Foto bij Can't wait! (LS)

*Plaatje niet door mij getekend vanwege een gebrek aan tijd, misschien zal later er een zelfgetekende volgen*
Vandaag volgen wij de avonturen van de intelligente Lorcan Scamander.

Ik spring mijn bed uit, schiet een donkerblauwe kamerjas aan, ren de trap af, herstel: glij de trap af.
Als ik hotsend tot stilstand kom beneden aan de trap ren ik de woonkamer door, ondertussen dromerig nagestaard door mijn moeder.
'lieverd hij i...' ik luister niet naar wat mijn moeder zegt, en ren naar de gang in noodtempo.
Ik kom haast slippend tot stilstand vlak voor de brievenbus, en kijk of het er ligt.
nee.
Ik kijk nog eens wanhopig om me heen, alsof de brief ineens aan zou komen vliegen, of vrolijk rond zou fladderen.
Het antwoord was opnieuw nee.
Ik zak neer op de grond, 'WANNEER IS HIJ ER!!!!'
Mama komt nu de gang in.
'Zoals ik al eerder wilde zeggen, de brief van Zweinstijn is er nog niet, maar alle dingen komen uiteindelijk op zijn plaats lieverd' zegt ze.
Ik kijk haar aan alsof ze de brief tevoorschijn zou kunnen toveren, alleen maar door mijn puppy-ogen.
Ze kijkt me enkel dromerig aan.
'Kom, de koffie is klaar' zegt ze na wat een hele tijd lijkt.
ik volg haar gedeprimeerd naar de keuken, en dat is zeldzaam als de koffie klaar is.
ik ga haast nog moedelozer zitten, en schuif mijn stoel aan aan de diepbruine keukentafel gegraveerd met allemaal rare wezens, haast fantasie figuren.
Maar zowel mijn moeder, als ik, als mijn grootvader, weten dat ze écht zijn.
Ik zie ze weet je, ze zitten overal.
Niet dat ik dat ooit zal vertellen aan iemand, uit de verhalen van vrienden van mama kan ik wel merken dat mensen haar daarom raar vonden.
Hermelien kwam hier wel eens op bezoek, zij vertelde over van alles uit hun kinderjaren.
want weet je, mijn moeder praat niet vaak over zichzelf, of over iets wat ook maar te maken heeft met de 'normale' wereld.
Maar als vrienden op bezoek kwamen dan was het feest, en haalde ze herinneringen op van vroeger, ookal deed mama dat op haar eigen... excentrieke manier.
'Ik vond haar eerst altijd een beetje raar, met haar rare kettingen, en haar toverstaf achter haar oor, daarmee haar donkerblonde haar naar achteren schuivend. zeg, hoe komt het eigenlijk dat jij zo'n lichtblond haar hebt?' vroeg Hermelien de eerste keer dat we elkaar zagen.
ik durfde daar als klein kind geen antwoord op te geven, maar de stilte werd toen verbroken door mama die ineens er zweverig tussendoor kwam.
'vroeger had ik dat ook, als klein kind'
'En jij nu dus ook!' zei Hermelien vertederend tegen me, 'het is wel schattig'
Tot iedereens verassing hield ik het lichtblonde haar, en ik kreeg dezelfde blauwgrijze ogen als haar.
Mijn broertje, Lysander, kreeg die ogen niet, zijne bleven felblauw, en dat is dan ook het enige waarmee je ons uit elkaar kan houden.
Want ondanks dat ik hem 'broertje' noem, schelen we maar 7 minuten.
Maar hij gedraagt zich altijd zó kinderachtig, en weet je wat? hij komt er altijd mee weg, met zijn helblauwe ogen, waarvoor alle volwassenen weg smolten.
En niet alleen als hij iets verkeerd had gedaan, ook zomaar, dan gingen ze meteen naar die schattige jongen toe, en keken ze over mij heen.
Niet dat het me uitmaakt hoor! echt niet! ik ga niet staan lopen janken omdat ik als klein kind geen aandacht kreeg van willekeurige volwassenen.
Gelukkig maakt het voor mama geen verschil, zij behandeld ons gelijk.
Maar toch, ik weet niet wat het is, verschillen Ly en ik zoveel van elkaar vanbinnen, zoals ik al zei, hij is echt een klein kind, wat er natuurlijk voor zorgt dat ik weer verantwoordelijk ben voor alles.
Ik word uit mijn gedachten gerukt door mama die mij een dampende mok koffie voorzet, en zelf ook zuchtend aan een gaan zitten.
'maak je geen zorgen lieverd, die brief komt heus wel, je bent een getalenteerde tovenaar die ze niet kunnen weerstaan daar op Zweinstijn'
'als jij het zegt' zeg ik, maar ik ben niet gerust.
Ineens schiet een andere gedachte mijn brein binnen, als een torpedo door het water op weg naar zijn doel:
'Maar Marsukkelaar is daar ook!' roep ik uit, en schiet overeind in mijn stoel.
'Ik zou het erg waarderen als je stiefvader niet zo noemt Lorcan!' zegt ze op een rustige toon, maar je kan het venijn horen in haar stem, vooral de omwisseling van 'lieverd' naar 'Lorcan' en het verdwijnen van de dromerigheid maakte dat duidelijk.
Ik ga mokkend weer zitten, 'ik snap niet waarom je ooit van papa gescheiden bent' zeg ik boos. 'Dingen zijn niet altijd wat ze lijken Lorcan, laten we het over iets anders hebben' zegt ze, ze probeert duidelijk de vrede te herstellen.
Een vaag antwoord, zoals altijd.
'Nou goed dan, WAAROM IS DIE BRIEF ER NOG NIET!' roep ik weer uit.
'Lieverd, Zweinstijn is pas gisteren begonnen met brieven versturen, het kan dan best een week duren voor ze allemaal aangekomen zijn' zegt ze weer dromerig.
'Nou dan hoop ik dat die brief er snel is'

Reacties en/of Kudo's maken ons blij:D

Reacties (4)

  • GoCrazy

    Oeh de zoon van Loena! En nog een tweeling! En is Marsukkelaar Marcel? Waarschijnlijk wel want hij is leerkracht kruidenkunde! ( "maar Marsukkelaar is daar ook")

    Super mooi geschreven!!

    Ps; het is Zweinstein, niet Zweinstijn (niet beledigend bedoeld he;))

    3 jaar geleden
  • Wavechaser

    OH MY GOD IK BEN ECHT ZO GESCHOKT DAT ER NU DOOR NAAR HET VOLGENDE HOOFDSTUK EN KUDO STAAT IN VAN DIE BLOKJES WAT WAT OH MY GOD

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Oh, Loena is zijn moeder? Dat is wel origineel bedacht, dat heb ik nog nooit gezien eigenlijk en je zet haar goed neer!

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    De zoon van Loena... I like himxD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen