open ging, werden mijn ogen groot.

“… wat doe jij hier?” vroeg ik aan de persoon voor mij en hij keek me enkel verward aan. “Khana”, zei hij uiteindelijk en knipperde even met zijn ogen. Mijn hartslag zat in mijn keel en ik wist niet goed wat ik moest doen. “Eind…”, begon de persoon, maar ik schudde mijn hoofd en deed alsof ik hem niet kende. “Ik heb een afspraak met Nick, is dit zijn huis?” vroeg ik en even leek het alsof de persoon voor mij teleurgesteld was, maar toen knikte hij emotieloos en liet me binnen. Bij het voorbijlopen voelde ik hoe onze armen elkaar licht raakten en ik kon een rilling niet onderdrukken. “Kom maar mee”, zei hij en hij klopte op de deur naast mij, waarna ik Nicks stem ‘binnen’ hoorde zeggen en de persoon naast mij de deur open duwde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen