Daarna gaat het eindelijk beter. Ook Axel weet door de Blokverdediging heen te breken en niet veel later lukt het mij ook nog eens. De geweldige supertactiek van de Big Waves, de Blokverdediging, is nu officieel onschadelijk!
Shawn krijgt de bal toegespeeld en hij schiet op doel. 'Legendarische Wolf!’
Jammer genoeg weet de keeper de bal te stoppen met zijn Barrièrerif. Daarna schiet Axel op doel, maar ook zijn Vuurbalstorm weet niet langs de keeper te komen. De Blokverdediging was niet het enige lastige punt aan dit team, naast hun supertactiek zijn ze ook gewoon echt goed.
Ineens trapt een speler van de Big Waves de bal over de zijlijn.
'Wat? Waarom doet hij dat nou weer?’ mompel ik.
'Ze gaan wisselen,’ antwoordt Xavier, die mijn vraag blijkbaar hoorde.
Klaarblijkelijk hebben de Big Waves zelf nu ook door dat hun Blokverdediging geen zin meer heeft, want ze laten de tactiek helemaal achterwege en gaan verder op persoonlijke kracht.
'Grafsteen!’ Jordan wordt de lucht in geslingerd door de techniek van de Big Waves en ze gaan er met de bal vandoor.
Snel sprint ik naar Jordan toe. 'Gaat het wel?’ vraag ik bezorgd. Ik help hem overeind.
'Natuurlijk, alles prima,’ wimpelt hij mijn bezorgdheid meteen af. 'Concentreer je nu maar op het spel, anders verliezen we nog!’ Hij lacht luchtig, maar zijn gespannen houding spreekt van het tegendeel. Ik neem me voor om binnenkort even serieus met hem te praten. Ik kijk waar de bal is en zie precies hoe Jude tegen de grond klapt door een tackle op zijn enkel. Ik ren meteen naar hem toe, maar Mark en Fay zijn er eerder - waardoor ik op afstand blijf wachten.
'Gaat het, Jude?’ vraagt Fay bezorgd.
'Jawel,’ gromt Jude. Hij ziet er niet bepaald uit alsof het gaat. 'Geef me een paar seconden.’ Dan staat hij op en knikt. Het fluitje van de scheidsrechter klinkt en het spel wordt vervolgd.
Jude zet een stap, maar zakt meteen door zijn enkel. Een pijnlijke kreet verlaat zijn lippen, een paar tellen voordat de scheids rustsignaal fluit. Tot zover dan de eerste helft. Ik kijk gefrustreerd naar het scorebord, terwijl Mark en Fay Jude van het veld helpen.
1-0. We staan nog achter. Onze schoten breken maar niet door het Barrièrerif, wat moeten we doen?

Sylvia houdt een ice-pack tegen Jude’s enkel. Het ziet er niet goed uit.
'Ik begrijp dat je verder wil spelen, maar…’ begint Mark.
'Ik kan gewoon spelen.’ Jude klinkt zo vastbesloten, dat ik hem geloofd had, als ik zijn enkel niet gezien had.
'Jude, jij gaat eruit,’ beslist coach Travis. 'Jij gaat erin, Austin.’
De zelfverzekerde blik op Calebs gezicht, verdwijnt als sneeuw voor de zon. De jongen had duidelijk op gerekend dat hij erin mocht, in plaats van dat kleine ventje. Ik grijns.
'Dit moeten jullie gaan doen in de tweede helft,’ begint Percy. Hij kijkt Shawn strak aan. 'Shawn, ga niet verder dan het middenveld. Ik reken op jou om hun aanvallen te onderscheppen, duidelijk?’
'Duidelijk!’ stemt Shawn in.
Dan richt de strenge blik van de coach zich op mij en Fay. 'Dames Bianchi, ga mee in de aanval, maar zak ook weer terug als zij de bal hebben. Jullie moeten meer lopen.’
Fay en ik knikken exact tegelijkertijd. Nathan buigt zich naar Fay toe en fluistert wat tegen haar, wat hem meteen een klap oplevert. 'Ik ben Cassi niet en laat mij en mijn zusje met rust, jij alien!’
Ik kijk verontwaardigd op. 'Fay! Hij is geen ali-’
'Ja, echt wel!’
'Nietes!’
Nathan staat enigszins ongemakkelijk tussen ons in, waar Fay alleen maar van lijkt te genieten. 'Uh, meiden?’ vraagt Nathan onzeker.
'Wat?’ snauwen we in koor. Je moet onze welles-nietes-discussies nóóit onderbreken.
'Volgens mij wil de coach verder nog verder praten…’
Tegelijkertijd draaien we ons hoofd met een ruk naar coach Travis, die ons emotieloos aankijkt. 'Klaar?’ vraagt hij alleen.
We knikken synchroon, maar zodra hij niet meer kijkt, stoot Fay me zacht aan. 'We maken deze discussie vanmiddag wel af, goed?’
'Afgesproken,’ grijns ik. Dit is niet de eerste keer dat we deze discussie voeren, en waarschijnlijk ook zeker niet de laatste keer.
'Austin,’ vervolgt coach Travis. De jongen recht onmiddellijk zijn rug en kijkt zenuwachtig op. 'Jij neemt de plek in van Jude. Zorg ervoor dat het spel naar een hoger niveau wordt getild.’
'Weet u zeker dat u mij op zo'n belangrijke plek wilt neerzetten, coach?’ vraagt Austin onzeker.
'Ja, je kunt het, Austin,’ antwoordt de coach overtuigd.
'Oké,’ zegt Austin zacht. Zelf lijkt hij minder overtuigd.
'Mooi,’ lacht Hurley, 'maak je geen zorgen, jongen.’ Hij slaat Austin op zijn schouder. 'Wij staan achter je als je wat hulp nodig hebt, oké?’
Ik glimlach als ik de uitdrukking op Austins gezicht zie. Hurley’s geruststelling heeft nog geholpen ook, hij lijkt meer vertrouwen te hebben.
'En tot slot,’ gaat Percy verder, 'Hurley.’
Het gezicht van de jongen betrekt een beetje. 'Huh? Zeg niet dat u mij eruit wilt hebben,’ zegt hij.
'Ik weet dat jij er tijdens de voorbereiding tussenuit gegaan bent om op het strand te trainen, ondanks de afspraak die wij daarover hadden.’ Coach Travis kijkt Hurley doordringend aan.
Nu betrekt zijn gezicht nog meer. Hij trekt een beetje wit weg. 'Ah, u… u weet dat dus,’ lacht hij ongemakkelijk.
Scotty grinnikt vol leedvermaak.
'Hurley, ik wil dat je scoort met de supertechniek die je hebt ontwikkeld,’ zegt coach Travis.
'Hoe weet u daarvan?’ vraagt Hurley verbaasd. 'Maar… maar die is nog lang niet af!’ stamelt hij.
'Als hij nog niet af is, komt dat omdat jij het nog niet duidelijk in je hoofd hebt,’ antwoordt Percy bot. 'De sleutel ligt daar op het veld. Het hangt alleen van jou af en van niemand anders. Kom op, Hurley. Laat ze zien dat de zee van jou is.’
Natuurlijk wist de coach dat deze woorden het gewenste effect zouden hebben. Slim gespeeld, Percy Travis.

De tweede helft gaat beginnen en we gaan op onze posities staan. Ik zie dat Fay nog wat tegen Austin zegt. Zelf loop ik naar Hurley, die op de grond ligt en zijn oor tegen het gras gedrukt houdt - alsof het hem iets wil vertellen.
'Lukt het?’ vraag ik grijnzend.
Hurley kijkt verbaasd op en lacht. 'Ik eh… ik ben op zoek naar de sleutel,’ verklaart hij.
Ik glimlach. 'Geen zorgen, Hurley. Je kan het, dat weet ik zeker. Probeer voorbij het oppervlak te kijken, de zee is dieper dan je denkt.’ Zo, dat klonk erg filosofisch. Het betekent vast iets, maar dat mag Hurley eruit halen. Ik vond het vooral slim klinken en het gaat over de zee.
Hurley knikt nadenkend. 'Diep…’ mompelt hij in gedachten verzonken.
Ik grijns en ren naar mijn plek. Ik ben benieuwd wat Hurley gaat doen. Vlak voordat de Big Waves aftrapt, kruist mijn blik die van Fay. Ze knikt vastbesloten en ik steek mijn duim op. We gaan scoren en dan winnen. Als we dit niet kunnen winnen, komen we nooit op het FFI.
Ze trappen af en direct gaan we er vol tegenaan. Deze wedstrijd hangt niet alleen van Hurley af, of van Mark, of van Austin, of van Axel. Voetbal speel je met z'n elven, iedereen doet mee en samen gaan we winnen!

Reacties (3)

  • DeNaamIsGideon

    Inderdaad, onderbreek nooit welles-nietes discussies, dat kan een mens zijn kop kosten...

    2 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Go, jongens! Jullie gaan winnen!

    Oké, dat is eigenlijk best logisch.
    xD

    Mooi gesproken, Cassi. Filosofische toespraken -vooral die over de zee- helpen prima bij Hurley.

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    WINNUUUUNNN GOGOGOGOGO:Y)

    Geen zorgen, Hurley. Je kan het, dat weet ik zeker. Probeer voorbij het oppervlak te kijken, de zee is dieper dan je denkt.’ Zo, dat klonk erg filosofisch. Het betekent vast iets, maar dat mag Hurley eruit halen. Ik vond het vooral slim klinken en het gaat over de zee.

    HAHAHAHHAA ECHT IETS VOOR JOU ILSE :'D

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen