Foto bij Unbelievable! (LC)

Vandaag volgen we de avonturen van de bange Lucas Cameron

Ik word bezweet wakker en kijk naar de wekker, 'wat! Nog maar 03:00!'
Ik denk aan de nachtmerrie die ik alweer heb gehad, die hond met zijn rode ogen, hoe hij op me af kwam, het speeksel droop uit zijn mond, de ogen schoten wild heen en weer, de poten maakten een roffelend geluid wanneer ze op de denkbeeldige vloer neerkwamen, en er klonk diep, onnatuurlijk grommen uit zijn keel, alsof de longen van het beest ondertussen werden verschroeid door vlammen, ik huiver als ik er aan terug denk.
Gisteren was de dag dat mijn moeder me vertelde dat ik een tovenaar was...
Eerst geloofde ik het nog maar nu weet ik zeker dat het gewoon een stomme grap was, ik bedoel, IK die nog bang wordt van een spin op 10 meter afstand, en ik zou een tovenaar zijn?
Tovenaars zwaaien met toverstokjes, en dragen gekke puntmutsen, en vliegen op bezems, ondertussen gestoord lachend.
In sprookjes dan natuurlijk, want in het echt bestaan ze niet.
Toen ik dat besefte kon ik niet geloven dat mijn ouders zo'n wrede grap met me zouden uithalen, en de geveinsde verbazing op mijn vaders gezicht toen hij het "voor het eerst te horen kreeg", stom gewoon.
Het probleem is ook een beetje dat ik niet opstandig durf te zijn dus pak ik ze niet terug, ik ben er gewoon te laf voor.
Ik besluit weer te gaan slapen, morgen zou die zogenaamde brief van die zogenaamde school voor "hekserij en hocus pocus" komen.
Ik wil vroeg opstaan om die zogenaamde brief weg te halen van waar ze hem ongetwijfeld willen neerleggen, gek eigenlijk denk ik voordat ik in slaap val, dat ik zo opgewonden ben over iets wat nep is. en ik val in slaap.

En ik droom weer, ik sta weer in mijn kamer en zie de hond weer op me af komen, en ik kruip onder mijn bed.
Als een klein jongetje schreeuw ik om mijn moeder, en de hond komt steeds dichterbij, dan komt mijn moeder binnen sprinten en trekt een staf uit haar kamerjas, en schreeuwt snel: 'PARALITIS', een rode straal spuit het stokje en raakt de hond die vervolgens als verlamd* neervalt mijn moeder zegt dat ik onder het bed uit moet komen en knuffelt me.


'Lucas LUCAS!!! ONTBIJTEN' hoor ik, en ik schrik wakker 'VERDOMME' zeg ik, ik heb me verslapen terwijl ik die brief wou onderscheppen!
Ik had toch niet gedurfd om s'nachts naar beneden te sluipen, maar het was het proberen waard geweest.
Terwijl ik mijn kamerjas langzaam aantrek sjok ik naar beneden.
Eenmaal daar zie ik mijn mijn ouders, mijn moeder Cho Chang, en mijn vader Morris Cameron, ze kijken me aan en mama zegt: 'en ook aan het wachten op de brief?'
Ik kijk haar enigszins geschokt aan, denkt ze nou echt dat ik dat nog steeds geloof?
'Nou?'
Hoofdschuddend loop ik de gang in, als ik niets bij de brievenbus op de grond zie liggen besluit ik om de deur open te doen en te kijken of hij misschien buiten ligt.
Als ik de deur open doe hoor ik vleugels klapperen en het volgende moment krijg ik iets zachts in mijn gezicht.
Als kijk wat het was zie ik een UIL met een papiertje in zijn poten ik volg hem door de gang naar de kamer, waar mijn moeder opkijkt bij het aanzicht van mij die achter een uil aanrent en begint te lachen, mijn vader kijkt stomverbaasd op van zijn krant.
Uiteindelijk weet ik samen met mijn moeders hulp de brief te bemachtigen en gretig maak ik probeer ik hem open te krijgen, maar mijn moeder wijst me op het zegel waarmee de brief is dichtgemaakt.
'OH MIJN GOD' er staat het teken van ZWEINSTIJN op!
Ik kijk mijn moeder verbaast aan 'het was geen grap?'
'Nee natuurlijk niet, wat dacht je dan dat ik loog?'
'Ja' beken ik met schuld, maar dan klaart mijn gezicht op, 'maar het was dus niet nep!'
Mama trekt een wenkbrauw op 'dat zei ik toch gisteren de hele tijd?'
'Zou je de rest dan ook uit willen leggen?' Vraag ik een beetje bang

In Londen staan mama en ik voor een oud en groezelig gebouwtje dat de lekke ketel schijnt te heten, 'waarom lopen alle "dreuzels" hier voorbij?' vraag ik aan mijn moeder.
Ik moet nog steeds een beetje aan die term wennen, blijkbaar was dat hoe tovenaars de mensen noemen die niet kunnen toveren.
'Dat komt omdat dit een tovenaars-café is, enkel wij kunnen het zien' zegt ze lachend tegen me, 'kom, we moeten naar binnen'
'waarom moeten we in een café zijn? ik dacht dat we mijn "toverspullen" moesten gaan kopen?' vraag ik verbaasd.
ze kijkt me lachend aan, 'dat zul je nog wel zien' en ze stapt naar binnen.
Angstig volg ik haar de versleten kroeg binnen, ik verwacht om allemaal enge mannen met lange baarden en oude vrouwen met haakneuzen te zien, maar wanneer ik binnenstap zie ik eigenlijk best wel gewone mensen, ja sommigen droegen puntmusten maar voor de rest zag het er heel normaal uit.
Afgezien van de barman die liep gebogen en had geen tanden [bij die blijf uit de buurt als het even kan. zei het bange stemmetje (dat mijn leven beheerst) in mijn hoofd.
Angstig vraag ik aan mama 'waar moet ik mijn spullen kopen?'
'Dat kan even verderop kom maar mee' zegt mijn moeder en ze loopt naar de achterdeur, eenmaal daar zie ik alleen een paar kratten en en een grote muur.
'Maar' zeg ik, maar dan pakt mijn moeder haar "toverstok" uit haar zak en tikt er mee op wat op een willekeurige stenen lijkt.
Maar dan begint de muur uit elkaar te schuiven en ik hoor mijn moeder zeggen 'aanschouw... De Wegisweg!'

Reacties en/of Kudo's maken ons blij:D

Reacties (4)

  • GoCrazy

    Het is echt een heel leuk verhaal!!!

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Ik vind het wel tof, je concept, zo telkens een ander persoon van een andere afdeling. Ook de oude bekenden als ouders. Origineel gedaan. Ik heb een abo genomen trouwens. (:

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Lucas lijkt mij eerder een Ravenklauw, net als Cho, of heel misschien een Huffelpuf, maar ik zie niet echt een Griffoendor in hem...

    3 jaar geleden
  • Trixie116

    Ik debk dat Lucas ib Gryffindor komt!

    En dat met die uil was grappig!

    En die vader zal wel geen oog hebben dichtgedaan als hij het ook voor hzt eerst hoorde

    Ps ik ben Daniela

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen