“Dit wordt de opstelling voor het team voor deze wedstrijd. De aanvallers: Axel, Cassi, Fay. De middenvelders zijn: Jude, Xavier en Jordan. De verdedigers: Nathan, Hurley, Thor, Shawn. En tot slot de aanvoerder: Mark.”

“Ja!” Antwoordt hij.

Celeb zucht minachtend. “Hij heeft er echt geen verstand van.”

Voor het eerst ben ik het met hem eens. Niet omdat hij met zijn achterlijke kop niet op het veld staat, maar omdat Izzy langs de kant zit en Xavier op het middenveld staat. Beiden lijken er niet echt blij mee te zijn. Ik duw snel Cassi naar Xavier en loop zelf naar Izzy toe.

“Balen dat je niet op het veld staat.” Zeg ik.

Ze haalt haar schouders op. “Misschien wordt er nog wel gewisseld. En anders mag ik allang blij zijn dat ik geselecteerd ben.”

Ik knik begrijpend. Opeens trekt er iemand aan mijn arm. Als ik opkijk zie ik -hoe kan het ook anders- mijn zusje staan. “Kom op Fay, we gaan beginnen!”

“Succes! Ik sta achter jullie!” Roept Izzy ons na, terwijl Cassi me het veld op sleept.

“Dank je! Komt goed!” Roep ik terug.

We gaan klaarstaan. Het fluitsignaal klinkt, Axel en Cassi trappen af en we schieten naar voren. Mijn zusje tikt de bal plotseling naar achteren, naar Jude, die razendsnel vanuit het middenveld naar voren komt sprinten.

En opeens is hij omsingeld. Vier spelers van de Big Waves staan om hem heen, verhinderen dat hij naar voren, achteren of opzij kan. De bal rolt weg, onze helft op. Meteen sprint onze halve verdediging -Thor en Hurley- erop af. Nou ja… ze zien elkaar alleen niet. Ze lopen keihard tegen elkaar op en vallen op de grond.

“Als we hadden mogen trainen dan was dit nooit gebeurd!” Gromt hij gefrustreerd. Wat was dat voor belachelijke techniek?! Ze kunnen niet zomaar onze aanval blokkeren! Dat is niet aardig! Al deze mensen zijn niet aardig! Zou het bestuur van het FFI luisteren als we in protest zouden gaan?

Opeens staat er een speler van de Big Waves op onze helft. Recht voor Mark. Met de bal. En waarschijnlijk een behoorlijk krachtige supertechniek. Hurley en Thor zijn druk bezig met overeind komen, die zijn er nooit op tijd. Shawn en Nathan staren alleen maar verbaasd naar het andere team. Alle spelers die nog wel kunnen nadenken in plaats van enkel kijken, waaronder ik -Cassi weet ik niet zeker, het is onze naïeve Cassi hè- zijn veel te ver weg.

Megalodon vliegt om Mark af, in een blauwe, golf, als helder water. Ik snap waarom ze de mannen van de zee genoemd worden -waarom hebben ze geen meisjes in hun team? Feminisme!-met zulke technieken kan het niet anders. Het had zo een techniek van Hurley kunnen zijn, en hij is onze man van de zee. Allen is deze techniek niet slechts een grote golf, het is een gigantische haai, die Marks Vuist der Gerechtigheid weet te breken en hem achterover in het net smijt. We zijn pas een paar minuten bezig, en we staan nu al 1-0 achter…

“Het is toch te gek!” Roept Mark enthousiast vanuit zijn doel. “Denk je eens in: we kunnen eindelijk weer eens spelen tegen een waanzinnig goed team!”

“Zo reageert hij nou altijd als we een pak slaag krijgen…” Mompel ik.

“Weet ik. Dat is nou eenmaal zijn mentaliteit, daar wordt hij sterker van.” Antwoordt Nathan.

“Ik had jouw niets gevraagd, Swift.” Zeg ik kil, wat me een flink aantal bestraffende blikken oplevert, onder andere van Cassi en Jude. Ik haal mijn schouders op en ga weer op mijn positie staan.

“Hé jongens, niets aan de hand. We zijn nog maar net begonnen! Nu zijn wij aan de beurt om te scoren!” Roept onze aanvoerder enthousiast vanuit het doel. Het lijkt te werken,want het team zoet er al meteen zelfverzekerder uit.

Het spel gaat door en we vliegen in de aanval. Met een glimlach op mijn gezicht pass ik naar Axel, en hij glimlacht terug alsof hij wil zeggen dat hij speciaal voor mij een doelpunt gaat maken.

Maar voor hij de kans krijgt treedt de Blok Verdediging weer in werking. Hij kan nergens heen, volledig ingesloten. Als hij over de muur van verdedigers heen wil springen, verliest hij de bal.

Onmiddellijk gaan de Australiërs weer in de aanval. Ze weten met gemak onze verdediging te passeren en al snel is er weer een schot op doel. Gelukkig heeft de beschermer van ons team, Mark, deze keer de bal wel te pakken, zij het met een duik richting de grond. Veel scheelde het niet. Het scheelde veel te weinig.

We vallen weer aan, en Cassi is de volgende die verstrikt raakt in het blok als ze door een ‘opening’ naar Xavier wil passen, wordt de bal van haar afgepakt. Er is geen ontsnappen aan.

Zo gaat het maar door. Er zit zo'n enorme sleur in deze wedstrijd: wij vallen aan, de Big Waves pakken met Blok Verdediging de bal af, zij vallen aan, Mark weet de bal nét te stoppen, wij vallen aan en ga zo maar door. En ik vind het allemaal behoorlijk irritant. Ik kijk naar Jude, die een paar meter verderop staat te peinzen. Hij weet het ook niet meer.

“Wat kunnen we doen?” Vraagt hij.

“Hebben jullie het nou nog steeds niet begrepen?” Vraagt coach Travis opeens vanaf de zijlijn. Ik kijk verrast en verbaasd op. Gaat hij dan uiteindelijk toch iets nuttigs zeggen? “De sleutel om uit deze kooi te komen…” Hij gebaart naar zijn hart. “...zit in jullie.”

_De sleutel om uit deze kooi te komen zit in jullie._

Ja, dat klinkt allemaal heel mooi en heel poëtisch enzo, maar ik heb nou niet bepaald het idee dat het zo makkelijk is.

Het spel wordt hervat en al snel is Jude weer omsingeld. Ja, ik haat deze tactiek, maar het is wel effectief. Helaas voor ons.
En dan, opeens, lijkt hij het te snappen. Jude Sharp heeft het door. Bliksemsnel beweegt hij zich tussen de spelers door, de kooi uit. Al die rijd zaten doe sleutels in hem, precies zoals de coach zijn.

En ik haat het om het toe te moeten geven, maar misschien is meneer Travis niet zo'n slechte coach. Misschien wordt het tijd voor vertrouwen.

Reacties (4)

  • MrsNeymessi

    Ik dacht even dat Caleb erin kwam, ik kreeg bijna een hartaanval D:

    2 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Al die rijd zaten doe sleutels in hem, precies zoals de coach zijn.

    Volgens mij sliep ik een beetje oeps

    2 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    xD

    Coach Travis is ook best wel een goede coach. Naderhand, dan.

    “Succes! Ik sta achter jullie!”


    Ik ook.

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Misschien is Travis een goeie coach, maar wat zeker is is dat hij meester dichter is.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen